chapter 10

Kaya naman si Edna medyo nag seselos, kasi hindi na siya masyadong pinapansin ni Amanda. Puro na lang si Randy, Randy, Randy ang inaasikaso niya. Pag wala si Randy ayun nakatutok siya sa kaniyang phone na halos itutok na niya ang kaniyang mga mata sa screen.  Kung hindi busy ang kaniyang mga daliri sa kapipindot sa keypad ng kaniyang phone ay busy naman ang kaniyang bunganga sa kakasalita, daig pa niya ang mga call center agents kumbaga.

Dahil dito ay napansin na nga ni Edna ang malalim na ugnayan or somewhat relasyon ng dalawa. Kaya naman naisipan niya na kumprontahin ang kaniyang matalik na kaibigan. Nung mapansin niyang nag-iisa na lamang si Amanda sa table ay agad niya itong nilapitan at tinabihan. That time  busy na naman ang kaniyang mga daliri sa kapipindot. “Fren!” sigaw ni Edna. Hindi natinag si Amanda sa sigaw ng kaniyang matalik na kaibigan at nagpatuloy lang siya sa kapipindot. “Pudpod na iyang mga daliri mo kapipindot sa keypad.” Walang reaksyon si Amanda sa sinabi ng kaniyang kaibigan bagkus nakangiti lamang ito. Hindi na umimik si Edna. Maingay ang bar ngunit sa mga sandaling iyon ay katahimikan ang bumalot sa paligid ni Edna. Nakatuon lang ang kaniyang atensyon sa kaniyang matalik na kaibigan. Namumuo sa kaniyang mga mata ang luha. Hindi tomboy si Edna, baka iniisip niyo may gusto si Edna sa kaniyang kaibigan. Magkaibigan lang talaga sila, at ‘yon lang talaga, period. Ilang sandali pa ay hinawakan ni Edna ang kamay ng kaniyang matalik na kaibigan na busy sa kapipindot. Hinawakan niya ito at naging seryoso ang kanilang mga mukha. “Fren, sigurado ka ba sa ginagawa mo?” muli niyang tanong. Hindi nakasagot agad si Amanda sa tanong niya. Napansin kasi niya sa mga mata ni Edna ang mga namumuong mga luha. Para hindi masyadong mag-alala ang kaniyang kaibigan ay ngumiti na lamang ito. “Ano ka ba fren, mahal ko siya at ramdam ko, mahal din niya ako.” Nakangiting sagot niya. Dahil 28 years old na rin si Edna ay marami na siyang pinagdaanan about love, kaya naman gusto lamang niya na ibahgi ang kaniyang mga naging karanasan para at least hindi na maulit ang sakit na kaniyang naranasan, lalo pa’t NBSB si Amanda, 90% chance na masasaktan ito. “Ay naku fren, it’s hard to expect at baka sa huli ikaw din ang masaktan. Wag assuming minsan fren.” paliwanag ni Edna.

“Hindi ako assuming fren ah. Feel na feel ko, may gusto talaga siya sa akin fren.” Ang sure na sure na sagot ni Amanda. Confident itong nasagot at makikita sa kaniyang mga tirik na mga mata ang kislap ng kuryente ng inloved. Palibhasa first time niya kasing maka experience ng ganitong eksena, kaya pagbigyan na ‘yan gurl.

“Ay bahala ka diyan. Ang akin lang naman fren, eh ayaw kitang nakikitang nasasaktan. Alam mo naman ako fren.”

”Salamat fren sa concern mo. Pero 100% sure ako, mahal niya ako.” Nakangiti at walang alinlangan na sagot ni Amanda. Dahil hindi mapagsabihan ni Edna ang kaniyang kaibigan ay mag make face na lang ang kaniyang tanging nagawa. Pero sa totoo lang, may point naman si Edna. Pero syempre, ganyan naman talaga ang tao eh, kahit minsan sila ang lumalapit sa’yo para humingi ng advice, bigay ka ng bigay ng mga advice pero at the end of the day desisyon pa rin nila ang susundin nila, what’s the sense na humingi pa sila ng advise? Kaya kahit daldal ka ng daldal diyan, at the end of the day, desisyon pa rin nila ang masusunod.  Minsan lumalapit na lang sila sayo at sinasabing, “Sana sinunod ko na lang ang payo mo at hindi na ako nasasaktan ng ganito.” Habang may paiyak-iyak pang nalalaman. Walang unang pagsisisi, laging nasa huli. Kaya ang maari mo na lang gawin ay mag move on.

                Kung may pasok man, sa bar nagbobonding sina Amanda at Randy. Kung walang pasok naman ay doon sila sa isang park namamasyal. Ang sweet nila! Ang kanilang ngitian sa bawat isa, ang kanilang tawanan at halakhakan. Sa park kasi na iyon ay bihira lang ang mga tao. Minsan, wala pang tao. Kaya minsan solong-solo nila ang kanilang moment. Madalas ay inuuwi ni Randy si Amanda sa kaniyang tinutuluyang boardinghouse at doon nila ginagawa ang mga nakaw na sandal, at least libre, ‘di ba? Minsan naririnig ng kanilang mga kapit-bahay ang kanilang nakakahawang mga ungol, pero snob sila. Wala silang pakialam. Nauunawaan din ng kanilang mga kapit-bahay ang gawain nilang iyon kasi nga normal lang sa magkasintahan o magnobyo sa panahon natin ngayon ang gawin iyon. Iyon nga lang, ‘pag magtatalik sila, wala silang proteksyon, skin to skin ang gusto nila, mas masarap daw kasi iyon. Ang ginagawa na lang ni Randy ay nagwiwithdrawal siya, pero alam naman natin na minsan nagmimintis ang withdrawal. Ayaw naman niya na mag condom kasi nakakasakal daw, ewan ko ba kung bakit niya iyon nasabi. Sa ari naman niya ilalagay hindi naman sa leeg niya, paano siya masasakal dun? Si Amanda, bilib naman sa withdrawal technique ni Randy kasi palaging iyon ang ginagawa nila at hindi siya nabubuntis, kaya naging kampante siya sa kakayahan ni Randy. Pag-ibig nga naman.

Ilang linggo ang nakalipas at may napansing kakaiba si Amanda. Every morning, siya’y nagsusuka at hindi maintindihan ang kaniyang nararamdaman. “Halla! Ano ‘to? May AIDS na ba ako? Huh? Hindi maari ‘to, kasi as far as I know, AIDS doesn’t matter! Hindi naman kaya buntis ako?” ang nabibiglang sigaw sa sarili ni Amanda. Pumunta siya sa pinakamalapit na drug store at bumili ng PT. Pagkatapos makabili ay umuwi siya agad para i-try ito at nang magkaalaman na. Ginamit niya ang PT na binili niya para i-check if buntis nga talaga siya o hindi, at baka naman false alarm lang. Pagkatapos mag PT ay na confirm nga ni Amanda na buntis siya. “Buntis ako? Buntis ako! Matutuwa si Randy nito pag ibinalita ko ito sa kaniya.” Ang maligayang sigaw niya. Dali-dali niyang kinuha ang kaniyang phone at i-dinial ang number ni Randy. Pagka-dial niya ay may narining siyang sumagot, babae at inglesera. Ang sabi ng sumagot sa phone, “You don’t have enough balance to make this call. Mag load at magregister para makatawag ulit.” Nagulat si Amanda sa kaniyang napakinggan. “May babae si Randy at inglesera pa. At mapanghusga pa, anong ibig niyang sabihin sa ‘you don’t have enough balanace?’ Wala akong pera?!?” Galit na sambit ni Amanda habang malalaki at malalakas na paghinga ang kaniyang pinapakawalan. “Humanda siya mamayang gabi.” Dagdag niya sa sarili habang nanlulukot ang kaniyang mukha sa galit.

Kinagabihan sa bar, bumisita ulit si Randy, as expected. Syempre, galit si Amanda kaya naman hindi siya pinapansin. Kaya si Randy naman ay todo lambing sa kaniya. “Oh, nap’ano ka? ‘Di mo ako pinapansin.”

“Ewan ko sayo.” Pagmamaktol na sagot ni Amanda. “Bakit nga? ‘Di ko naman malalaman kung ‘di mo sasabihin, ‘di ba?” pagpupumilit ni Randy. Hindi parin nasagot si Amanda, pero dahil sa hindi niya matiis si Randy ay nagsabi din ito ng kaniyang hinanakit. “Tinatawagan kita kagabi. May sumagot, babae at pa-ingles-ingles pa, akala mo naman sino magaling mag ingles. Sino ba yun? Babae mo?” ang panguusisa niya kay Randy. “Ha? Anong babae ko?” Idinial ulit ni Amanda ang kaniyang phone, “Ayan pakinggan mo.” Ibinigay niya ang kaniyang phone at pinakinggan naman ito ni Randy. “You don’t have enough balance to make this call. Mag load at magregister para makatawag ulit.” Ang dinig niya sa kabilang linya. Tumawa lang ng napakalakas, halos dina makahinga sa kakatawa si Randy. “Oh, bakit ka tumatawa? May nakakatawa ba?”

“Eh kasi naman, operator yung nagsasalita. Wala ka na daw kasi load kaya hindi ka na makatawag.” Ang natatawang sagot niya. “Ay ganun ba?” ang nahihiyang sagot ni Amanda habang namumula siya sa hiya na nadarama. Itiniklup niya ang kaniyang mukha pero iniangat ito ni Randy, “Okay lang ‘yan. Nobody is perfect naman.” Wika niya habang nakangiti ito at nakatitig sa maamong mukha ni Amanda.