chapter 10

Chapter 1

"Napaka successful mo na ah, parang kailan lang 'nung college pa tayo ay pina-pangarap mo lang na makapag tayo ng sarili mong kompanya at ito na nga, nangyari na! We're proud of you."

"Congratulations, Celestine."

"Thank you, kayo rin naman ah. Natupad din mga pangarap niyo sa buhay kaya binabati ko rin kayong lahat. Cheers to us!"

"Cheers!" Masayang sigaw naming lahat.

Nag kwentuhan kami sa mga bagay bagay na nangyari sa nagdaang taon. Parang kailan lang. Masaya ako para sa kanila, masaya rin ako para sa sarili ko. Hindi naging madali ang pamamalakad ko sa sariling companya ko. Umaabot sa point na natutulog ako opisina sa sobrang daming gagawin. May mga panahon din na gusto ko na lang sumuko pero hindi ako nagpadala sa pagod, stress at pressure. All the hard work, pressure, stress and disappointments etc paid off.

Napatingin ako sa cellphone ko na nag riring.

"Ah excuse me." I excused myself and headed outside.

"Hello po?"

"H-Hija.."

"Ano po 'yun, Tita? May problema po ba?"

"Hija, Nathan is dead."

Kasabay ng pag hinto ng paghinga ko ay siyang kinabilis ng pintig ng puso ko. W-What?

"P-Po? W-What happened?"

Tears suddenly rolled down my cheek while listening to her shaky voice. Not Nathan! Oh my god. Totoo ba 'to? 

"I-I don't know what happened, tinawagan nila ako kanina para kumpirmahin ang bangkay ng anak ko. Puwede mo ba akong samahan sa Morgue? Parang hindi ko 'to kakayanin, hija. Nanginginig ang katawan ko"

My heart is aching. Mabait si Nathan at napaka jolly. What the hell is going on? He's been there through good and bad times. He comforted me when I'm about to give up. He helped me overcome my traumas. I don't understand why. What happened, Nathan?

"Sige papunta na po ako, saang ospital po kayo ngayon?" 

"St. Beneuver Hospital hija, salamat." Rinig na rinig ko ang paghikbi niya sa kabilang linya.

"Sige po, antayin niyo po ako, on the way na."

Pinatay ko ang tawag at napahikbi. My heart is about to burst, the pain is too much. Para akong sinasakal at hirap na huminga. Inayos ko ang mukha ko at pina-kalma ang sarili. Pumasok ako sa loob at nagmadaling kinuha ang bag ko.

"Oh teka, alis ka na?" 

"Sorry may emergency kasi, babawi nalang ako sa susunod pangako."

"Hala andaya, kakasimula palang natin ah."

"Promise babawi ako next time, okay?"

Kahit labag sa loob nila ay pinayagan pa rin nila akong umalis. Nagpaalam ako sa kanila at nagmadaling sumakay sa sasakyan ko at nagtungo sa ospital na sinabi ni Tita.

-

"Oh my god, thank you for coming here... natatakot at kinakabahan ako, hija."

Sinalubong ako ng Ina ni Nathan at mahigpit na yumakap sa'kin. Halata sa mga mata niya na kagagaling niya lang sa pag iyak.

"Ayos lang po ba kayo? Upo muna tayo."

Pinaupo ko siya at hinawakan ang kanyang kamay. Gusto kong malaman niya na nandito ako palagi sa tabi niya at handang tumulong.

"H-Hindi ko alam kung anong nararamdaman ko ngayon hija, natatakot ako na kinakabahan at nalulungkot sa sinapit ng anak ko."

Napahagulhul ito kaya yinakap ko siya at hinayaan siyang umiyak sa balikat ko. I comforted her. She's been there through good and bad times. Hindi ko na nakita ang ina ko at wala na rin akong balita sa kanya kaya maaga akong naulila. Tinuring ko na siyang pangalawang Ina ko.

Tinulungan nila akong makatayo sa sariling paa ko. Nanirahan ako sa kanila ng dalawang taon pagkatapos akong palayasin sa bahay ng kapatid ng ina ko. Pagtungtong ko ng labing walo ay bumukod na ako at nag hanap ng part time job habang nag aaral sa kolehiyo. Kaya malaki ang utang na loob ko sa pamilya ni Nathan. Tinuring ko na silang pamilya.

"Excuse me, pasok na po kayo."

I nodded at the diener. We entered the Morgue silently. Hindi ko maalis ang tingin sa puting tela na nakatabon sa katawan ni Nathan. Under that sheets is his body. I slowly removed the white sheets and saw Nathan's pale body. Nagsimulang magpatakan ang mga luhang kanina pa nagbabadyang lumabas.

I stared at his lifeless body and looked down at him softly with teary eyes. I'm not yet ready, Nathan. Why? Anong nangyari sa'yo?

"What happened to my son?"

"May dalawang bala po ang naka baon sa katawan ng biktima, isa sa nuo at 'yung isa naman ay pinutok direkta sa puso ng biktima. We still need to examine his body though to determine the cause of his death para na rin po makasigurado tayo. Tatawagan nalang po kayo ng mga pulis kapag lumabas na ang resulta ng autopsy, maiwan ko po muna kayo."

Puno ng iyak ang maririnig sa loob ng Morgue. Hindi ko kinaya, parang pinipiga ang puso ko.

-

"Tita, inumin niyo na muna po 'tong kape."

"Nagka-usap ba kayo ni Nathan hija? Bago maganap ang insedente?"

"Huling kausap ko po sa kanya ay noong nakaraan pa. Mukhang masaya naman po siya that time, binigyan niya pa nga po ako ng bulaklak at panay ang ngiti niya."

"What do you think happened? Hindi ko lubos maisip ang karumaldumal na sinapit ni Nathan. Wala ba siyang naka away sa trabaho?"

"Hindi ko po alam."

The more I think about it, the more consfusing the situation and incident is. I can't think of anyone na kayang saktan si Nathan. Wala naman siyang naging kaaway.  Napaka maalaga at pala kaibigan ito. 

Huling beses ko siyang nakita ay naka ngiti niyang tinapos ang kanyang trabaho. Napag tripan ba siya? Hindi ko alam. May kaaway ba siya? Kilala ko siya simula bata palang kami hanggang sa nag katrabaho na kaming dalawa. Malambing ang binata at pala biro. 

Wala namang may galit sa kanya. Wala na akong maisip na dahilan. Aksidente ba o sinadya ang pagpatay sa kanya?

May hindi ba ako nalalaman sa kanya? Impossible. Kahit na may mga sekreto siya, alam kong mabait at mapagmahal siya sa kapwa niya. Hindi rin siya mapang-api. In fact, tumulong pa nga siya sa mga less fortunate na mga bata at nag dodonate. What could possible the reason? Ano ang motibo?