chapter 9

"Ang boring!" Deadbat na ako at hindi ko man lang dala 'yong powerbank ni Brett.

Lumabas ako sa Classroom nang may narinig akong malakas na sigawan sa field. Kinuha ko 'yong bag at agad bumaba from 3rd floor Education building.

Dala nalang siguro ng ka-boringan ko kaya napilitan akong tumingin sa pinagkakaguluhan nila.

"Ouch!" Natapilok ako at bumagsak sa sahig. Aray! Ang sakit ng paa ko, nahirapan akong gumalaw at itayo ang sarili ko. Anybody want to help me get up? Nope, no one because I am invisible to them. Mapapansin kaya ako? Panget-slash-nerd-slash- halimaw.

"Want a help?" Wow! Meron pala. Ang pogi ng boses parang ako yata 'yong tinutukoy at pinagsasalitaan ng lalaking nasa likod ko. Lumingon ako at....

Ow eym je! Totoo ba 'to? Please Keifer, huwag ka namang ngumiti ng ganiyan sa'kin. Kanina pa ako nahulog at natapilok, hanggang ngayon pa din? Ayaw ko nang mahulog pa....char!

Ngumiti siya ng nakakamatay ng feelings habang iniabot niya 'yong maganda niya kamay.

Siya si Keifer Akiro, sikat sa buong campus. Siya'y matangkad, gwapo, maputi, chinito, may dimples, at magandang pagmasdan ang kaniyang mga maputing ngipin. Hindi matatanggihan ang katotohanang maraming mga babaeng nagkakagusto sa kaniya. ISA NA AKO D'ON.

Tika lang Blaire, totoo ba 'to? Kinurot ko 'yong tagiliran ko't "OUCH!" Napalakas ang aking pagsigaw at pansin niya 'yong ka-weirdo-han ko. Totoo nga, akala ko nagdi-daydream lang ako.

Pero isang gwapo't sikat na basketball player tutulong sa isang Nerd at panget na nilalang?

Impossible! Huwag nalang Blaire nakakahiya sa Crush mo. Waahhh, crush? Oo nga Crush ko siya noong  unang nakita kong nagba-basketball practice sila sa Gym. Nakaka-turn on kasi 'yong mga basketball player na boys. I LIKE HIM. Pero pinahihirapan ko lang sarili kong gustuhin ang taong impossibleng pansinin ang feeling ko.

Isa pa baka makita ako ng mga babae sa campus o di kaya girlfriend ni Keifer sigurado akong magiging lintek talaga ako. Alam ko namang mga sila ang may kapakanan ng kaguluhan at ka-demonyahan sa school namin. They hold great influence and power in the campus at baka ako ang isusunod sa mga babaeng sinaktan at pinagdudusa nila sa pagtatangkang lapitan 'yong boyfriend ni Caitlyn.

Many of the students sa USL ang alam sa mga pinaggagawa nila. No one tried to report them because they were frightened baka sasaktan sila ng mga  Kupal na Girls na 'yon

"I'm OK! I can handle this" tingi na tingi akong napasagot sa kaniya at dahan-dahan kong iniangat ang sarili ko sa halip na nangingirot kong bukong-bukong.

"Asa ka pang tutulungan kita?"

Ouch! Parang gusto ko nalang magpalamon ng lupa dahil sa kahihiyan ko sa sinabi niya.

Ganun ba talaga siya? Parang nakakaturn-off ka Keifer Akiro. At ba't naman ako malulungkot sa sinabi niyang 'yon? Kaano-ano niya ba ako? At sino ba ako upang bigyan niya ng espesyal na atensyon? I am nothing to him. I am nobody but a nerd and ugly person. PERIODT!

Ang sakit talaga pilit kong lumakad ngunit di ko kaya. Ako'y umupo sa hagdanan ng ilang mga minuto upang makapagpahinga.

"Ikaw kasi Blaire, dahilan 'to ng pagka-chismosa mo. Ayan tuloy, naka-jackpot na si Kamalasan sa'yo." Tawagin niyo akong baliw kasi kinakausap ko sarili ko pero ganyan talaga si Blaire. Sino pa bang pwede kong kausapin sa school? Nganga? Tanging Wattpad lang ang nagbibigay kasiyahan ko noh?

Mayamaya unti-unting nawawala ang sakit ng aking paa. Sinubukan kong lumakad, hindi na gaanong kasakit.

Pumunta ako sa field kung saan may mga babaeng nagsisigawan doon. May mga soccer players na naglalaro d'on. Todo ng todo ang pagchi-cheer ng mga kababaihan.

"Wait?"

College of Education Vs. College of Engineering. Akalain niyo may mga manlalaro pala ng Soccer ang COED? Kung sa bagay, mga talented naman lahat ng mga Education Students at multi-flexible maliban sa'kin.

*Blaire left the group*

Ang katalinuhan ko lang ang tangi kong natuklasan. Pero sabi ni Mama maganda daw boses ko at binalak niyang ipasok ako sa banda nina Tito Jeff ngunit hindi naman ako ganun ka kumbinsido at kaganda iyong boses kaya OLATS wala akong magawa.

"Tika lang?" I paused a couple of seconds of thinking kung sino yung lalaking nakita kong naglalaro d'on.

Hmmmmm Wait ka Blaire diba si Vaughn yan?

"Oo nga si Vaughn!"

Lumingon sa'kin 'yong ibang babaeng nakadala ng mga banners at pompoms.

Engineering pala kinuha niya dito?

Hihihi... Tingi ka ghorl?

Pumanget agad 'yong araw ko nang nakita ko siya. Ano b'tong mga mata mo Blaire, ang lakas maka-detect. Bakit ngayon pa? Boring na nga, pinanget pa. 

Bakit siya dito nag-aaral sa USL? I thought sa ibag bansa na siya mag-aaral balita ni Ate Xyriel sa'kin. He is the beautiful sister of Vaughn. We're very close friends at schoolmate ko siya noong highschool. Hindi ko nga inaasahang maging kaibigan ko siya sa ganda niyang 'yon? Makikipagkaibigan lang siya sa isang panget na kagaya ko? Siguro dahil na rin sa JSS o Journalism Students' Society at doon kami unang nagkakakilala. She was the Associate Editor and I am a feature writer before.

Pero everything has changed nang grumaduate na si Ate Xyrile. Wala na akong kausap every vacant time. As in wala na talaga I feel like  nag-iisa akong muli. That's time na mas naaadik ako sa pagwawattpad kasi I don't have anybody to talk with.

Balik tayo kay Vaughn. Hihihi masyadong nakwento ko na buong pagkatao ni Ate Xyrile

Si Vaughn Xenphai, ang pinaka-hambog na schoolmate ko noon. Yung feeling superstar na siya at sinasamba ng buong babaeng schoolmates ko noon. I am one of his haters. Ewan mo kung madami ba kami o ako lang ba ang overhate sa kaniya kasi lahat ng schoolmates ko na babae noon ay patay na patay sa kaniya. Yuck!

Inis na inis ako sa kaniya noon, bakit? Siya lang naman ang dahilan sa pagkakahulog ko sa kanal at muntikan nang malublob sa mabahong tubig-kanal itong panget kong mukha. Excuse me! Kahit wala akong maipagmamayabang na hitsura pero alagang-alaga ko 'to mukha ko kahit hindi kamahal-mahal.

I just stared him many minutes remembering those days na pinahihiya niya ako sa campus noon. Maraming tumatawa sa'kin noon, mayroon ding naawa na kagaya kong mga nerdy look. Buti nalang tinulungan ako ni Mang Dino school janitor namin noon. May mga mabuting tao pa rin namang nabubuhay sa mundong puno ng mga bastos at walang respetong mga tao.

Siya naman ay gwapo, matangkad, matangos 'yong ilong, mapupulang labi, sabi ng iba killer smile raw kapag nakangiti ngunit mapang-asar at nakakairita para sa akin, makapal 'yong kilay kasing kapal ng mukha niya. Siya 'yong kilala kong gwapo-slash-walang respeto-slash-feelingero-slash- Abnoy sa buong buhay ko.

"Makaalis na nga." Pumapanget pa tuloy ang araw ko. I hate him until now. Akalain niyo, palagi nalang akong pinapahiya niya noon. Minsan sinasadya niyang tamaan ako ng bola sa tuwing nag-aaral ako sa field ng school namin noon.