chapter 9

It was already 3:56 in the afternoon and I think I should go home. Ano pa ba naman ang pagtatagalan ko dito sa school eh sobrang inatake na akong ng ka-boringan. Mas mabuti pang uuwi nalang ako sa bahay at makapagpahinga ng maaga.

*****

"Ma? Bunso? Ate's here." Walang isang taong sumagot. Wala yatang tao dito. Tiningnan ko 'yong kwarto ni Mama wala siya d'on. Pumunta ako sa kwarto ni Bunso, wala rin siya d'on.

Nasaan kaya sila? It's now 4:30 PM at impossibleng wala pa si Brett. Alas kuwatro pa lang, nandidito na 'yon. Ano kayang nangyari? Saan kaya sila nagpunta?

Umakyat nalang ako sa kwarto at humiga sa malambot kong kama. Buti na nga magaan na'ng pakiramdam ni Blaire.

Nagpatugtog ako ng music ng mga kanta ni Morisette. Grabi ang ganda ng boses niya at bawat liriko nito'y mararamdaman mo talaga ang mensaheng nais iparating.

Char! Relate ka ghorl? Bakit? Have you been into relationship? Binato ko yong sarili ko sa realidad. Ouch! Wala! Tanggap ko na!

"Asa ka pa Blaire. Hay..."

****

*Ring ring ring*

Tunog na aking narinig galing sa aking cellphone na gumising sa aking mahimbing na pagkakatulog.

May tumatawag yata sa'kin. Ano ba 'yan! Nakakainis ang sarap pa naman ng tulog ko ta's echosss pa 'tong tumatawag sa'kin.

*Unknown Number*

Sino ba naman itong tumatawag sa'kin? Wala namang pangalang nakatatak? Sasagutin ko ba o hindi? I think not to answer this call would be better. Hindi ko naman alam kong sino 'yon. Kaya I dropped the call. I don't talk to someone na 'di ko kilala.

"Hahayyy." Makabangon na nga, pumunta ako sa kusina at tiningnan ko 'yong Refrigerator namin kung may pagkain ba d'on. It was already 5:40 PM at nagugutom na rin ako.

Pero wala paring tao sa bahay maliban sa'kin. Ayy! Tao nga ba ako? Di ba ako unggoy?

Tamang-tama may pagkain d'on at 'yon nalang kinain ko kasi hindi ako marunong magluto eh. Hehe, sorry po wala kasi akong talent sa pagluluto. Panget na nga wala pang alam sa buhay. Hay nako Blaire! Kailan ka pa kaya magiging tao.

"Not now but never." Ang charot ko talagang kausap.

*Dingdong*

Baka sila Mama na 'yon. Binuksan ko 'yong pinto at nakita ko sa gate sina Mama at Brett na may kasamang babae.

Sino kaya 'yon? Pinuntahan ko at binuksan ang gate. Nagulat ako n'ong nakita ko si Yaya Hilaria. Ang nag-iisang Yaya na nag-alaga sa'kin mula no'ng iniluwal ako sa sinapupunan ng aking magandang Mama.

"Yaya!" Nagulat ako't napaiyak sa tuwa nang niyakap ko siya. Sobrang higpit ng pagkayakap ko dahil gan'on ko din siya ka-miss ng sobra. Many years have passed away withour her to care me and to hug me.

"Blaire Anak." Naging pangalawang Ina ko narin si Yaya Hilaria at itinuri na rin niya akong anak sapagkat wala siya anak na babae kagaya ko.

"I missed you so much Yaya." Ako na ang nagdala ng mga bag at gamit niya sa loob. Sobrang saya ko talaga ng bumalik na sa'min si Yaya.

Naawa kasi ako sa kaniya no'ng napilitan siyang umuwi sa probinsya sapagkat nagkasakit ang kaniyang asawa na si Manong Delfin dahil sa Tuberculosis. Walang ibang makapag-alaga ngunit siya lang dahil nag-aaral din ang kaniyang dalawang anak na lalaki sa kolehiyo. Mga matatalino rin ang mga anak ni Yaya at parehong academic scholar ng kanilang unibersidad. Malaking tulong narin nila ito kay Yaya dahil less gastos lang sa pagpapaaral niya sa dalawa.

"Anak, na-miss din kita ng sobra." Tumulo 'yong luha ni Yaya sa'kin at niyakap niya ako ulit. Habang si Mama at Bunso'y nakisabay narin sa'min.

I missed this feeling mucheessss...

"Oh, sige na sige na. Kakain na tayo." Patay ako nito kay Mama. Hindi ako nagsaing ng panghapunan. Akala ko kasi kumain na sila sa restaurant. Paano ba kasi wala nga akong talent sa pagluluto.

"Ma, hindi po ako nasaing eh" tingi kong wika kay Mama.

"Marunong ka ba?" Wow grabi ka Ma, nanampal ka ng katotohanan hah? Hehe

Huwag ka nalang mag-alala. May dala na kaming pagkain dito."

Hay salamat sa Diyos.

"Blaire Anak, kumusta pag-aaral mo?" Tanong Yaya sa'kin habang sabay kaming kumakain.

"Mabuti lang naman Yaya, wala namang problema. Maganda rin naman mga grades ko same as before. Noong high school pa ako." Sagot ko habang nakangiti sa kaniya. Sobrang di ko lang talaga mapigilang ngumiti dahil sa galak at kaligayahan na may kausap na akong Yaya.

"Eh, lumalablayp ka na ba?"

What? Are you sure Yaya? I am shocked and stucked with that sarcastic question. Si Yaya ba talaga kausap ko? Akalain mo naman, tinatanong niya sa'kin 'yon.

"Magkakalablayp ba itong alaga mong panget Yaya? I think no one will ever try to like me as who I am. Panget na Nerd magkaka-love life?" How possible would that be? Walang isang taong magkakagusto sa'kin kung 'di tanging anino ko lang. Baka anino ko, mangdidiri rin sa'kin.

"HAHAHAHA Oo nga Yaya, may magkakagusto ba kay Ate sa hitsura niyang 'yan?" Gusto kong sagutin si Brett sa pagiging rude niya sa harap ng hapagkainan ngunit totoo naman lahat ng sinabi niya. I am ugly and weird. No one will ever love me. Tama naman siya. Sa makapal kong reading glass at sa panget kong mukha may tao pa ba kayang magkakagusto sa'kin? No way! Asa ka pa Blaire.

"Brett!" Saad ni Mama habang nakataas 'yong kilay paharap kay bunso.

"Blaire, everyone has its own beauty but not everybody sees it. Maganda ka para sa'min at kitang-kita namin 'yon." Wow! Yaya may pa-english pa oh. Ikaw talaga Yaya may pagka-bolera karin masyado.

"Anak, sabi ko naman sa'yo na maganda ka hindi mo lang nakikita. Magpa-ayos ka sa sarili mo." wika ni Mama. Palagi na niya akong sinasabihan na magpaganda kahit wala namang mailalabas at maibubugang kagandahan ngunit ayaw ko talaga. PROMISE! I don't like it! Wearing those elegant dress with make ups in my face is so damn nakakahiya sa public.

"Mama, Yaya, I am contented of what I have now. It's a God-given and I should respect and be more proud of it. I have no pretty face but I have this brain and beautiful soul na maipagmamayabang. Diba may kasabihang what is beauty if the brain is empty." Saad ko sa kanila ng nakangiti ngunit nagi-guilty narin sa katotohanang panget talaga ako at walang-wala.

"Palusot ka na naman sa mga katagang mong 'yan." Sagot ni Yaya sa'kin.

"Ba't ba kasi ayaw mong magpa-beauty transformation Ate? Di ka pa n'on? Ang daming lalaking manliligaw sa'yo? Tiyak na hahabulin ka ng sandamakmakang kalalakihan" Char! Nakaka-touch ka bunso. May nalalaman pala itong tutang 'to.

"Charot mo Brett, saan ka ba natuto niyan? At saka hindi pa pumapasok sa isipan ko ang ganiyang mga bagay." Saad ko kay Brett. Sure ka talaga ghorl? Hehe

"Sure ka Ate? Eh Sino 'yong Keifer?" Hah? Totoo ba 'tong pinagsasabi ng batang 'to? Saan? at Paano? Wait! Relax lang Blaire.. Paano niya nalaman na tungkol kay Keifer? Bakit niya kilala si Keifer? Oh no..... Balot!

"Hah? A-ano.. S-sinong Keifer pinagsasabi mo dyan?" Nauutal ako't namumula na ang mukha. Paano niya kaya....Owww... Eyymm.. Jeeee... Di kaya...

"Next time kapag nagda-diary ka, itago mo ng maayos." Habang iniabot niya sa'kin ang mahal kong diary notebook.

Sabi ko na eh, kahapon ko pa hinahanap ito. Wala kang hiya Brett, pinapahiya mo pa ako sa harap nina Mama at Yaya. You're a betrayer, akala ko pa naman kapatid kita. Eh, ba't mo ako nilaglag ngayon? Huhu

"Kailan ka pa natuto nito Brett?" Naiinis ako sa makulit kong bunso habang tumatawa na sila Mama at Yaya. Ano? Tumatawa lang?

"Huwag mo akong tanungin Ate, tanungin mo sarili mo. Ba't mo tinatagong may Crush ka pala. Next time kasi huwag mong kung saan-saan lang ilalagay 'yang Diary notebook mo." Sabay kindat sa'kin akala niya siguro hindi ako naiinis sa kaniya. Nanunukso ka ba Brett? O nananadya?

"Traydor." Dinilitan ko ng malaking mata at tinakot. Ngunit tumawa lang ito ng mapang-asar.

"Oh, sino ba 'yang Keifer na 'yan? Baka pwede mo kaming ipakilala dyan? Gwapo ba 'yan?" Nanunukso si Mama habang tinatanong niya ako tungkol kay Keifer. Si Yaya nama'y nakangiti at mukhang kinikilig. Shiyaaaa... Ano ba 'to feeling guilty na ako. I feel like I am in between with a fire.

"Sinong Keifer Ma? Huwag nga kayong magpaniwala kay Brett! Gumagawa lang 'yan ng kwento. At saka walang keifer sa diary ko noh?"

Kahit anong tago ko pa, nabubuking narin lahat. Argh! Nakakainis ka Bunso. Isa kang malaking traydor sa Ate mo. Humanda ka lang talaga.

"Sus, alam ko na lahat kung bakit crush mo siya. Halos pangalan ng Keifer na 'yan ang umubos ng page ng Diary mo." Argh! Grabi ka na bunsooooo.... Sumusubra na ang kadaldalan mo ha? Sapak gusto mo? Char! Pero nakakainis na kasi eh.

Tinakpan ko ang mga bibig nito upang matigil na siya sa pagiging madaldal at baka malaman pa nila lahat ng sekreto ko. Argh! Ano ba 'to. Hindi ako sanay na may mabuking sa mga sekreto ko.

"Tama na 'yan." Malumanay na saad ni Mama habang nakangiti. Wow! Pati rin si Mama nakikisali narin sa panunukso? How could it be?

"Anak Blaire, wala namang masama kung magsabi ka nalang ng totoo." Wow! Grabi si Yaya, hiyang-hiya na nga ako mas lalo pa niyang pinapalala. "Wala namang malisya sa'min na malaman naming may iniibig na ang aming dalagang prinsesa."

Sure ka Yaya hah? Baka Prinsesa ng mga Palaka ang tinutukoy mo? Dalaga lang ako at hindi maganda. Panget! Panget! Panget! Sige tuksuhin mo pa sarili mo Blaire. Ihampas mo and katotohanang mukha kang halimaw na hindi pa nadidiskubrehan ng mga scientists.

"Oo nga Blaire, you have nothing to hide about." Pati narin si Mama di galit? Totoo ba 'tong usapan na 'to? O sadyang panaginip lang?

"Masaya nga ako ngayong nalaman kong pamapag-ibig na ang nag-iisang prinsesa ko."

Ma..... Stop mentioning that word. Kung prinsesa talaga ako, ako 'yong prinsesa nga mga Panget na Nerd. Okay? Tapos bakit hindi kayo galit?

"Arrrggghhhhh..." Tawang-tawa ang kanilang reaksiyon dahil wala akong maipangbato na salita sa mga saad nila. Objection your honor, lumabag na kayong tatlo hah. Tuksuhin niyo pa ako at aalis na talaga ako at pupuntang kwarto.

"Sige na Ate, gwapo ba 'yan si Keifer mo? Kasing gwapo ko ba?"

"Feelingero ka rin!" Naiinis kong sagot.

Umakyat ako sa kwarto at natulog nalang.

Nang.....