chapter 10

Nung marinig ng kaniyang kapatid ang kaniyang pagbagsak sa sahig ay agad naman niyang pinuntahan ang  kinaroroonan ng kaniyang ate. Agad din nitong inakay ang kaniyang ate para makaupo. “Salamat Romnick ah. Masama lang pakiramdam ni ate.”

“Hindi ka pa kasi kumakain dalawang araw na ang nakalilipas.” Ang sambit ng kaniyang kapatid. Kumuha ng plato, kutsara at tinidor si Romnick at ipinaghain niya ang kaniyang ate. Medyo naiiyak si Amanda sa ipinapakita ng kaniyang kapatid na kabaitan. ‘Buti na lang namana niya ang pagiging maasikaso niya sa kaniyang ate Amanda. Naisip niya sa mga oras na iyon, “tama nga ang kanta, hinding-hindi ako maglalakad mag-isa sa buhay, narito si Romnick at ang isa ko pang kapatid na kaagapay ko at kasangga sa buhay.” Ipinagtimpla din niya ng gatas ang kaniyang ate. Hindi niya iniwan ang kaniyang ate Amanda sa hapagkainan at bagkus pinagmasdan pa niya ito habang kumakain. Hindi masyadong nakikisalamuha si Amanda sa kaniyang mga kapatid na dapat sana ay ginagawa ng mga nakatatandang kapatid. Siguro ay masyadong natuon ang atensyon niya sa trabaho at lalong lalo na sa love life, na may higit pa palang mas importante kesa dito, ang pamilya. Iwanan ka na lahat, ng trabaho, ng iyong kaibigan, ng iyong boyfriend o girlfriend, pero hindi ng iyong pamilya. “Bakit hindi ka naglalaro sa labas? Kasama ng kuya Adrian mo?” Si Adrian ay 13 taong gulang na. Siya ang pangalawang kapatid ni Amanda. Hindi kagaya ni Romnick, si Adrian ay palagala, basagulero, sakit sa ulo ni nanay. Kulang sa kalinga ng magulang. Iniisip ni Amanda kung may choice nga lang siya ay mas pipiliin na lang niya na manatili sa bahay para mabantayan niya ang kaniyang mga kapatid para habang maaga pa ay maituwid na sila sa kamalian nila.

“Ayoko ko pong maglaro.” Ang mahinang sagot niya. “Ha? Bakit naman?”

“Kasi baka pag nakita nila ako kukutyain na naman nila ako.” Naguguluhan si Amanda sa mangiyakngiyak na sagot ni Romnick. Hindi niya alam na mayroon na palang ganitong nararanasan ang kaniyang bunsong kapatid. “Bakit? Ano ba'ng sinasabi ng mga ibang bata sa’yo?”

“Sinasabi nila, pok-pok daw ate ko. Kung sino-sinong lalaki daw kinakasama mo.”

Nabigla si Amanda sa kaniyang narinig. Maging ang kaniyang mga kapatid ay naapektuhan na pala sa nature ng kaniyang trabaho. “Ano naman sagot mo?” ang naitanong niya. “Sabi ko, hindi totoo iyon. Sabi ko nagtratrabaho ka ng maigi para sa amin. Pero hindi naman totoo ang sinasabi nila ‘di ba ate?” Ang sambit ni Romnick habang pinupunas niya ang kaniyang mga luha gamit ang kaniyang maliliit na mga kamay. Hindi alam ni Amanda kung paano niya maipapaliwanag ng maayos sa kaniyang mga kapatid sa paraang maiintindihan nila kung ano nga ba ang kaniyang ginagawa, kung saan siya kumikita ng pera at kung saan niya kinukuha ang pang-araw araw na gastusin sa bahay at sa pampaaral ng mga bata. “Halika ka nga dito.” Tinawag ni Amanda ang kaniyang kapatid at niyakap ito ng napakahigpit. Sa unang pagkakataon ay nagkausap sila at nayakap ang bawat-isa. “Huwag mo ng isipin ang mga iyon ha. Basta ang isipin mo na lang ay mahal na mahal kayo ni ate. Hinding-hindi kayo pababayaan ni ate.” Ang naging tanging sagot ni Amanda habang tumutulo ang kaniyang mga luha. Tumango si Romnick bilang pagtugon sa kaniyang ate, at muli ay niyakap ni Amanda ang kaniyang kapatid na si Romnick.

Marahil nga sa mundo natin, ay mahirap ng takasan ang katotohanan. Takpan mo man ito ay sisingaw at sisingaw parin ito. Sabi nga nila, walang sekretong hindi nabubunyag. Pero at least kay Amanda, hindi siya nagsinungaling. Hindi lang niya sinagot ang katanungan ng kaniyang kapatid, dahil sa murang edad niya ay hindi niya maiintindihan ang tinatahak na daan ng kaniyang ate. Ngunit, ipinaalala nito kung gaano niya kamahal ang kaniyang pamilya lalong-lalo na sa kaniyang dalawang kapatid. Nagpahinga pa ng isang araw si Amanda para masiguradong okay na ang kaniyang pakiramdam bago siya pumasok sa bar. Sinulit niya ang araw na iyon para makipagharutan kay Romnick. At para naman makabawi ito sa mga araw na dapat ay bonding nilang magkakapatid. Si Adrian? Ayun gumala na naman kasama ang iba pang mga bata na kasing edad niya.

                Kinagabihan sa bar, pumasok na si Amanda. Nakaupo siya sa dati nitong inuupuan, malapit sa bartender. Napansin ni Edna na hindi nakibo ang kaniyang kaibigan. Nasa sulok, hindi nagsasalita, nakatulala, malalim ang iniisip. Ilang araw din siyang hindi napasok sa bar, kaya medyo nag-aalala din si Edna. At bilang isang matalik na kaibigan ay dapat alam mo kung may problema ang iyong kaibigan, nakangiti man siya bilang panakip-butas sa kaniyang tunay na nadarama o nakasimangot at halata ang kaniyang pinagdaraanan. At alam ni Edna na may dinadala siyang problema, dahil una sa lahat halata naman. “Fren, may problema ba?” Hindi sumasagot si Amanda. Malumanay ang kaniyang mga mata, namamaga dahil sa labis na pag-iyak at makikita ang lungkot sa mukha nito. Para bang pinagsakluban ng langit at lupa. Ramdam ni Edna na medyo mabigat ang kaniyang dinadalang problema kaya naman naisipan niya na dalhin si Amanda sa isang gay bar para naman mawala ang stress niya o maibaling ang atensyon niya sa ibang bagay at hindi maisip ang kaniyang problema kahit panandalian lang.

“Fren, alam mo ba may bagong bukas na gay bar diyan malapit sa bar natin. Samahan mo ako fren, silipin lang natin.” Dahil sa walang magawa si Amanda at nais din niyang mag-aliw aliw ay sumama na lang siya. Hindi na rin sila nag paalam sa manager, basta na lang sila umalis. Syempre, alam niyo naman, malakas sila sa bar na iyon. Ang sinasabi ni Edna na malapit lang ay inabot sila ng 45 minutes. Kung tutuusin 5 minutes lang ay andun na sila, kaso dahil tinatamad silang maglakad ay nag trike na lang sila, tapos na traffic. Kaya ayun 45 minutes silang nag-antay sa kalsada bago umusad, kung naglakad na lang sana sila, tipid pa at mabilis sana silang nakarating. At ayun, sa wakas nakarating na nga sila. “Fren, relaks ka lang ha. Dapat sa gabing ito mag enjoy tayo. Live life to the fuller sabi nga nila.”

“Tanga, ‘live life to the full’ yun. Simple follow, cannot instruction. Hay naku.” Ang nayayamot na sagot ni Amanda.

“O sorry na. ‘Di ko naman alam na ‘to the full’ pala iyon, kala ko ‘to the fuller’. O fren, ano gusto mong drinks, ako bahala sayo tonight.”

Napabuntong hininga si Amanda. “Coke na lang sa akin fren.” Sagot niya.

“Okay. Waiter!” sa pagtawag ni Edna sa waiter, ‘di niya alam nasa likod na pala nila ito nag aantay ng kanilang order. Dahil dito ay nagulat siya ng matindi.

“Yes po ma’am? Ano pong order nila?”

“Hay naku naman miss! Papatayin mo pa kami dito sa gulat. Wala naman tayo sa shooting ng, ‘Patayin sa Sindak si Barbara’.” Napabuntong hininga si Edna dahil na rin sa pagkagulat. “Dalawang coke o-orderin namin.” Dagdag niya.

“bottle or coke in can ma’am?”

“Uhm, bottle na lang.”

“Regular or Coke zero?”

“Regular.”

“12oz. o 1 liter.”