chapter 9

Life suck,

Bawat kilos, mali. Bawat pagkakamali mo, napupuna. Bawat tamang nagagawa mo, binabalewa. 

Then what should I do with this life? 

Para akong patapong plastik na matapos makuha ang laman ganoon na lang itatapon na parang wala ng silbi. 

All my life I've been proving myself but no one can see how much effort I gave in everything I did. Lahat kulang, lahat palpak. 

Parang hindi ko alam kung saan ako lulugar. Parang hindi ko alam kong ano bang patutunguhan ko pero habang papunta ako pilit naman akong pinauurong sa daan. 

I just want to feel appreciated. 'Yon lang naman ang gusto kong maramdaman. But everytime I see myself in their eyes, I'm always been a trashed.

~

“Kailan ka ba magtitino, Daniella?” sigaw ni dad. 

Kakarating ko lang sa bahay pero ako agad ang nakita, ako agad ang napansin. Sino pa nga bang laging mali? 

“What have you done this time? Huh?” 

Sinubukan kung lumapit pero isang malakas na sampal ang dumampi sa kanang pisngi ko na nagpamanhid sa aking mukha. Hindi ko nakagalaw sa aking kinatatayuan.

Nakatingin lang si mom mula sa paanan ng hagdan. Wala siyang ginagawa para ipagtanggol man lang ako. Actually, she never did anything from the start. Hindi man lang niya ako nagawang kampihan. 

“I'm sorry, dad.” I said. Yumuko ako upang iwasan ang kanyang nanlilisik na tingin. I don't wanna see how much hate he has for me. 

“How many times, Daniella? How many times will you say sorry after making mistakes?” 

Tears overflows in my eyes as I stared at the marbled floor. Hindi ko mapigilan ang sarili kong masaktan ng paulit-ulit. Hindi pa rin ako masanay sa buhay na kinalakihan ko. Sa buhay na parang wala akong ibang kakampi kung hindi ang sarili ko. 

“Hindi ko naman ginusto 'yon. Hindi ko naman ginustong dumihan ang pangalan ninyo.” 

Kailanman hindi ko naisip o ginustong sirain ang pangalan ng pamilya namin. Walang sinuman ang gustong gumawa ng bagay na 'yon sa sarili niyang pamilya. 

“Hindi mo ginusto pero ginawa mo?” 

“Kasi hindi tama ang ginagawa ng kompanya natin, dad?”

Muling dumampi sa kaliwang pisngi ko ang mabigat na kamay ni Dad. This time I don't know how to react. Para akong isang lobong napupuno na sa hangin at gusto ng sumabog. 

“How dare you,” malakas niyang sigaw sa harapan ko. Nanlilisik ang mga mata na parang iniisip niyang kung hindi niya lang ako anak ay matagal niya na akong napatay sa sama ng loob.

“Wala akong ginawang mali, I did what I think is right. Ang mali dito ay kayo at ang kompanya ninyo. Dad, those people served their entire life and time for the company pero bakit parang wala kayong pakialam sa kanilang benepisyo? Ginawa kong bawiin ang mga maling paratang ng kompanya sa kanila dahil wala silang kasalanan sa pagkawala ng pera ng kompanya.” 

Hindi ko alam kung papaano ko nasabi ang lahat ng 'yon gamit ang tapang na ngayon ko lang nagamit. I was called the black sheep in the family for turning into an asshole when I was teenager. Ginawa ko lahat ng kabalbalan. Naging palpak ako sa lahat ng bagay hanggang sa mawalan sila ng tiwala sa akin. 

But I didn't rebelled without a reason. Nagrebelde ako dahil sa atensyon na hindi naibibigay sa akin. Siguro nga attention seeker ako, pero masisisi mo ba ako kung kahit man lang isang beses gustuhin kong ma-appreciate ng magulang ko ang pagkatao ko? 

Pero nagbago ako, sinubukan kong ayusin ang sarili ko at patunayan na hindi ako patapon sa pamilya. Pero kahit anong gawin ko kung anong tingin nila sa akin noon, palagi ng ganoon. 

Pero hindi ako nagreklamo. Hindi ako naglaban. Every mistake I swallowed my pride and begged for forgiveness. Alam ko naman kasing mali ako. Pero ngayon hindi ko puwedeng palampasin ang bagay na nagawa kong 'to dahil ito lang ang maling nagawa ko para sa kanila na para sa akin ay tama. 

“Wala kang kuwentang anak.” 

“Alam ko, ilang beses ko na bang narinig ang mga salitang 'yon? Palagi naman 'di ba?” 

Lumipad muli ang kanyang palad patungo sa direksyon ng aking pisngi ngunit isang kamay ang pumigil dito habang nasa ere pa lamang ito. 

“Leon, stop it.” 

It was mom. Pinigilan niya si dad sa unang pagkakataon. And for the first time I thought it was because she wants to defend me, but I was wrong. 

“Stop it, don't waste your time with this. Mas importante ngayon ang company.” 

It wasn't me who's more important, it was their company. I was just their daughter, nothing more than that. 

“Mas importante ba para sa inyo ang kompanya kaysa sa akin na anak ninyo?”

Hindi ko alam kung saan ako kumuha ng lakas ng loob para itanong sa kanilang harapan ang bagay na 'yon. Maybe this is the greatest mistake that I've made. Ang itanong sa kanila ang bagay na alam kong babasag sa aking puso. 

“Yes, the company is more important than a disappointment like you.” 

I don't what to say. I was just standing there dumbfounded and unable to talk. Hindi ko alam kung ano ang gagawin. Basta ang alam ko lang unti-unti akong nababasag na parang basong sinadyang ilaglag sa sahig.  

Ilang sandali akong hindi nakapagsalita ngunit nagawa kung bawiin ang sarili ko. 

“Kung ganoon wala na pala akong kuwenta sa pamamahay na 'to?”

“So what? Are you going to leave? Aalis ka? Sige, umalis ka sa pamamahay ko.” 

Sinalubong ko ang kanyang seryosong tingin. I looked at him like how I did when I was the black sheep they called back then. 

Ngumiti ako, “Alright, kung ganoon ang gusto ninyo.” 

I looked at mom but she diverted her gaze away from me. Bakit ganoon? Bakit sobrang sakit? 'Yong mga taong dapat na nagmamahal sayo, sila pa 'yong taong iiwas ng tingin at hahayaan ka na parang wala silang pakialam sa'yo. Na parang hindi ka nila anak.

I wished I had a loving mother, a caring father and a happy family. 

I wished I had it all.