chapter 32

“Light, ate!” Tawag sa akin ng makulit kong kapatid na si Dark, “Tignan mo ito oh,” humagihik siya kaya tinignan ko ang kanyang pulso kung nasaan nakasuot ang bracelet niya para hindi mausog.

Tipid akong ngumiti sa kapatid ko, “I know, I know. You listen na to father oh,” tinuro ko ng palihim ang altar at napatingin din doon ang kapatid ko.

“Ayaw!” Maktol niya at humalukipkip pa.

“Shh! Ano ba iyan?” Mariin, naiirita na sita sa amin ni mommy ng bigla ba naman kasing sumigaw ng medyo mahina si Dark.

Nakangusong tinuro ako ni Dark, “Si ate po kasi,” sumbong niya na para bang malapit na siyang umiiyak.

Agad ko naman siyang niyakap at hinagod sa likod, “Shh, quiet na baby,” hinalikan ko ang kanyang noo, “Yes, kasalanan ni ate ah,” mahinahon kong sabi.

Nag angat ako ng tigin kanila mommy at naabutan ko si mommy na nakatingin sa akin. Ngumiti siya ng tipid sa akin at hinawakan niya ang pisngi ko.

Si Dark kasi ay isang special child. Yung behavior niya for a 10 year old child ay hindi nagtutugma. Pasok siya doon sa type ng special needs children na behavioral/emotional. Most of the time, kapag may mga kaibigan ako sa bahay, they will always end up na naiinis sa kapatid ko. Well, kung hindi ka sanay and wala kang pasensya sa mga ganitong bata, maiinis ka talaga pag nag tagal.

After mass, ay balak namin na dumeretso sa mall to eat lunch. Hinawakan agad ni Dim ang kamay ko paglabas namin ng simbahan habang si Dark ay buhat na ni mommy. Nakasunod lang kaming dalawa ni Dim kanila daddy dahil nauna sila sa paglakad papunta sa sasakyan.

“Hiraya!”

Naidilat ko bigla ang mga mata ko, at agad akong napatigil sa pag hinga ng panandalian dahil pagkagising ko ay nasa panahon ako ng mga Kastila. Yung parang kanina lang na napanaginipan ko.

“Hiraya!”

Napatingin ako sa gilid ko at nakita ko si Crisielda na nakahawak na ngayon sa braso ko. 

“B-bakit?” Taka kong tanong sa kanya.

Hanggang ngayon ay hindi pumapasok sa utak ko kung ano ang nangyayari. Nakatulog na naman ba ako ngayon sa sasakyan?

“Ayos ka lang?” Nag aalalang tanong ni Crisielda at nilagay niya ang kanyang palad sa noo ko, “Mukha ka kasing nakakita ng multo.”

Alanganin akong tumango, “Maayos lang, ang kalagayan ko….Crisielda.”

Ngumiti siya ng malapad sa akin at nilingkis niya ang parehang braso sa braso ko, na ikinagulat ko, “Ipapakilala kita kay Lucas, mukhang nakalimutan ka na ata niya. Halika!” Bulong niya at basta nalang niya ako hinatak patungo sa kinaroroonan nila Lucas.

Kasalukuyan kasi silang magkakaibigan nag uusap at paminsan minsan nag tatawanan. Habang papalapit kami sa kinaroroonan nila, ay nakita kong nag angat ng tingin si Lucas sa amin ni Crisielda na ikinagulat ko. Nasundan iyon ng tingin ng mga kasamahan niya, at agad naman silang tumayo upang salubungin kami.

“Magandang umaga binibininb Crisielda at,” alanganing tumingin iyong isa nilang kasamahan sa akin.

Nakaramdam naman ako ng hiya, kaya itinakip ko ang aking abaniko sa aking mukha. Hindi naman kasi nila ako masyado nakikita dito sa Maynila, kaya naiintindihan ko na hindi nila ako kilala.

“Binibining Hiraya.”

Dahan-dahan kong tinanggal ang pagkakatakip ng abaniko ko sa aking mukha, at naabutan kong nakatitig sa akin si Lucas. Sumilay ang tipid na ngiti sa kanyang labi, at agad siyang yumuko kaya ganon din ang ginawa namin ni Crisielda.

“Magandang umaga sa inyo, ginoong Lucas, ginoong Matias, at sa iyo, ginoong Anghelito,” nakangiting bati ni Crisielda sa mga kalalakihan na nasa harapan namin ngayon.

Tinapunan ako ng tingin ng isa sa mga ginoo na nasa harapan namin. Mukhang si señor Matias ata iyon, kung hindi ako nagkakamali.

“Huwag mo sanag masamain, señora Hiraya,” diniinan niya talaga ang salitang señora, “Ngunit paano ka naging binibini gayong hindi ka naman…..” tumigil siya sa pagsasalita at pinsadahan ako mula ulo hanggang paa.

“Ginoong Matias,” tawag ni ginoong Lucas sa kaibigan, “wala sa lugar ang iyong pang iinsulto mo sa panganay na anak ng dating Gobernador-Heneral na si Señor Aguinaldo,” mariin na sabi ni ginoong Lucas kay ginoong Matias na ngayon ay nanlalaki na ang mga mata.

“Amigo,” tinapunan ni ginoong Matias si ginoong Lucas na ngayon ay tinititigan ito, “Ikaw siguro ay nagkakamali. Hindi maaaring na ang binibini na ito ay ang iyong tinutukoy,” dipensa ni ginoong Matias ngunit natatawang umiling si ginoong Anghelito sa kanya.

“Amigo,” tinapik nito ang balikat ni ginoong Matias, “hindi madalas dito sa Maynila ang pamilya nila simula noong mag retiro ang kanyang ama sa pagiging Gobernador-Heneral,” tumawa ito ng bahagya saka ako tinignan, “Pasensya na sa aming kaibigan, binibini, mukhang nagkagulatan lang.”

Nakangiwi akong tumango, “Iyon ay ayos lamang sa akin, ginoong Anghelito.”

“Hindi maaari!” Sigaw ni ginoong Matias kaya pare-pareha kaming natawa ng bahagya. Hanggang ngayon ba naman ay hindi niya matanggap na siya ay nagkamali?

“Dios mío ginoong Matias,” singit bigla ni Crisielda, “Estos es, Hiraya Flores. Ella es mi prima, y solíamos jugar en el parque cuando aún éramos niños. Hablo en español para que me entiendas mejor. ¿Entender?” Ramdam ko yung pagkairita ni Crisielda habang sinasabi niya iyon, Ang kaso nga lang, hindi ako masyado nakaintindi, dahil hindi naman ako bihasa sa ganitong lengwahe. (my gosh ginoong Matias. This is Hiraya Flores. She’s mys cousin, and we used to play in the park when we’re still kids. I’m speaking in Spanish so you could understand me better. Understand?) 

“¿En serio?” Tanong ni ginoong Matias kay Crisielda, maging kanila ginoong Lucas at Anghelito.

“Si,” sabay sabay nilang sagot.

Lumapit si Crisielda sa akin upang bulangan ako, “Mukhang nakalimutan ka na ni ginoong Matias sa tagal ng hindi niyo pagkikita. Kelan ba kasi yung huling punta niyo dito sa Maynila?” Tanong niya sa akin.

Bumuntong hininga ako, “Noong binyag ng kapatid ko,” nahihiyang sambit ko.

“Dios mío! Ang tagal na pala!” Bulalas niya kaya nakangiwi akong tumango.

“Kumusta ka na pala, Hiraya?”

Naagaw ni Lucas ang atensyon ko kaya tumigin ako sa gawi niya. Nakangiti lang siya sa akin at mukhang iniintay niya ang sagot ko.

“Maayos lamang, Lucas,” nahihiyang sambit ko.

“Balita ko ay malakas ang negosyo ninyo doon sa Nueva Ecija, tama ba?” Tanong niya ulit sa akin at tumango lang ako.

“Oo. Malakas kasi ang kita doon sa lupa ng sakahan namin doon sa Nueva Ecija,” sambit ko at tumango tango naman siya.

Hinatak ng bahagya ni Crisielda ang braso ko kaya napatingin ako sa kanya, “Tumila na ang ulan, baka hinahanap na tayo ni ina sa eskwelahan,” sabi niya kaya napatingin ako sa labas.

Tumila na nga, at unti-unti ng naglalabasan ang mga tao sa mga pinagsilungan nila. Sabay namin hinarap ang mga ginoo at yumuko kami ng bahagya at ganon din ang ginawa nila.

“Mauuna na kami, Lucas, Anghelito at Matias. Hindi kasi kami nakapagpaalam kay ina at basta nalang umalis sa eskwelahan kanina upang mag libot,”  paalam ni Crisielda.

Tinignan ako ni Lucas sa mata, “Balak mo dito mag aral sa Maynila, Hiraya?” 

“Oo.”

“Saan naman?” Tanong niya ulit.

“Sa Colegio de Santo Tomas,” sagot ko at humakbang na paatras dahil hinahagak na ako ni Crisielda.

Sumilay ang ngiti sa kanyang labi at yumuko ulit ng bahagya, “Kung ganon ay aasahan ko ang ating pagkikita sa Colegio de Santo Tomas.”

Tumango ako ulit, “Sige. Paalam.”

Habang naglalakad kami pabalik ni Crisielda, ay ingat na ingat kami pareha na huwag sumayad ang aming saya sa sahig, dahil mapuputikan iyon. 

“Allí están. Gracias!” (there they are)

“Ina!” Tawag ni Crisielda kay tiya pagdating namin sa kinatatayuan niya, “pasensya na po. Balak ko kasi na ilibot sandali si Hiraya dito sa Intramuros, ngunit biglang bumagsak ang ulan,” yumuko si Crisielda, “pasensya na po, ina. Pinagalala ko po kayo.”

Matunog na bumuntong hininga si tiya, “Ayos lamang iyon,” tinignan naman ako ni tiya, “Nasaan kayo noong umuulan?”

“Nakisilong po kami sa panciteria kanina, tiya,” sagot ko kaya tumango na rin si tiya.

“Ina,” pukaw ni Crisielda sa kanyang ina, “Nagkita po kami ulit nila Lucas kanina sa panciteria,” tumawa ng bahagya ang aking pinsan, “ Nakakatawa nga lang po dahil hindi na maalala ni Matias si Hiraya.”