chapter 8

Mahilig

"Teka lang, Selena!" pigil ko sa kanya ng makita ko siyang lumabas ng library. Tumigil naman siya at nilingon ako. 

"Why?" she asked me. Lumapit ako sa kanya.

"Sinadya mo bang ipabigay talaga sa akin 'yung USB na may video kay Ms. Realez?" seryoso kong tanong. Inayos niya ang salamin na suot niya bago bahagyang umiling. 

"Someone switched it when I forgot to put that on my locker. So.. I left it in my last class that day and as I said, someone switched it," then she shrugged her shoulders. I shifted my weight as my brows furrowed.

"Someone switched it?" pag-uulit ko. Selena nodded. "Sino naman 'yon?"

Selena rolled her eyes and crossed her arms against her chest. "Her dear friend."

"Kaibigan niya? Sino do'n?"

"Si Jona. Naiinggit na siguro dahil kahalikan niya si Ash," mas lalo akong naguluhan.

"Bakit naman siya maiinggit? Tsaka bakit niya gagawin 'yon kay Pearl?" she loudly exhaled.

"Hindi mo ba ma-gets? Of course, Jona likes Ash. And she's jealous because she saw how Pearl and Ash kissed each other that time. Kaya ayun, she took a video of it and put it in a flash drive same as mine," I frowned.

"Umamin na siya?" tanong ko.

Selena nodded. "Yes. She confessed it first to me then to Ms. Realez this morning," nanlaki ang mga mata ko.

"Kanina lang umaga?" 

"Oo. Tingnan mo mamaya paalisin na 'yan ni Pearl sa grupo nila. Hindi niya pa siguro alam," sabi niya sa akin.

Tumango-tango ako. "Oh.. sige. Salamat, Selena."

"You're welcome. I need to take photos around the campus now. Bye," ngumiti ako at kumaway sa kanya.

Nang wala na siya ay napabuga ako ng hangin at humalukipkip.

Kawawa naman si Jona kung sakali. Wala naman siyang ibang kaibigan kundi sina Pearl lang. Hays, bahala na.

Nagitla ako ng pagharap ko ay nakita ko si Ash na nakasandal sa pader at nakahalukipkip. Nakatitig sa akin.

"Kanina ka pa nandiyan?" tanong ko. He heavily sighed and walked towards me. He looked problematic.

I was caught-off guard when he suddenly hugged me. Ibinaon niya ang ulo niya sa leeg ko. 

"Huy, may problema ba?" I asked him and pushed him a bit but his hugged just tightened more.

"Ash, bakit? Huy!" pilit ko siyang tinulak at nagpahiwalay naman siya.

He heavily sighed again and lowered his head.

"Wala ka bang klase? Mag-aalas kwatro na ah?" sabi ko sa kanya.

"My next class starts at 5 in the afternoon," he told me.

"Ba't ka yumakap sa'kin?" our eyes locked. 

Ash licked his lips before he answered me.

"Nothing. I just had a situation right now," kumunot ang noo ko.

"Situation? Anong nangyari?" nag-aalala kong tanong pero umiling lang siya at ngumiti.

"You don't need to know about that. I'll just.." he bit his lip. "I'll just settle this by myself. Don't worry," sabi niya bago pinisil ang pisngi ko. 

"Aray naman.." he chuckled.

"Let's go. Uwian na ba kayo?" he asked me. 

Tumango ako. "Oo. Kanina pa. Nakita ko lang si Selena kaya.. natagalan pa ako."

"I'll just walk with you outside the campus. I can't drive you home. I still have my last class," Ash told me. I chuckled.

"Hindi mo naman kailangang gawin 'yon."

He put his hands on his pocket and looked up in the sky.

"I just want to."

I sighed. "But I don't want to," I whispered and looked away.

I can see from my peripheral vision how Ash looked at me, confused.

"Why?" 

"Mahirap na. Baka sanayin mo lang ako ng ilang araw tapos mang-iiwan ka rin naman," tumawa ako para mabawasan ang katahimikan sa pagitan namin. 

His brows furrowed. "Hindi naman kita sasanayin kung hindi rin naman kita patatagalin at magiging sa'kin," natigilan ako. Maging siya ay napahinto rin.

Bumilis ang tibok ng puso ko sa sagot niya. I bit my lower lip and breathed in.

I pressed my lips, thinking of how should I answer what he told me.

I stared at him. We stared at each other.

I chuckled and shook my head as I looked away again from him.

"Huwag kang magsasalita ng tapos, Ash. Bago lang tayo nagkakilala tapos ganyan na 'yung mga pinagsasasabi mo sa'kin? Mag-isip ka muna ng mabuti. Please lang," pakiusap ko sa kanya. His jaw clenched and Ash shut his eyes.

"What did I told to you this earlier? I don't waste my time for a girl I don't like. You heard it loud and clear, Yenji," he answered.

Napabuga ako ng hangin. "But I can't see your feelings and actions loud and clear, Ash. Oo binigyan mo 'ko ng mga pagkain, oo, hinatid mo 'ko, at oo dahil pinakilig mo 'ko pero gusto ko lang namang malaman muna kung kaya mong magtagal. 'Yun lang naman," paliwanag ko.

"I can stay longer than this. I'll prove it to you," he replied.

"Pero teka. Bakit ang bilis naman ata? Ilang araw pa lang tayong nagkakilala tapos.. ganito na agad? Ang speed mo naman ata," puna ko.

"Liking someone doesn't depend on the days or time after you meet each other. It depends on how our heart will feel as we interact with each other. Does our heart race fast? Pound hard and loudly? Am I already falling in love? And that's how to answer your question, Yenji," my lips parted with his answer.

I slowly clapped my hands. "Oh my god.." I whispered.

"Why?"

"Pwede ka na palang sumali sa Miss Universe!" I stated. Napabuga siya ng hangin at umiling-iling.

"Darn it. We're serious here, Yenji. How could you lighten up the mood that fast?" he unbelievably asked me.

"Kasi speed ka rin. Hindi nga lang mag-lighten up ng mood kundi sa'kin," sabay turo ko sa sarili ko. "Ang speed mo sa'kin!"

He tsked. "I'll just walked you outside the campus. It's dangerous to go home in the evening. Someone might snatched your things out there or much worst than that," umirap ako at nagsimula na ring maglakad.

"Ikaw lang naman ang magnanakaw dito," sabi ko sa kanya.

"Excuse me. I'm not a snatcher. I have my own money."

"Snatcher ng puso ko," I giggled. 

"You're starting at your words like that again," he commented at nauna na sa aking maglakad.

"Oy! Teka lang, Ash!"

"Sabi ng kapit-bahay may sumundo raw sa'yo, Yenji," natigilan ako sa panunuod ng tanungin ako bigla ni papa pagka-upo niya sa tabi ko.

"Ha? Ah.. opo. Si.. Ash lang napadaan lang kasi galing Starbucks at J&Co kaya dinaan niya na raw po ako kasi para bawas gastos na rin sa pamasahe tapos naka-aircon pa gano'n. Friendly gesture lang naman 'yon, pa. Hindi po 'yon nanliligaw sa'kin. Napadaan lang po talaga. Naki-sakay na lang din ako kasi minsan lang may ganoong mag-alok sa akin ng sakay. Alam niyo naman, pa. Traffic din at may alam din 'yung shortcut kaya naki-sakay na talaga ako--"

"Tinanong lang kita kung sino sumundo, Yenji. Ba't sinabi mo na ata talambuhay mo sa'kin?" napatanga ako sa pag-singit ni papa. Natawa ako dahil ang tanga ko nga talaga sa part na 'yon.

"Ahh.. oo nga 'no, pa? Napahaba ko lang naman para isang sagutan na lang. Gano'n--"

"Kayo na ba?" agad akong napaharap sa kanya. I laughed hysterically and quickly shook my head and hands in front of him.

"Sabi ko nga, pa, friendly gesture lang 'yon. Hindi siya nanliligaw sa'kin. Walang kami. Walang kaming label. Friend lang. Sinundo lang ako tapos binigyan lang ng pagkain--"

"Ang hilig mo sa mahaba, anak," komento niya at sadyang nanlaki ang mga mata ko.

"Papa, alam kong tayong dalawa lang dito pero anong mahilig sa mahaba ang sinasabi niyo? Hindi pa nga ako nakakakita ng gano'n tapos alam mo na agad na mahilig ako ro'n? Oh my god, pa. Oo mahilig ako ro'n pero pinagpapawisan na kili-kili ko, papa," kumunot ang noo niya at tumingin sa akin.

"Ano bang pinagsasasabi mo diyan, Yenji? Ang ibig sabihin ko lang naman ay mahilig kang mag-salita ng mahaba. Anong sinasabi mo diyan?" my brows raised and laughed again.

"Gano'n ba, pa? Oo nga.. mahilig akong mag-salita ng mahaba."

"Manood na lang tayo. Dumadaldal ka kapag 'yung lalaking 'yon ang pinag-uusapan natin," napatikhim ako at tumango na lamang.

Dumadaldal daw ako kapag siya ang topic? Hindi kaya. Slight lang naman.

Pero mahilig talaga ako sa mahaba eh.

Mahabang tender juicy hakdog.