Chapter 0010

"And now I got three kids, they are you, Christina, Christine, and Christian. You are the best gifts we had received. You were the great results of our great romance. I love you, my babies," pagtatapos ni mommy sa kuwento niya.

And then she hugged us, sa araw-araw na pinapakita niya sa amin; pag-aaruga, pagmamahal, no wonder why she won our daddy's heart.

That was our parents' story, best story of all, isn't it? Imagine how dedicated mommy was, from then until now I never tired of listening to mommy and daddy's story even though she tells us their story in a very detailed way, everytime I hear their story I can't help but to admire them, for how strong and faithful they are to one another. How many times have we heard that, we have even memorized all their lines but we are still fascinated by the sweetness of the two of them, still like teenagers.

By the way, I'm Christina Carreon, the one of the twins, we're still and will forver be thankful for having mommy and daddy as our parents. Pinalaki nila kaming matulungin, may takot sa Diyos, may respeto sa kapwa at higit sa lahat, tinuruan nila kaming mahalin ang isa't isa bilang magkakapatid.

Kaya hindi lang magkakapatid ang turingan namin, we're bestfriends, lalo na kaming dalawa na Tin; she is my partner in crime, my partner in everything, we always got each other's back, she is my diary, alam niya ang lahat sa akin. Madalas akong mapagkamalan na siya, tinatawanan nalang namin kapag nangyayari 'yon, so lucky to have my twin.

_____________________

"Tita, tita, 'yong anak mo, kawawa, nahulog hindi sinalo," Tin teased me.

Hindi lang siya mapagmahal, mapang-asar din. Papatalo ba ako? Gano'n din ako sa kaniya, we're twins anyway so no wonder.

"Can you please stop!" sigaw ko sa kaniya.

"Masakit ba, twinny?" tanong niya.

"Nagpapatawa ka ba?" Saka ko siya inirapan, "susumbong kita kay mommy, sige," dagdag ko pa.

"Yes, I'm kidding because I know, konting-konti nalang papatak na ang mga luha mo, Christina. I know 'cause you are my twin. Alam ko kung ano ang makakasakit sa 'yo, alam ko kung kailan ka iiyak, and right this moment, I know you want to cry. It's ok, Tina, Tin is here, okay? I'm your twinny, remember?"

My tears suddenly fell when I heard those from my her, she hugged me tight and let my tears fall on her shoulder. She really knows me well.

"That's just okay, twinny, nandito naman ako eh, I will always be here, I love you, kambal," she uttered.

"You know how much I adore him, right? Gabi-gabi ko siyang kinukuwento sa 'yo, siya ang bukambibig ko araw-araw sa 'yo." Napayakap ako sa kaniya. "Tin, ang sakit-sakit," I uttered.

Napasinghap naman siya.

"Pinagtatawanan mo ako, eh," reklamo ko sa kaniya habang nakayakap.

"Manang-manang ka talaga kay mommy, crush pa lang iniiyakan na." She caressed my hair. "Alam ko 'yon, Tina. I know how much you like him pero bakit ba? How did you know? Are you sure? How could you so sure?" sunod-sunod niyang tanong. That's how she comfort me.

"Yes, Tin, I heard everything, I heard those words he said." I pouted.

"Ano ang mga narinig mo?" tanong niya.

"Matagal ko na siyang gusto, I'm so inlove with her, dude. When I saw her, it feels like I want to get married right away, that is why I want to court her and get her yes, and I will do it today, ngayon pa lang, sisimulan ko nang paghirapan siya. Hindi simpleng babae lang ang nakita ko, I saw a wife with her."

"Is that what he said? Wala ba siyang binanggit na pangalan kung sino ang babae na tinutukoy niya?"

"Wala eh, basta rinig na rinig ng dalawa kong tainga na may gusto siyang babae. Sa tono pa lang ng boses niya, halatang-halata na ang pagkahumaling niya."

Kumawala siya sa pagkakayakap sa akin at saka ako tinitigan sa mata.

"Twinny, listen, okay?" She held my arms. "You will be moved on. That's just a crush after all. Ako ang bahala sa 'yo, ano pa at naging kakambal mo ako?" I barely smiled while pouring at her. "You will be able to forget him. Hayaan mo na, gano'n talaga siguro, hindi lahat ng gusto natin, gugustuhin tayo pabalik. 'Tsaka kung kayo naman ang para sa isa't isa, walang pipigil do'n but for now, just listen to me, okay?"

"Pero siya ang gusto ko, siya lang," pagdadabog ko.

Medyo gumaan ang pakiramdam ko dahil sa comfort ni Tin, kahit naman gano'n 'yon, siya lang ang nakapagpapagaan ng loob ko.

Naglakad na kami patungo sa susunod na papasukan namin, while we were walking---we both shocked nang may lumapit sa aming lalaki.

"Ate, may nagpapabigay," he uttered and handed me a red rose.

"Huh? Sino raw?" Hindi to sumagot at agad na umalis matapos iaabot ang rosas.

Pareho kaming nagtataka ni Tin, lumingon-lingon kami sa paligid, napansin namin na pinagtitinginan na pala kami.

Nagtinginan naman kami.

"What's happening? Ano'ng meron. Birthday mo ba? Edi dapat meron din ako, bakit wala ako? Kambal tayo, ah?" biro ki Tin.

"Sira ka talaga," usal ko at sabay kaming nagtawanan. "Malay ko, hindi ko nga kilala ang nag-abot nito sa akin," added I.

Mas nagulat kami sa sumunod na nangyari, isang kumpol ng tao ang nakangiting papalapit sa amin. Bakit nakatingin sila lahat sa amin? Kinakabahan ako, ah.

"Ano ba'ng meron?" I whispered.

"Ow my ghad, twinny! He's your crush, right?" bulong ni Tin na tila'y nanggigigil dahil napahigpit ag hawak sa braso ko.

"Where is he? Nasaan?" tumingkayad ako at nagpalinga-linga.

"Ayan oh, he is coming closer to us, may dalang gitara, yieeee. Mukhang manghaharana sa 'yo, kambla. Yieee"

Bigla akong kinabahan, kinilig, gusto kong magwala, para sa akin ba talaga 'yon? Sa amin ba talaga siya lalapit? Ow my ghadddd!

Nakita ko nang malinaw ang kaniyang mukha nang pumunta sa gilid lahat ng nasa harap niya kanina. Napaka-guwapo.

"Wahhhhh!"

"Yieeeee!"

"Walang forever!"

Sigawan ng mga nanonood habang nagtutulakan.

And here he is, he is now standing in our front, wahhhh! Tin, my twin kept on pinching my waist.

"Hi, Christine?" bati niya sa akin.

Nagkatinginan kami ni Tin nang tawagin niya akong Christine. Wala pang nangyayari but I don't know I feel a sudden stab on my chest.

"N-no, I'm n-not Christine, h-hindi ako si Tin, I'm Christina, h-her twin," I stuttered.

Tin looked at me, I kno that she knows what I feel.

Tumingin siya sa rosas na hawak-hawak ko. "Sorry, Christina, but that's really for Christine. Sorry talaga, nalito yata 'yong inutusan ko."

I faked a smile and took a glance on a rose na hawak-hawak ko. "A-ah n-no, ayos l-lang." Iniabot ko kay Tin ang bulaklak.

Tinitigan niya ito 'tsaka tumitig sa mga mata ko.

"Eh diba para sa kaniya naman talaga 'yan" ani niya pa, alam kong gusto niya lang pagaanin ang loob ko.

"No, para sa 'yo to, Christine," Saka siya tumingin sa akin, "and, Christina, puwede ko bang hingin ang kamay ng kambal mo?" tanong niya.

Siya, 'yong kakambal ko, si Tin pala ang babaeng tinutukoy niya.

"H-huh?" gulat na tugon ni Tin--- muli siyang tumingin sa akin ng may halong pag-aalala.

Gustong-gusto nang pumatak ng aking mga luha.

I smiled bitterly. "Oh, s-sure! Just don't hurt my twin or else m-may kalalagyan ka sa akin," tugon ko kay Petter.

Para akong sinaksak ng paulit-ulit, bakit si Tin pa? Bakit kakambal ko pa? Ahhhhhh. Bakit siya pa???

Durog na durog na but I had to smile and act like I'm happy in front of my many people.

Sigawan pa rin sila nang sigawan, tila ay kilig na kilig.

'Yong taong gustong-gusto ko, kakambal ko ang gusto.

Bakit gano'n? Ako 'yong nahulo pero hindi ako ang sinalo.