MasukShare
chapter 10
Tanggal publikasi:
2023-12-01 16:13:45CZAKIYA JORAINNE BELMONTE'S POV
Ito ang pinakaunang beses na magkakaroon ng pagdiriwang sa eskwelahan ngayong dis-oras ng gabi. Ang lahat ng nag-aaral sa Baguio City National High School ay imbitado.
Hindi naman sa ayaw ko. Pero kasi gabi e. Natatakot ako pag dis oras ng gabi tapos ganito.
Baka may makita akong hindi ko dapat makita.
Habang naglalakad ako sa corridor ng building namin ay di ko maiwasang matakot.
Napakatahimik...
Walang gaanong tao..
Tanging ang huni lamang ng mga ibon at ang aking malalim na paghinga ang maririnig.
"Czak--"
"S-SINO YAN?!" Nagtindigan ang mga balahibo ko dahil sa takot at kaba! Narinig ko ang kaniyang pagbungisngis na lalong nagpakaba sa akin. "MAGPAKILALA KA!"
"Calm down, Czakiya." Malakas itong tumawa. "Ako lang 'to si Archie," pambibitin niya. "Your poging crush."
Tangina. Pano niya alam?
Dahan-dahan ko siyang nilingon.
Tuluyan akong napapikit at naramdaman ko ang pag-iinit ng aking pisngi dahil sa kilig at hiya.
"S-Sorry," nauutal kong sabi at naikuyom ang aking mga palad.
Naramdaman ko ang kaniyang paglapit at niyakap ako.
"Wag kang matakot okay?" aniya at hinaplos ang buhok ko.
Hinayaan ko lang na ganun ang posisyon namin hanggang sa may marinig kaming malakas na ungol at sigaw ng isang lalaki.
Naikalas ko ang pagkakayakap ni Archie sa akin dahil sa boses ng sumisigaw.
"Archie," kinakabhan kong usal. "Puntahan natin yon!"
"Pero takot ka---"
"Wala akong pakialam," kabado kong tugon. "Sundan natin yung tunog. Bilis na!"
Pinagsalikop niya ang pareho naming kamay at sabay na tumakbo. Mahigpit ang pagkakahawak niya sa kamay ko para masalo niya ako kung sakaling mawalan ako ng balanse.
Kinikilig ako ngayon pero WAG MUNA NGAYON!
MAS PINANGUNGUNAHAN AKO NG TAKOT AT KABA KO!
Nang masundan na namin ang tunog ay tumigil kami sa Balay Ti Alumni. Napahigpit ang pagkakahawak ko sa kamay ni Archie at nararamdaman kong nanginginig ang buong sistema ko.
Napakadilim at tanging ang buwan lamang ang nagbibigay ng liwanag dito sa amin
"Calm down, Czakiya." Hinarap niya ako at hinawakan sa pisngi.
"A-Alis na tayo dito," gusto kong maiyak. Ayokong may makitang hindi dapat na makita.
"Kasama mo ako. Wala kang dapat na ikatakot."
Nakagat ko ang aking labi. Ramdam kong napakalakas at napakabilis ng tibok ng puso ko. Hindi ko maipaliwanag ang kaba.
Nang mga sandaling iyon ay sinubukan kong ihakbang ang mga paa ko at dahan-dahang sumilip sa likod ng Alumni.
Tumambad sa aking paningin ang isang lalaking duguan ang uniporme at nawawala ang ulo at isang hita.
Nanlaki ang aking mga mata at wala sa sariling napabitaw kay Archie. Dali-dali kong sinugod ang duguang katawan na iyon.
"Czak--"
"D-Diyan ka lang, Archie," pagpigil ko sa kaniya at tuluyang naglakad papalapit sa bangkay.
Hindi ako makapaniwalang ganito ang nangyayari sa eskwelahang ito.
Ang I.D nito ang nakaagaw ng aking atensyon. Puno iyon ng dugo kaya pinunasan ko iyon gamit ng kaniyang duguang damit.
Alangan naman damit ko pampunas. Kadiri!
Nang mapunasan ko na ang I.D ay mabilis akong tumakbo kay Archie.
"What's that?" takang tanong niya.
"I.D." Tugon ko. "Flashlight-tan mo nga. Titignan ko pangalan."
Sinunod naman niya ang sinabi ko. Tinitigan ko nang mabuti ang I.D. at nanlaki ang aking mga mata dahil sa nakita kong pangalan.
Fernandez, Lynjon Christopher M.
"Estudyante 'to ni ma'am Viel noon, Archie," saad ko.
"Pano mo kilala?"
"Siya yung nanira kay ma'am Viel dati," paliwanag ko. "Pinagkalat niyang maki-kick out si ma'am sa school pero hindi naman totoo."
"Well," tumikhim siya, "He deserved his brutal death then."
Malakas ko siyang tinampal sa braso. "Gago. Sama mo."
"Karma niya yan for spreading fake news."
"Kahit na!" Sigaw ko. Natigilan naman siya. "Kailangan 'tong malaman ng principal--"
Agad akong natigilan nang biglang may kutsilyong nahulog sa aking harapan. Nagtayuan ang mga balahibo dahil tayong-tayo ito at kaunti na lang ay tatamaan na talaga ako.
Hindi ako makaalis sa aking kinatatayuan. Ramdam ko kung paanong manginig ang buong katawan ko. Hindi ko magawang maihakbang ang paa ko.
Nabitawan ni Archie ang kaniyang flashlight at awtomatikong namatay ang ilaw nun. Kaya masyadong madilim ang paligid para makita ko siya.
Maya maya ay naramdaman kong may pumulot ng kutsilyo. Ang buong akala ko'y si Archie ang pumulot nun ay nagkamali ako.
Masyadong madilim ang kaniyang mukha at pananamit kaya hindi ko ito makilala.
Nagtindigan ang aking mga balahibo nang makatayo ito bumulong ito sa aking tenga.
"Huwag mong tatangkaing magsumbong kung ayaw mong ikaw ang susunod."
-----------------------------------------------------------------------------------------------
©All Rights Reserved.
Quijano, A.G. (2020). "High School Nights". Soon to be published on Wattpad.
Bab terbaru
GN003 book 21000000094 chapter 69
Chapter test, please forgive me A a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a B b b b b b b b b b b b b b b b b b b b b b b b b b b b b b b b b b b C c c c c c c c c c cc c c c c c c c c c c c c c c c c c c c c c c c c c D d d d d d d d d d d d d d d d d d d d d d d d d d d d d d d d d d d d d E e e e e e e e e e e e e e e e e e e e e e e e e e e e e e e e e e e e e F f f f f f f f f f f f f f f f f f f f f f f f f ff f f f f f f f f f f G g g g g g g g g g g g g g g g g g g g g g g g g g g g g g g g g g g g g H h h h h h h h h h h h h h h h h h h h h h h h h h h h h h h h h h hh h I i i i i i i i i i i i i i i i i i i i i i i i i i i i i i i i i i i i i J j j j j j j j j j j j j j j j j j j j j j j j j j j j j j j j j j j j j K k k k k k k k k k k k k k k k k k k k k k k k k k k k k k k k k k k k L l l l l l l l l l l l l l l l l l l l l l l l l l l l l l l l l l l l l M m m m m m m m m m m m m m m m m m m m m m m m mm m m m m m m m m m m m N n n n
GN003 book 21000000094 chapter 68
sadsadasasada a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a afdsfsd a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a dfdsfds a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a
GN003 book 21000000094 chapter 67
When Aota heard this sound, he was overwhelmed with terror.This confirmed the scariest assumption that he had in his heart!安康就是单卡双卡的吉萨The Oskian man had indeed been here all along. He had never left before!Furthermore, he had not heard the sound of this person’s breathing or heartbeat, from the very beginning to the end! How did he do it?Moreover, he had also hit his shoulder twice. This proved that he had been very close to his own body at least twice but he did not hear anything at all! He did not even hear the sound of his footsteps!At this time, he subconsciously wanted to turn around and throw his shuriken at the other party. However, he was a little worried deep inside his heart.After all, he only had six shuriken. He had already thrown four of his shuriken earlier. Therefore, he was holding onto the last two shuriken in his hands now!What if he missed again after throwing out his last two shuriken?His opponent was directly in front of him and he would never give
GN003 book 21000000094 chapter 66
Martín se encontraba pescando en un pequeño riachuelo cercano a la cabaña, había cortado leña como todos los días, sus perros esperaban a su lado que terminara su tarea.Habían transcurrido tres meses desde que había decidido enclaustrase en ese cabaña, solo había salido a comprar comida dos veces, se mantenía a base de pescado y verduras que habían en un pequeño huerto en un cobertizo que funcionaba como vivero, el ejercicio físico había tonificado su cuerpo, ahora tenía mucho más marcado sus bíceps, tríceps pectorales, por lo que se encontraba en mejores condiciones física.En cuanto a otros contactos externos, se había comunicado con su madre un par de veces y con Marcos, quien
GN003 book 21000000094 chapter 65
Taddeo caminaba como era su costumbre todas las noches, diariamente tomaba una ruta diferente por razones de seguridad y aunque en un principio lo acompañaban un par de guardaespaldas que su papá se había empeñado en colocar y que era usual que los siguieran a todas partes, desde que fue secuestrado a la edad de poco menos de seis años, había días que eso lo fastidiaba, le encantaba pasar desapercibido y debía aprovechar sus momentos de bajo perfil, porque era muy probable que a partir del día que empezara a cumplir su sueño de ser corredor de Fórmula 1, tendría que decirle adiós a su tranquilidad. Le habían avisado ese día que estaba dentro de un grupo de cinco pilotos del cual escogerían uno, y su felicidad estaba desbordada. Las cosas no podían ir mejor, a sus escasos diecinueve años, había logrado metas que la mayoría de los jóvenes de su edad ni siquiera pensarían en cumplir.
GN003 book 21000000094 chapter 64
*Juliet*Yawning quietly, I snuggle under the covers against Sam’s broad warm back a few minutes longer, watching with disappointment as the creeping sunrise brightens our bedroom. The mere fact that he’s still asleep after dawn and after me, tells me more than I know he wants about how he felt going to bed last night. It was sign enough he blocked the stairs to keep Ajax upstairs with us, but when he went back down for his second pistol he usually keeps downstairs, it was a sure tell he was considerably worried. We'll both be chasing a nap later this afternoon.Catching the rancid musky odor was enough to relax me. I’m confident at this point it was some sort of stray animal that made its way along the house while we were at Stew and Alice’s to watch the Christmas specials, and I feel bad that Sam didn’t rest well over something as common out here as that.
