chapter 10

O, heto na nga ang moment of truth. Nakaraos na naman ang gabi ni Randy. Kaya kailangan niyang tuparin ang napagkasunduan nila ni Amanda. Kaya naman kinaumagahan, sa dati nilang tagpuan - sa park, nauna ng dumating si Amanda at naupo roon. Hinihintay ang pagdating ni Randy. 30-minuto na ang nakalilipas at wala pa siya. Naiiyak na si Amanda sa naiisip niya na baka hindi na siya talaga sisiputin ni Randy. At hinding hindi na siya makikipagkita pa sa kaniya, kahit kailan. Napapaisip na rin siya sa mga sandaling iyon kung paano na lang sila ng kaniyang dinadala. Paano na lang ang kaniyang buhay pag-ibig. Ngunit ilang sandali pa ang lumipas at natanaw na niya sa malayo ang paparating na si Randy. Muling nagkaroon ng buhay sa puso si Amanda. Muli ay nakaramdam siya ng sigla. Nanumbalik ang kaniyang matamis na ngiti at ang pananabik na makita at mayakap muli ang kaniyang sinta. May dala-dalang dalawang siopao si Randy, para sa kaniya at para kay Amanda.

Papalapit na siya ng papalapit sa kinaroroonan ni Amanda. Kinakabahan siya, parang first time niya ulit, ‘Like a Virgin’ by Madonna. Nahumaling na nga si Amanda sa mukha at tindig ni Randy, apat na araw din niyang hindi ito nakikita, 'di ‘yon biro ah. Kaya naman miss na miss na niya si Randy. Hindi na namalayan ni Amanda ang paglapit ni Randy sa kaniyang kinaroroonan. “Oh, heto, para naman may merienda tayo habang nag-uusap. Ano bang pag-uusapan natin?” Tanong ni Randy. Noong nagsalita si Randy ay dun palang nanumbalik ang katauhan ni Amanda. Kinuha niya ang iniaabot na pagkain ni Randy. Ilang sandali pa ay nagsalita na siya. “Randy,salamat ha at dumating ka….uhm…..Randy……..May sasabihin sana ako sa’yo, pero huwag ka sanang mabibigla.”

Walang kaide-ideya si Randy sa kung ano ang sasabihin niya na huwag siyang mabibigla. Naglalaro sa kaniyang isipan na baka mangingibang-bansa na siya, which for him is good. O na baka uuwi na siya sa kanila o baka may taning na ang kaniyang buhay kaya ayaw niyang mabigla ito, pero either way matutuwa parin siya kasi nga ‘di ba, may iba na siya. “O sige, ano ‘yon?”

“Randy……..bunits ako.” Ang mahinahong waika ni Amanda habang ipinakikita niya ang PT result with two lines. Pagka rinig neto ni Randy ay nasamid siya sa kinakain niyang siopao at naubo-ubo pa. Wala sa mga naisip niya ang sasabihing balita ni Amanda, none of the above ang mga choices niya sa kaniyang isipan. “Ha?! Sinong ama?!”

“Randy naman eh. Ikaw ang ama.”

“Ha? Seryoso ka? Ako ba talaga ang ama ng dinadala mo? Baka naman nabuntis ka sa iba at ako ang ibinibentang mo na ama ng dinadala mo?”

“Ikaw ang ama ng dinadala ko at 100% sure ako dun, dahil ikaw lang naman ang naka siping ko this past few weeks at alalahanin mo wala tayong gamit na proteksyon 'pag nagsisiping tayo. Madalas ipinuputok mo pa nga sa loob eh. Bakit, hindi ka ba masaya?” pagaalinlangang tanong ni Amanda.

Napabuntong hininga si Randy. Hindi niya alam kung ano ang sasabihin. Muli ay napabuntong-hininga siya, “Amanda….. sorry. Hindi ko mapaninindigan ‘yan. Wala ito sa plano ko, ang mag asawa ng maaga. Kailangan ako ng pamilya ko. At isa pa, prostitute ka, kaya dapat handa ka na sa mga ganitong pangyayari.”

                Pagkatapos sabihin ito ni Randy ay nakaramdam si Amanda ng sakit at kirot sa puso niya. Na speechless siya sa mga oras na iyon. Nagmistulang estatwa. “Ang sakit palang ma reject ka ng pinakamamahal mo.” Wika sa isipan ni Amanda. Dahil sa sobrang sakit na nadarama niya ay napaluha siya at napahagulgol. Dahil sa ayaw ipakita ni Amanda ang kaniyang paghagulgol ay tinakpan niya ang kaniyang mukha ng dalawa niyang malalambot na mga palad. Mabilis ang pagdaloy ng kaniyang mga luha. Siguro nga ay ito ang pinakamainam na gawin para maibsan ang sakit na nadarama ng isang tao, ang umiyak. Ilang sandali ang nagdaan at walang anu-ano ay sinampal ni Amanda si Randy at sinabi habang umiiyak, “Akala ko mahal mo ako. Akala ko minahal mo ako. Akala ko mamahalin mo ako. Akala ko lang pala lahat ng ‘yon. Pero how dare you do that to me, how dare….”, itinapal ni Randy ang siopao sa bunganga ni Amanda at sinabing, “Hoy babae ka! Huwag na huwag mo akong ipinapahiya sa harap ng maraming tao!” Luminga-linga si Amanda sa paligid habang nakatapal sa kaniyang bibig ang siopao na kinakain ni Randy ngunit wala naman siyang nakitang ibang tao kundi sila lang naman ang tao sa park na iyon. “Dyan ka na nga!” Ang sigaw ni Randy. At umalis na nga siya. Kinagat ni Amanda ang siopao na nasa bunganga niya at nginuya-nguya niya ito at sinabing, “Tama nga si Edna…masarap ang siopao!” napaupo sa lupa at nagiiyak-iyak at humahagulgol sa sakit na nadarama. Sa ‘di kalayuan ay may naririnig siya na papalapit sa kaniyang kinaroroonan. Isang motor na malakas ang tugtog. At ang tugtog ay:

Napakasakit kuya Eddie, ang sinapit ng aking buhay!

Napakasakit kuya Eddie, ang sinapit ng aking buhay!

                Dahil sa narinig niyang kanta ay lalo pa siyang umiyak, humagulgol sa hinagpis at mas lumala pa ang kaniyang pagngangangawa. Para siyang isang bata na nagtatantrum na hindi nabilhan ng gusto niya. Hapon na rin nung nagdesisyon si Amanda na umuwi sa kanilang bahay. Lutang ito at wala sa sarili. Parang zombie kung maglakad. “O saan ka na naman galing at hapon ka na naman umuwi, may pasok ka pa mamayang gabi.” Ang paliwanag ng kaniyang ina. Pero hindi nasagot si Amanda dahil wala ito sa sarili. Pagkapasok na pagkapasok sa kwarto ay ibinagsak ang kaniyang katawan sa kaniyang kama at nag umpisa na namang umiyak. Ito na lang ang tangi nitong magagawa para maibsan ang labis nitong kalungkutan at sa sakit na nadarama. Ilang oras siyang patuloy sa pag-iyak. Namamaga na ang kaniyang mga mata sa kakaiyak, ngunit ano nga ba ang kaniyang magagawa? Tinalikuran na siya ng kaniyang kinikilalang prince charming ng kaniyang buhay. Ang kaniyang first love. Sa mga sandaling iyon ay napapaisip siya kung bakit nangyayari sa kaniyang buhay ang mga mapapait na karanasan. Nagtatanong siya sa kaniyang sarili kung hindi pa ba sapat ang mamuhay silang mahirap, isang kahig isang tuka. Ang iwanan sila ng kanilang ama at sumama sa ibang babae. Ang hindi makapagtapos ng pag-aaral. Ang pumasok sa isang bar at mamasukan bilang isang prostitute. Ang maging breadwinner sa pamilya at magkandakuba-kuba na siya sa pagkayod, para na siyang kayod-kalabaw kung tutuusin.

Nagtatanong din siya sa Diyos kung hindi pa ba sapat ang mga karanasang ito at ipinagkait pa sa kaniya ang taong minahal niya ng buong puso at kaluluwa at iniwan lang basta sa ere dahil hindi pa siya handa. Sa tuwing naiisip ito ni Amanda ay labis ang kaniyang hinagpis. May kaunting kirot sa kaniyang puso at kaunting paninisi sa Panginoon bakit ito nangyayari sa kaniyang buhay.

Siguro hindi lang si Amanda ang nakakaramdam ng ganitong pakiramdam, marami din siguro diyang iba na naranasan o nararanasan ang ganitong sitwasyon, ang sisihin ang sarili at minsan ay sinisisi ang Panginoon sa mga hindi magandang nangyayari sa kanilang buhay.

                Pero ganun pa man ang nangyari, nagpapasalamat parin sa Panginoon si Amanda at hanggang nagyon ay buhay sila, masigla at hindi dinadatnan ng sakit ang kaniyang pamilya. Kahit papaano ay nakakakain na rin sila ng mabuti at hindi pa rin nawawalan ng pag-asa na marerealize ni Randy na mahal pala talaga niya ito, babalikan ito at paninindigan ang dinadalang bata ni Amanda. At mamumuhay silang masayang pamilya. Lahat naman tayo ay pinapangarap ang magkaroon ng isang masayang pamilya, maliban na lang kung talagang takot kang magasawa.

Sa mga sandali ding iyon ay napaisip si Amanda, dahil minsan ‘pag may hindi magandang nangyayari sa ating buhay, sinisisi na natin agad ang Panginoon. Hindi ba natin naiisip na ang nararanasan nating sakit o mapait na karanasan sa buhay ay gawa din ng ating sariling desisyon? Katulad na lamang kay Amanda, hindi niya dapat sinisisi ang Panginoon sapagkat siya rin ang may kasalanan. Nag assume siya na mahal siya ng lalaki, ibinigay niya ang kaniyang lahat lahat sa taong hindi naman niya tiyak kung paninindigan siya. Minsan, nagpapadala ng mga instrumento ang Panginoon para bigyan tayo ng paalala. Maaring si Edna pala ang ipinadala ng Diyos na gumabay kay Amanda sa kaniyang magiging desisyon at hindi maranasan ang sakit sa dulo nito, sa sakit na nadarama nito ngayon. Ganyan din sa iba, nagpapadala ng mga instrumento ang Panginoon para bigyan tayo ng guide para hindi tayo mapahamak. Pero sadyang matitigas lang talaga ang ulo natin minsan. Ano nga bang magagawa natin, mga tao lang naman tayo. Nagkakasala at nagkakamali rin. Pero hindi pa naman huli ang lahat, kung kaya pang itama, eh di itama na natin. Kung hindi na, eh di just go with it. Ang ending, move on parin.

Sa sobrang pagod ni Amanda sa kaiiyak, hayun nakatulog na siya. Sobra ang pamamaga ng kaniyang mga mata. Nakakaawa mang makita, pero kung ako rin ang nasa sitwasyon niya siguro ay pag-iyak na lang din ang tangi kong magagawa. Iniwanan ka na nga lang ng boyfriend o girlfriend mo eh, hindi ka na makakakain ng tama. ‘Di ka na makatulog ng tama . ‘Di ka na makahinga ng tama, joke. Si Amanda pa kaya na iniwanan na, iniwanan pa na may dala-dala. Na may karga sa kaniyang sinapupunan.

                Dahil nakatulog na nga siya ay nagtuloy-tuloy na iyon hanggang umaga. So kinaumagahan, wala siyang ganang tumayo ng higaan. Wala siyang ganang kumain. Wala siyang gana lahat. Fresh parin sa kaniya ang mga nangyari sa park, ang mga binitiwang salita ni Randy. Ewan ko ba, pero lumuluha na naman ang mga mata ni Amanda, wala na yata siyang kapaguran sa pag-iyak. Saan ba nagmumula ang kaniyang mga luha at hindi ito nauubos? Siguro ay hindi ko siya masisisi, madali lang sa akin ang sabihin na “tama na yan, okay lang yan Amanda.” Kaso hindi ko naman talaga alam ang tunay na nadarama niya. Wala naman ako sa sitwasyon niya, at hindi ko pa naman naranasan ang mabuntis at iwanan ng nakabuntis sa akin. Kaya shut up na lang ako.

                Isang araw na ang lumipas at hindi parin umaalis sa kwarto si Amanda. Umaga na naman at sumunod ay tanghali. Hindi parin natayo at nakain si Amanda. Ang tibay naman niya. Mag-aalas-5 na ng hapon at naalimpungatan si Amanda. Grabe, simula pa nung isang gabi hanggang kahapon at ngayon di pa siya kumakain o nainom man lang, nanghihina na siya, as in. Hindi ka pa nga lang nakain ng breakfast at Lunch ay nanginginig na buong kalamnan mo. Hindi na sana siya babangon at wala na talaga siyang planong bumangon at ipagpatuloy ang kaniyang buhay dahil sa sakit na kaniyang nadarama nang biglang tumugtog ang videoke ng kanilang kapit-bahay ng napakalakas na parang wala ng bukas at kinanta ang Bridge Over troubled Water:

When you walk through the storm

Hold your head up high

And don’t be afraid of the dark

At the end of the storm

Is a golden sky

And the sweet silver song of the lark

Walk on through the wind

Walk on through rain

Though your dreams be tossed and blown

Walk on, walk on with hope in your heart

And you’ll never walk alone

You’ll never walk alone.

                Iminulat niya ang kaniyang mga nanghihinang mga mata. Napaisip siya sa kantang iyon. Nilalasap at isinasapuso ang bawat letra sa kantang iyon. At maaring isa rin ito sa mga instrumento ng Panginoon para ipaalala sa kaniya na kahit anong mangyari, na habang may buhay, life must go on. Naisip din niya na ang ibang tao ay nagdarasal na sana ay dagdagan pa ng Panginoon ang kanilang buhay dahil gusto pa nilang makasama ng mas matagal ang kanilang mga mahal sa buhay, samantalang ang iba naman ay kinikitil ang kanilang buhay. Life is really full of irony.

Kahit nanghihina ang kaniyang buong katawan ay pinilit parin niyang tumayo mula sa pagkakahiga. Makikitang nahihirapan siya mula sa pag-upo hanggang sa kaniyang pagtayo. Nahihirapan man ay sinusubukan parin niya ng buong lakas dahil inisip na rin niya na mayroon parin siguro siyang mahalagang papel na dapat gampanan sa mundong ibabaw. Kahit walang umaalalay ay pinilit niyang maglakad patungo sa kusina. At nakarating na nga siya doon at humawak sa upuan. Ngunit sa hindi inaasahang pagkakataon ay nadulas ang kaniyang kamay at natumba kasama ang upuan. Maririnig ang malakas na pagbagsak ni Amanda at ng upuan sa sahig. Dahil sa malakas na pagbagsak niya ay narinig ito ng kaniyang kapatid, 8-taong gulang na kapatid. Dali-dali nitong pinuntahan ang kaniyang ate. “Ate! Okay ka lang ba?” Nung makita ni Amanda ang sumasaklolong kapatid ay napaisip siya. “Ito na siguro ang mahalagang papel na aking gagampanan.” Ang wika niya sa kaniyang isipan nang makita niya ang musmos at inosenteng mukha ng kaniyang bunsong kapatid. “Masyadong umikot ang mundo ko kay Randy at nakalimutan kong may pamilya pa pala ako, may mga kapatid at ina pa pala ako.” Ang sambit nito sa kaniyang isipan habang pinagmamasdan niya ang slow motion na pagtakbo ng kaniyang bunsong kapatid papunta sa kinaroroonan niya. Sa unang pagkakataon ay naramdaman ni Amanda ang sarap ng may nagmamalasakit sa kaniya at nag-aalala. Iyong hindi puro lang siya ang nagmamahal, hindi puro lang siya ang nag-aasikaso, hindi puro lang siya ang nag-aalala.

Minsan kasi sa buhay natin, ‘pag alam mong mahal ka ng isang tao, iyong alam mong importante ka sa kaniya at alam mong hindi ka niya iiwan, nagiging kampante ka na eh. Kasi alam mo naman na nandiyan siya parati, kaya minsan ‘yong pag-ibig natin, ‘yong concern natin, ‘yong pag-aalala natin sa taong iyon ay nawawala na. Kaya minsan, ‘pag ang taong iyon naramdaman na hindi mo na siya pinahahalagahan o kailangan, kusang umaalis ‘yan. Doon mo na lang marerealize ang tunay na kahalagahan ng taong iyon, ‘pag wala na siya. Iyon nga lang huli na ang lahat, and we can’t turn back time. Kaya habang nariyan ang mga taong sumusuporta sa atin, nagmamahal sa atin, nagbibigay importansya sa atin, ibalik natin sa kanila ang mga bagay na ito para naman maramdaman din nila ang nais mong maramdaman sa kanila.