chapter 44

CHAPTER 2:

Para akong nanlumo nang malaman kong hindi ko ma-mi-meet ang parents ni Trevor. Nang gabing iyon ay parang wala akong buhay na umuwi. Nagdire-diretso ako sa taas, at inilapag ang bag ko sa side table. Pabato kong inihiga ang sarili sa kama. I sighed because of disappointment.

Kahit hindi pa ako nagpapalit ng damit ay parang gusto ko na agad matulog. Wala talagang magandang nangyari sa araw ito, or should i say a week?  Habang nakatulala ako sa kisame, ay biglang kumatok si Daddy.

Narinig ko na naman ang tunog na iyon. This time, I can't control my body, even my mind. I feel something weird. That clicking sound,  sumabay ito ng marinig ko ang katok ni Daddy. Oh my? May sira na ba ako sa utak? Kung anu-anong naririnig ko at ginagawa ko ng hindi ko alam?

"Yes dad?" Sagot ko agad. Napatayo ako sa kama, at nakangiting pinag-buksan si Daddy.

Seriously? Bakit ako ngingiti? Wala namang maganda sa araw na 'to?

"You look beautiful, Alora. Tara na, Nandyan na ang family ni Trevor." Sagot ni Dad na nakangiti rin sa akin.

"Dad, really?" Nasabi ko. Gusto ko talagang sabihin ito. Tiningnan ko ang suot ko, naka dress na ako at naka-pustura.

What? Nandito sila? Naka-uniform pa'ko kanina e? How is that possible?

Bumaba na kami ni Dad at nagpunta na ng Dining area. Nakangiti akong bumati sa family ni Trevor. This is unexpected, paano nangyari ito?

"Kamusta na, Hija?" Tanong ni Tito Morgan sa akin.

"Okay lang po ako, Tito!" I responded so quickly. Wala ka bang manners, Alora? Be soft and feminine.

"Trevor, your gift." Utos ni Tito Morgan kay Trevor.

Sumunod naman agad si Trevor, at nakangiting tumayo para i-abot sa akin ang isang paper bag. Is this real? First time kasi akong regaluhan ni Trevor at nandito pa sila ngayon sa bahay.

"For you, Alora." Sambit ni Trevor ng maiabot ang paper bag at saka umupo.

"Salamat, Trevor. You look good in your suit." Puri ko pa kay Trevor, hindi ko maitago ang kilig.

Kasama ni Trevor ang daddy niya na si Tito Morgan, ang step mom niya si Tita Venna at ang half brother niya na si Gian. I am so happy looking at them.

"Kamusta naman ang check-up mo kanina, hija?" Tanong ni Tito habang kumakain kami.

Check up? I don't remember I got a check-up and for what? Hindi ako nakasagot agad, napayuko rin ako at biglang lumungkot.

"Sabi ng doctor niya ay may complications daw sa heart niya kaya siya nahimatay sa school noong nakaraang araw." Malungkot na sagot ni Daddy.

What? May sakit ako? I am sure wala akong sakit.

"D-dad, please." Pakiusap ko. Did I really said that?

"Don't worry, Alora. I will protect you." Trevor said that sweetly. Ngayon lang ata siya nag-alala.

"I won't worry anymore, dad. Basta nandyan si Trevor, pakiramdam ko safe ako lagi."

Here I go again, nagpapalambing na naman. Nagpatuloy kami sa pagkain, at pakiramdam ko sa mga oras na iyon ay talagang napakasaya ko. Kahit sa loob-loob ko, hindi ko na maintindihan ang mga nangyari.

Nang matapos kaming kumain, ay tumayo na ang pamilya ni Trevor. Siguro ay magpapaalam na sila.

"Don't be sad, hija. Magkikita pa tayo ulit kasama si Trevor." Tito Morgan said. I don't know why he is saying things like that.

"Yes po, tito Mor--" naputol ang sasabihin ko.

I hear again the clicking sound. I always startled with that strange sound. Tiningnan ko ang paligid ko, nandoon pa rin ang family ni Trevor. Hindi sumakit ang ulo ko, at hindi rin naiba ang suot ko.

"Tito, pwede ko po makausap si Alora, sandali?" Paalam ni Trevor.

This time, pakiramdam ko ako na ulit ito.

"Sige lang, Trevor. Go ahead." Pumayag si Daddy at hinatak naman ako ni Trevor palabas ng bahay.

Nasa may garden area na kami ngayon, at nakita ko na naman ang bad mood na si Trevor.

"Pwede ba Alora?" May halong inis ang pananalita niya. "Huwag ka nang magpakaaawa para lang pansinin kita?"

Hindi ko alam ang sasabihin ko. ibig sabihin, 'di totoo lahat ng sinabi niya kanina sa harap ng parents namin?

"Trevor, hindi ganu'n 'yun--" He interrupted me. Hindi ako makapag-paliwanag.

"Stay out of my life, Alora. Huwag ka ng lumapit sa'kin." Habang sinasabi niya 'yon ay parang bumibigat ang pakiramdam ko.

Hindi na ako nakasagot pa dahil lumabas na si Daddy kasama ang family ni Trevor. Masaya ang mga mukha nilang lumabas.

"Tapos na ba kayo mag-usap?" Tanong ni Daddy ng maabutan kami. Lumayo na si Trevor, at hindi sumagot. Ganun din naman ako, ayaw kong magsalita dahil mas lalo lang maiinis sa akin si Trevor.

"Mabuti at nakapag-usap kayo ng dalawa lang, Trevor. Mas kilalanin mo sa Alora." Inakbayan ni Tito Morgan si Trevor at tinapik pa ang balikat nito, masaya siya sa nangyari ngayong gabi.

"Mauna na kami, Alora. I mean, Ate Alora pala." Paalam ni Gian. Actually, two years lang naman ang tanda namin ni Gian, dahil sixteen na siya at magka-edad naman kami ni Trevor.

Sa iisang school lang kami nag-aaral ngunit hindi ko siya masyado nakikita dahil ibang grade level siya.

Nagpaalam na sila sa amin at umalis. Pagkaalis nila ay nagpaalam na ako kay Daddy na aakyat at magpapahinga na. Tumango naman siya at nauna na akong pumasok sa loob.

Nahiga na ako sa kama at sinubukan na matulog. Imbis na makapaghinga na ng maaga ay hindi ko magawa. I kept thinking about what happened. Napa-balikwas ako at kinuha ang laptop ko, Kailangan kong malaman kung bakit ako nakakarinig ng mga kakaibang tunog o nakakalimutan ko ang nangyari.

Nagsearch ako sa internet ng mga posibleng mental illness at baka isa ito sa mga symptoms. Nag-scroll ako at baka sakaling may lumabas na information about sa nararanasan ko.

"Ito kayang amnesia? Baka may amnesia na'ko? Oh my!" Binasa ko ang buong information about amnesia. "No, no. Hindi naman ganito yung case ko, e? Hindi naman ako nabagok or na-accident," Tinapik-tapik ko ang noo ko at baka sakaling may naalala ako sa nangyari.

Madami na akong nabuksan na website pero walang exact information ang katulad ng nararanasan ko.

"'Di kaya hallucination? Baka nababaliw na 'ko?" Napasubsob ako sa harap ng laptop at napahawak sa ulo. "None of these, are my symptoms." Pagkasabi ko no'n ay parang gusto kong ngumawa.

Kinabukasan, pagkagising ko ay antok na antok pa ako. I can't sleep because of what happened, hanggang makatulog ako ay inaalala ko ang mga nangyari.

Pumasok pa rin ako ng masigla, at hindi inintindi ang nangyari, well everything must go on. Binabati ko lahat ng mga bumati sa akin, kakilala ko man o hindi.

Habang naglalakad ako sa school grounds ay naabutan ko si Jaxton na nagpaparada ng motor. He is a lonesome, yet cool handsome guy. Kaya naman maraming babaeng nagkakandarapa sa kanya.

"Long time, no see Alora." Bati nito sa'kin. But I won't fell for his good baritone voice. Pahagis niyang ibinigay ang suot niyang helmet.

"Tsh." singhal ko at pabato ring inihagis sa kanya ang helmet niya. "Yes, but still pretty, isn't?"

Papasok na sana siya ng mabunggo siya ni Claire. Nag-dire-diretso lang ito at parang hindi kami nakita. Tiningnan ko lang din si Claire na nagmamadali pumasok.

"Hey," tawag ko ulit kay Jaxton na papasok na rin sana.

"Ano 'yun?" Napalingon siya ulit sa akin.

"I believe this is yours?" Itinaas ko ang key chain na pinulot ko  na sa gilid ng gulong ng motor niya.

Kinuha niya lang iyon at ibinulsa. Hindi rin siya nagpasalamat at nag-dire-diretso lang. Ngumiwi lang ako at nag-kibit balikat. Pumasok na rin at nagtuloy sa classroom.

Habang wala pa kaming klase ay nagkagulo na ang buong section. Kanya-kanyang mundo, kanya kanya ng trip. One typical section na maingay rin at magulo.

"You're so quiet, Alora. May problema ka no?" Tanong ni Becky na galing sa ibang group of friends. Automatic na kapag pinansin ako ni Becky, mang-gugulo si Karl.

"Naranasan niyo ba 'yung parang wala kang maalala? Yung may nalagpasan ka na hindi mo alam?"

Pagkasabi ko noon ay may kakaiba akong nakita sa isip ko. Like I see, what will happen to the future. Hindi ako makapaniwala, I don't know if that's real. Why am seeing or thinking like I'm seeing the future?