chapter 2

A/N: sorry sa mga typo and grammatical error. Happy reading!

Click the English translation for those who prefer English. This chapter written in mixed Tagalog and English.

===========

September 26, 2019

Dalawang araw ko ng iniignora ang mga mensahe ni Teddy. Mahirap, Oo dahil nasasaktan pa rin ako sa isiping hindi niya ako matandaan pero kahit ganon my parte pa rin sa akin na gustong ipagpatuloy ang nasimulang kumuniskasyon naming dalawa. Pero paano ko naman magagawa iyon kung iniignora ko siya? 

Napabuga ako ng hangin kasabay ang pagbagsak ng aking katawan sa kama. Tumunog ang cellphone ko, sa isiping si Teddy nanaman iyon ay naipikit ko nalamang ang mata ng mariin upang pigilan ang sariling kunin ang cellphone na nasa bulsa ng bag at reply-an ito. 

Kapag nangyari iyon ay mapupunta lang sa wala ang dalawang araw na pagpipigil ko.

Masyado na akong halata noong una palang kaming magkita sa kasal ni Kuya Toto at ayaw ko ng magmukhang easy to get kaya iniignora ko siya.

Iyon ba talaga ang dahilan? Tanong ng isang bahagi sa isip ko.

Hindi. Iyan ang sagot ko. Dahil ang totoo gusto ko ng baliwalain ang nararamdaman ko sa kaniya at tuloyan na itong kalimotan. Hindi naman kami magkakilala at tanging ako lang ang nakakaramdam ng ganito kaya kung maaari ko lang siya tanggalin sa sistema ko ay gagawin ko kahit pilit man. Ayaw ko na ring maramdaman muli ang kaparehong sakit na narasan kaya ko ito ginagawa.

Sana nga lang magtagumpay ako. 'Di bale nang isipin niyang snober ako ang importante maprotektahan ko ang sarili ko.

Kaya naman sa paaralan sa gitna ng aming quiz ay tumunog ang cellphone ko. Mabuti nalang at nahinaan ko ang volume kung hindi ay nakaagaw na ako ng atensiyon at malamang nasermonan na ako ng instructor.

Sinilip ko ng ilang segundo kung ano iyon at muling naghuramintado ang puso ko sa nabasa.

Mark Teddy send you a message...

Ito nanaman. Muli siyang nagparamdam kahit hindi ko naman siya pinapansin. Ni hindi ko nga binabasa ang mga mensahe niya sa takot na hindi ko makontrol ang sariling daliri sa pagtipa ng reply.

Ang pagbilis ng tibok ng puso ko at ang kaba na kalakip nito ang siyang nagpahinto sa utak ko na gumana.

Nakalimotan ko na may pagsusulit pala kaming ginaganap. Bumalik lang ang isip ko sa kasalukoyan ng marinig ang sinabi ng instructor na 'exchange papers'.

Lagot na!

Napatingin ako sa sariling papel at nakitang pitong numero ang hindi ko nasagotan.

Ayaw kong maghanap ng sagot sa iba kaya kahit blangko ang ilang numero ay hinayaan ko nalang. Ngayon lang naman.

Tapos ng magpalitan ng papel ang katabi ko at sa harapan ko kaya hindi ko alam kung kanino ko ibibigay ang papel ko.

"Faye," rinig kong tawag ng nasa likuran ko at tinapik ako sa balikat. "Let's exchange," sabi ni Alas at abot sa akin ng papel niya. 

Agad ko naman iyong tinanggap kahit pa nagdadalawang isip dahil nahihiya akong makita niya na blangko ang iilan sa papel ko.

Bahala na! Ngayon lang naman ito. Babawi nalang ako sa susunod.

Lalaki ang unang tinawag para irecord ang scores.

"Avinio?" Tawag ng instructor namin sa apelyido ni Ace, "thirty ma'am." Anonsiyo ko naman para mai-record nito ang score na nakuha.

Hindi na katakataka na naperfect ni Ace ang quiz. Lagi naman eh. Matalino kasi.

Ilang sandali pa ay nagsimula ng tawagin isa isa ang girls. Pito ang hindi ko nasagotan out of thirty.

Tatlong tawagan pa ng apelyido bago ako dahil ako ang pinakahuli sa listahan ay inihilig ko nalang ang ulo ko sa lamesa. Kung hindi lang sana nag-message si Teddy sa‘kin masasagotan ko lahat ng item!

Kasalanan 'to ng lalaking yon!

"Viado?" tawag ng instructor sa apelyido ko. Hinintay kong marinig ang score ko kahit alam ko na kung ilan iyon.

"Thirty."

"Ha?!" Awtomatiko akong napatayo mula sa pagkakahilig. "P-perfect? Ako?" Tanong ko kay Ace habang turo turo ang sarili.

Simpleng tango lang ang isinagot niya sa akin. Pero hindi ako natinag at nagtataka ko pa rin siyang tinignan. Magtatanong pa sana ako ng magsalita ang instructor.

"Bakit? Ayaw mo ba Ms. Viado?"

"No ma'am. H-hindi ko lang po inaasahang masasagotan ko lahat."

"You take your seat."

Sinunod ko naman ito at naupo pero hindi ako mapakali. Atat akong magtanong kung bakit nagkaganon ang score ko.

Hindi ko maiwasang mapalingon ng ilang ulit sa likod ko na pwesto ni Alas.

Sinagotan niya ba ang mga blangko sa papel ko? Pero bakit?

"Rerurn the paper to the owner."

Hindi ko pa man din naibabalik ang papel ni Ace ay kinuha ko na ang akin na hawak niya. At hindi nga ako nagkamali! Wala ng blangko sa papel ko. 

Sinagotan niya! 

Sigurado akong siya ang sumagot dahil siya lang ang may hawak ng papel ko. Pero bakit? Bakit niya ginawa iyon? Eh kaming dalawa ang parang magkalaban sa room. Kaming dalawa ang nagunguna sa room kaya bakit niya iyon ginawa kung ito ang pagkakataon niyang malagpasan ako? Hindi naman sa nakikipagpaligsahan ako pero we made a bet before. Siya pa nga ang nanguna ng bet na iyon.

The moment our instructor announced the dismissal, I didn't waste any seconds to ask Ace.

I hold Ace' hand and pulled him away from our classmates. Dinala ko siya sa likod ng room na pinaggalingan namin.

"Why did you do that?" Agaran kong tanong.

"What?"

"Come on! Stop acting like you don't know what I mean. Why did you do that?"

Ace shifted his weight. "You were spacing out earlier. Alam ko namang masasagotan mo rin lahat ng iyon kaya anong pinagkaiba kung sinagotan ko? Wala naman diba? And this past few days napapansin ko na tuwituwina ang pagkatulala mo," he take a step forward. "May poblema ba?" 

Napaiwas ako ng tingin, hindi sa naiilang ako kundi hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko lalo pa't nakita niya akong umiyak dalawang araw na ang nakaraan.

"Wala. May problema lang sa bahay." Ang rason ko. "Tara na." Aya ko at nauna ng maglakad.

Nasa hagdan na ako palabas ng gate. Kakaunti nalang ang mga estudyante dahil lagpas alas singko na. Kanina pang four thirty kami di-nis-miss pero ngayon lang kami makakauwi dahil section namin ang nakatoka sa paglilinis ng department namin. 

“Anong sasakyan mo?” tanong ni Alas sa akin nang makalabas sa gate. “Bus or motor?”

Nagpalinga linga pa ako bago siya sinagot. “Kung may aalis agad na motor, motor nalang pero kung may bus, pwede rin.” Sagot ko. 

Napatingin si Alas sa kaniyang relo. “It’s almost six,” aniya at tumingin sa langit kaya napatingin rin ako. “at malapit na ring gumabi. Wala ka bang kasama?”

“Wala eh. Althea fetch by her boyfriend. Isasabay sana niya ako kaso umayaw ko,”

“Sumabay ka na sana.”

“Hindi pwede. Nag-away sila ng boyfriend niya kaya umayaw ako.”

Nang pwede nang tumawid ay nagpaalam na ako. Sa kabilang kalsada ang sakayan habang maglalakad lang yata si Alas. 

“Sige, tawid na ako. Uwi ka na, bye.”

Nakihalo na ako sa iba pang mga estudyante tumatawid ng may biglang humarurot na motor na hindi ko namalayan. Masasagasaan sana ako kung hindi lang hinila ni Alas ang bag ko dahilan para mapaatras ako.

“Thanks,” pagpapasalamat ko habang nakahawak pa sa dibdib ko dahil sa kaba. 

Muntikan na ako ron ah! Walangyang driver 'yon! 

Maglalakad na sana ulit ako para makatawid pero hindi ako makaalis sa kinatatayoan dahil hawak parin pala ni Alas ang bag ko. 

“Maghintay ka,”

“Ha?” taka kong tanong at ilang sandali pa ay may dalawang van ang lumagpas. “Oh,”

“College ka na hindi ka parin marunong tumawid.” nang insulto pa ang kumag.

Lumingon lingon muna siya bago hinawakan ang kamay ko at tumawid. Pero hindi pa kami nagtatagal sa kinatatayuan ay may motor ng huminto sa harap namin. Pareho kaming napatingin roon.

Kasabay ng panlalaki ng mata ko ang pagbilis ng tibok ng puso ko nang makitang si Teddy ang nasa harap namin. He’s wearing his complete uniform and I.D on his neck. 

Nasulyapan ko pa iyon at masasabing gwapo nga talaga siya. Mas gwapo nga lang kong nakangiti kesa ngayon na naka poker face lang sa harap namin. Mas maganda pa tuloy tignan ang I.D niya kesa sa kaniya.

Napatingin muna siya sa akin bago iyon bumaba sa kamay kong hawak pa rin pala ni Alas.

“You can get off of her hand.” He said nonchalantly.

“Who are you?” tanong ni Alas kay Teddy. Hindi pa man nakakasagot ay tinanong na niya ako. “Do you know him, Faye?”

“Ahm…” pabaik balik ang tingin ko sa kanilang dalawa. Hindi alam kung anong isasagot. 

Yes, I know him but he doesn’t know me. Ayaw ko namang mapahiya. 

Lumagpas ang tingin ni Alas sa likod ko. 

“May motor na’ng paalis, halika na-“

“I’m her boyfriend.” 

“Ha?” pareho kaming napahinto ni Alas at napatingin sa kaniya.

Anong pinagsasabi niya? Hindi ko alam na may boyfriend na pala ako. Since when? Hindi ko alam ah. Pero kung siya rin naman, why not? Pinagnanasaan ng mga pinsan ko, boyfriend ko na pala. 

Kita ko ang pagkunot ng noo ni Alas at tumingin sa akin, nagtatanong kung totoo ba ang sinabi ni Teddy. At dahil hindi ko naman alam ang isasagot ko ay hindi ko nagawang magsalita bagkos ay napatingin lang sa kanilang dalawa.

“Ako na maghahatid sa kaniya.” Napabaling muli si Alas sa kaniya. “How can I be sure you’ll drive her home safe?”

Para akong istatwang nakatayo lang sa gitna nilang dalawa. Hindi makapagsalita sa gulat. Baliw na yata si Teddy. Akala ko ba hindi niya ako kilala? 

“I know some of her relatives. My father nd her father are friends. She’s my girlfriend so why would I let anything bad happen to her? Is that enough?” anito at mariing nakatingin kay Alas na napatango nalang ng isang beses at halatang napipilitan lang. “Pwede mo na siyang bitawan.” tsaka ko pa lang napansin na hawak hawak pa rin pala ni Alas ang kamay ko.

Agad naman akong hinawakan ni Teddy sa kabilang kamay at hinala palapit sa kaniya. Kinuha niya ang backbag ko at isinukbit iyon sa balikat niya paharap. 

“Sakay na.” at inalalayan ako.

Nahihiya at naiilang man ay wala akong magawa. Gusto ko na ring umuwi dahil mag-aalas sais na. 

“S-sige Alas, m-mauna na kami. Salamat.” Tipid ang ngiti ang ibinigay ko sa kaniya at isang tango lang ang sagot niya bago kami tuloyang umalis.

“Kumapit ka,” 

Nakakapit na naman ako pero sa steel nga lang ng motor sa likod. Hindi ako komportable sa posisyon ko dahil bukod sa steel ako nakakapit at hindi sa kaniya ay nakapangbabaeng upo rin ako. 

Biglaan naman kasi ‘tong pahatid hatid hatid niya eh. Hindi pa kami pormal na magkakilala kaya hindi ko alam kung sa saan hahawak. Tsaka, iniignora ko nga mga chats niya tapos andito ako ngayon nakasakay sa motor niya at ihahatid pa niya.

“Kumapit ka, Clariz.” Ulit niya kaya kahit nahihiya at naiilang ay kumapit na rin ako pero sa uniporme niya lang.

“Yumakap ka,” Lumingon pa siya ng bahagya sa akin. “Nakapangbabae kang upo, baka mahulog ka.” pero hindi ko siya sinunod.

Hindi ko na nga makontrol ang bilis ng puso ko dahil magkalapit kaming dalawa tapos gusto niya pa akong yumakap? Baka mabaliw na ako.

Maya maya pa ay bumagal ang takbo namin hanggang sa huminto kami sa gilid ng kalsada. Awtomatiko naman akong napababa at humakbang paatras. Gulogulo ang buhok ko dahil sa pagsalubong namin sa hangin. Wala kaming suot na helmet dahil hindi naman uso iyon dito sa probinsiya. Hindi ko alam kung namamalikmata lang ba ako o talagang nakita ko siyang ngumiti ng kaunti nang matignan ako. Nahiya ako sa buhok ko kaya umiwas ako ng tingin at sinuklay ang buhok gamit ang mga daliri ko.

I saw him take a step towards me on my pheripheral view. Naalerto naman ako dahil doon. Gusto kong umatras at lumayo sa kaniya pero nanigas na ako sa kinatatayoan ko. Napatigil na rin ako sa kakasuklay sa buhok ko. 

I swallowed hard when he hold both of my shoulder and make me turn back at him. Hindi ko alam kung anong gagawin niya. Blangko na ang isip ko. 

Naramdaman ko nalang ang mga kamay niyang iniipon ang buhok ko sa palad niya. He tied up my hair. May kung ano namang humaplos sa puso ko sa ginawa niya at hindi ko napigilang ngumiti. Total nakatalikod naman ako kaya hindi niya nakikita.

Nakita ko sa side mirror ng motor niya ang ginamit niya. Kulay pink na pantali at may design pang heart. Umasim ang mukha ko sa nakita pero hindi ko pinahalata. Masyadong pambabae.

“S-saan mo nakuha ang pantali?” 

“Binili ko.”

Gusto ko pa sanang magtanong pero tumalikod na siya at sumakay ulit sa motor niya. Nilingon niya akong nakatayo pa rin sa gilid. Inilahad niya ang kamay sa akin.

“Tara na.”

Gusto kong tanggapin ang kamay niya pero napangunahan ako ng kaba kaya naglakad nalang ako palapit at umangkas sa motor. Akala ko ibababa na niya ang kamay niya para magmaneho pero kinuha niya ang magkabilang kamay ko at siya na mismo ang yumakap niyon sa beywang niya. Agad kong nailayo ang katawan ko dahil baka marinig niya ang pintig ng puso ko pero nanatili pa rin ang kamay kong nasa tiyan niya dahil hawak pa rin niya iyon. Damn.

Nagtagal ang ganong posisyon namin bago niya binitawan ang kamay ko nang masiguradong hindi ko iyon tatanggalin. 

Malapit nang mag alas syete nang makarating kami sa Poblacion. He parked his motorcycle at the parking lot of RC Supermart. Hindi ko alam kung bakit dito siya huminto kung pwede naman niya akong ihatid agad sa bahay. 

Alam ba niya kung saan ka nakatira? 

We’re watching the colorful lights of the park infront of us. We even hear some screams of people riding the rides at the right side of the park. The loud sound from the carnival coming from the speaker gives the place more energetic atmosphere. The festival is really coming.

“W-why did we stop here?” kinakabahan ma’y naglakas loob pa rin akong nagtanong.

He looked at the left side of the park where the place covered by the fog coming from the barbeque stands. 

“Let’s eat first. It’s almost seven.”

“Pwede naman tayong sa bahay nalang kumain para hindi na gumastos.” 

Napabaling siya sa akin. Agaran naman ang pag-iwas ko ng tingin at nakagat ang pang-ibabang labi ng ma-realize ang sinabi. I sounded like I’ll introduce him to my parents.

“Don’t worry. I’ll be the one to pay.”

“No, I can pay for my food-“

“And I can’t face your parents.” He looked at me. “Not now.” I nodded.

Isinukbit niya ang bag ko sa kaniyang likod. Muntik ko pang makalimotang may bag pa pala ako. 

He placed his hand on my waist and walked. Nakorot ko nalang ang sariling daliri dahil sa kilig. I won’t deny it. I’m inlove with him. Iniyakan ko na nga ng ilang beses bakit ko pa itatanggi sa sarili ko?

Oo, iiniwasan ko siya pero andito na eh, kasama ko na siya kaya i-enjoy ko nalang muna dahil baka bukas wala na ‘to. 

“Dito tayo, hindi masyadong mausok.” Hinila niya ang upoang kahoy sa ilalim ng mesa at inalalayan akong umupo.

“What do you want to eat?” tanong niya. Bukod kasi sa barbeque ay may mga lutong ulam rin silang benebenta. 

“K-kahit ano. H-hindi naman ako m-maarte.” Nakagat ko ang dila ko sa pagkautal. Bakit ba ako nauutal?

Tumungo siya sa barbeque stand para pumili. Akala ko ay babalik agad siya para umupo pero kinausap pa niya ang tagaluto ng barbeque. He even smile. 

Nang makatalikod ay hindi ko maiwasang mamangha sa lapad ng likod niya. Maganda ang katawan niya. Matitipuno. Bagay na bagay ang unipormeng suot niya na para bang inalay iyon para sa kaniya. Nakipagtawanan pa siya sa kausap na siyang kumuha ng atensiyon sa ibang taong kumakain. Buo ang boses niya kaya maganda pakinggan. 

Hindi nakatakas sa akin ang mga tinginan ng mga babaeng naroon. Mga walanghiya. Nakatitig talaga rito. Ito namang kumag na lalaking ito mukang nagugustohan naman ang atensiyong nakukuha dahil nginitian pa nang malingonan. 

Seriously? 

Napairap nalang ako sa kawalan at inabala ang sarili sa cellphone.

“Ilang order ng kanin sa’yo?” tanong niya ng mailapag ang BBQ sa lamesa namin.

“One is enough.” Gutom ako pero nawalan ako ng gana. 

Hindi nga ako nagkamali sa inisip sa kaniya noon. Talagang maraming babaeng nakapila sa kaniya. Now I’m thinking if how many hearts he broke? I wonder.

“Kaunti ang serve nila sa kanin. Hindi ka ba gutom?”

Gusto kong sabihing nawalan ako ng gana pero baka magtanong kung bakit kaya huwag nalang dahil wala rin naman akong maisagot. Hindi naman pwedeng isagot ko na nawalan ako ng gana sa pangiti ngiti niya sa mga babaeng halatang nagpapapansin lang sa kaniya. 

“Hindi ako masyadong kumakain paggabi.” 

“You’re on diet?” umiling lang ako at nagsimulang kumain.

“Isaw?” alok niya sa akin. Gusto kong tanggapin pero umiling nalang ako. “Hindi ka ba kumakain nito?”

“Kumakain naman pero hindi na ngayon.”

“Bakit?”

“Bawal sa’kin. Mataas ang euric acid ko at mas tataas pa kapag kumain ako niyan dahilan para magkasakit ako.” Hindi naman niya pinilit ng maintindihan ang sinabi ko.

Naglalakad na kami ngayon at parehong tahimik lang nang huminto siya bigla sa tabi ng gate papasok ng park. 

“Bakit?”

“Do you have a curfew?”

“Wala naman, bakit?” iiling iling kong sagot.

“Okay lang ba kung pumasok muna tayo?” 

Napalingon ako sa loob ng park kung saan marami rami rin ang tao. Gusto ko ring pumasok pero gabi na. Malayo pa ang uuwian niya tsaka hindi rin ako nakapagpaalam na gagabihin. Wala pa naman akong load. 

“Ayos lang naman ang kaso gabi na. Uuwi ka pa diba? Mas napalayo ka pa kaya aabotin ka ng isang oras o lagpas bago makarating sa Bayugan.”

Kumunot ang noo niya. “M-may nasabi ba ako?” kinakabahan kong tanong. 

“How did you know where I live?” tanong niya na nagpalipad ng palad ko sa bibig. 

God! Did I mention where he lives? Baka isipin niyang stalker ako!

Bakit, hindi ba?

“Hindi naman talaga!”

“Ha?”

“Ha? W-wala.” Did I said it out loud? “I mean, narinig ko lang kay papa. He’s a fan of you and your sister, Melody.” 

Tumango siya at napatingin sa relo at sa langit. Napatingala na rin ako. Marami namang bituin kaya hindi naman siguro uulan.

“Let’s part our ways here.” Napabaling siya sa akin. “Malapit na rin naman ang amin dito. Kaya ko nang umuwi mag-isa. Thank you.” I smiled.

“No.” he disagree. 

“O-okay naman na ako dito. Baka mas lalo ka pa kasing gabihin.”

“No.” ulit niya. “I was the one who brought you here instead of driving you straight to your home. Tsaka, ayaw kong may masabi ang Alas na iyon.”

“His name is Ace.” Correction ko.

“I don’t care. I’m not interested at all.” Pangsusungit niya. “As I was saying, ihahatid kita mismo sa bahay niyo to make sure you’re safe.” Hindi na ako nakipagtalo pa. 

Katulad kanina ay nakahawak ulit siya sa beywang ko. Patungo na kami ngayon sa pinag park-in-an niya. 

Nakapangbabaeng upo pa rin ako at muli niyang isinuot ang bag ko sa kaniyang harapan. Hindi ko siya niyakap ng tuloyan. Sakto lang na nakakapit ako sa beywang niya at hindi rin naman mabilis ang pagpapatakbo niya. 

“Lead the way.” he said and I did. Hindi niya nga pala alam kung saan ang bahay namin. 

“Ito ang bahay niyo?” he asked. I shook my head as the answer. 

Huminto kase kami tatlong bahay ang layo bago ang sa amin. Mahirap na at baka makita kami nina Mama at Papa baka ano pang sabihin lalo pa’t lagpas alas otso na.

“Saan ang bahay niyo?” he asked while taking off my bag on his body.

“Salamat sa paghatid. Gagabihin ka pa tuloy lalo.” I said disregarding his question. Ayaw ko pa rin kasing malaman niya ang iksaktong bahay namin.

“It’s nothing. I insist anyway.” Tumango lang ako hinintay siyang umalis bago ako umuwi ng bahay pero hindi rin siya gumalaw.

“You go first.”

“Malapit nalang naman ang amin. Ilang hakang nalang kaya tatanawin nalang muna kita bago ako pumasok.”

“No. Kapag nakapasok ka na sa bahay niyo tsaka ako aalis.” 

“Pero-“

“Clariz.” Pabalang ang pagbanggit niya sa pangalan ko kaya wala akong nagawa kundi ang sundin ang sinabi niya. 

Nagpasalamat naman ulit ako sa kaniya bago walang lingon lingong naglakad. Ayaw ko mang malaman niya ang bahay namin ay wala pa rin akong takas. Naramdam yata niya na ayaw kong malaman niya kaya gumawa siya ng paraan. 

Nang makapasok sa bahay ay tsaka ko lang siya sinilip sa bintana at saktong paalis na siya. Binuksan ko ang messenger para i-chat siya pero offline kaya naibaba ko nalang ang cellphone ko at muli siyang sinilip sa bintana. Kumunot ang noo ko ng hindi pa siya umaalis.

Tumunog ang cellphone ko kaya tinignan ko iyon. Message from him. Sinilip ko muna siya bago binasa iyon. 

Teddy: “Good night.”

Napangiti ako roon pero hindi pa rin nawala ang pag-aalala ko dahil gabi na. 

Ako: “Leave me a message when you’re home. Good night.”

Nakita ko pa siyang napalingon dito sa bahay bago tuloyang umalis.