chapter 10

Sa mga sandali ding iyon ay napaisip si Amanda, dahil minsan ‘pag may hindi magandang nangyayari sa ating buhay, sinisisi na natin agad ang Panginoon. Hindi ba natin naiisip na ang nararanasan nating sakit o mapait na karanasan sa buhay ay gawa din ng ating sariling desisyon? Katulad na lamang kay Amanda, hindi niya dapat sinisisi ang Panginoon sapagkat siya rin ang may kasalanan. Nag assume siya na mahal siya ng lalaki, ibinigay niya ang kaniyang lahat lahat sa taong hindi naman niya tiyak kung paninindigan siya. Minsan, nagpapadala ng mga instrumento ang Panginoon para bigyan tayo ng paalala. Maaring si Edna pala ang ipinadala ng Diyos na gumabay kay Amanda sa kaniyang magiging desisyon at hindi maranasan ang sakit sa dulo nito, sa sakit na nadarama nito ngayon. Ganyan din sa iba, nagpapadala ng mga instrumento ang Panginoon para bigyan tayo ng guide para hindi tayo mapahamak. Pero sadyang matitigas lang talaga ang ulo natin minsan. Ano nga bang magagawa natin, mga tao lang naman tayo. Nagkakasala at nagkakamali rin. Pero hindi pa naman huli ang lahat, kung kaya pang itama, eh di itama na natin. Kung hindi na, eh di just go with it. Ang ending, move on parin.

Sa sobrang pagod ni Amanda sa kaiiyak, hayun nakatulog na siya. Sobra ang pamamaga ng kaniyang mga mata. Nakakaawa mang makita, pero kung ako rin ang nasa sitwasyon niya siguro ay pag-iyak na lang din ang tangi kong magagawa. Iniwanan ka na nga lang ng boyfriend o girlfriend mo eh, hindi ka na makakakain ng tama. ‘Di ka na makatulog ng tama . ‘Di ka na makahinga ng tama, joke. Si Amanda pa kaya na iniwanan na, iniwanan pa na may dala-dala. Na may karga sa kaniyang sinapupunan.

                Dahil nakatulog na nga siya ay nagtuloy-tuloy na iyon hanggang umaga. So kinaumagahan, wala siyang ganang tumayo ng higaan. Wala siyang ganang kumain. Wala siyang gana lahat. Fresh parin sa kaniya ang mga nangyari sa park, ang mga binitiwang salita ni Randy. Ewan ko ba, pero lumuluha na naman ang mga mata ni Amanda, wala na yata siyang kapaguran sa pag-iyak. Saan ba nagmumula ang kaniyang mga luha at hindi ito nauubos? Siguro ay hindi ko siya masisisi, madali lang sa akin ang sabihin na “tama na yan, okay lang yan Amanda.” Kaso hindi ko naman talaga alam ang tunay na nadarama niya. Wala naman ako sa sitwasyon niya, at hindi ko pa naman naranasan ang mabuntis at iwanan ng nakabuntis sa akin. Kaya shut up na lang ako.

                Isang araw na ang lumipas at hindi parin umaalis sa kwarto si Amanda. Umaga na naman at sumunod ay tanghali. Hindi parin natayo at nakain si Amanda. Ang tibay naman niya. Mag-aalas-5 na ng hapon at naalimpungatan si Amanda. Grabe, simula pa nung isang gabi hanggang kahapon at ngayon di pa siya kumakain o nainom man lang, nanghihina na siya, as in. Hindi ka pa nga lang nakain ng breakfast at Lunch ay nanginginig na buong kalamnan mo. Hindi na sana siya babangon at wala na talaga siyang planong bumangon at ipagpatuloy ang kaniyang buhay dahil sa sakit na kaniyang nadarama nang biglang tumugtog ang videoke ng kanilang kapit-bahay ng napakalakas na parang wala ng bukas at kinanta ang You'll Never Walk Alone:

When you walk through the storm

Hold your head up high

And don’t be afraid of the dark

At the end of the storm

Is a golden sky

And the sweet silver song of the lark

Walk on through the wind

Walk on through rain

Though your dreams be tossed and blown

Walk on, walk on with hope in your heart

And you’ll never walk alone

You’ll never walk alone.

                Iminulat niya ang kaniyang mga nanghihinang mga mata. Napaisip siya sa kantang iyon. Nilalasap at isinasapuso ang bawat letra sa kantang iyon. At maaring isa rin ito sa mga instrumento ng Panginoon para ipaalala sa kaniya na kahit anong mangyari, na habang may buhay, life must go on. Naisip din niya na ang ibang tao ay nagdarasal na sana ay dagdagan pa ng Panginoon ang kanilang buhay dahil gusto pa nilang makasama ng mas matagal ang kanilang mga mahal sa buhay, samantalang ang iba naman ay kinikitil ang kanilang buhay. Life is really full of irony.

Kahit nanghihina ang kaniyang buong katawan ay pinilit parin niyang tumayo mula sa pagkakahiga. Makikitang nahihirapan siya mula sa pag-upo hanggang sa kaniyang pagtayo. Nahihirapan man ay sinusubukan parin niya ng buong lakas dahil inisip na rin niya na mayroon parin siguro siyang mahalagang papel na dapat gampanan sa mundong ibabaw. Kahit walang umaalalay ay pinilit niyang maglakad patungo sa kusina. At nakarating na nga siya doon at humawak sa upuan. Ngunit sa hindi inaasahang pagkakataon ay nadulas ang kaniyang kamay at natumba kasama ang upuan. Maririnig ang malakas na pagbagsak ni Amanda at ng upuan sa sahig. Dahil sa malakas na pagbagsak niya ay narinig ito ng kaniyang kapatid, 8-taong gulang na kapatid. Dali-dali nitong pinuntahan ang kaniyang ate. “Ate! Okay ka lang ba?” Nung makita ni Amanda ang sumasaklolong kapatid ay napaisip siya. “Ito na siguro ang mahalagang papel na aking gagampanan.” Ang wika niya sa kaniyang isipan nang makita niya ang musmos at inosenteng mukha ng kaniyang bunsong kapatid. “Masyadong umikot ang mundo ko kay Randy at nakalimutan kong may pamilya pa pala ako, may mga kapatid at ina pa pala ako.” Ang sambit nito sa kaniyang isipan habang pinagmamasdan niya ang slow motion na pagtakbo ng kaniyang bunsong kapatid papunta sa kinaroroonan niya. Sa unang pagkakataon ay naramdaman ni Amanda ang sarap ng may nagmamalasakit sa kaniya at nag-aalala. Iyong hindi puro lang siya ang nagmamahal, hindi puro lang siya ang nag-aasikaso, hindi puro lang siya ang nag-aalala.

Minsan kasi sa buhay natin, ‘pag alam mong mahal ka ng isang tao, iyong alam mong importante ka sa kaniya at alam mong hindi ka niya iiwan, nagiging kampante ka na eh. Kasi alam mo naman na nandiyan siya parati, kaya minsan ‘yong pag-ibig natin, ‘yong concern natin, ‘yong pag-aalala natin sa taong iyon ay nawawala na. Kaya minsan, ‘pag ang taong iyon naramdaman na hindi mo na siya pinahahalagahan o kailangan, kusang umaalis ‘yan. Doon mo na lang marerealize ang tunay na kahalagahan ng taong iyon, ‘pag wala na siya. Iyon nga lang huli na ang lahat, and we can’t turn back time. Kaya habang nariyan ang mga taong sumusuporta sa atin, nagmamahal sa atin, nagbibigay importansya sa atin, ibalik natin sa kanila ang mga bagay na ito para naman maramdaman din nila ang nais mong maramdaman sa kanila.