chapter 9

"Agay!" May bolang tumama sa ulo ni Manong Edward at ang lakas pa ng pagkakatama nitoat natumba buti nalang nakahawak siya sa braso ko.

Sino kaya 'yong walang hiyang sumipa ng bola na'yon.

"Puting Paniki!" Ang sarap ibato sa kaniyang pagmumukha 'tong soccer ball na 'to. How dare he is to do that kay Manong Edward.

"Walang Respeto!" Sinigawan ko si Vaughn ang Abnoy at ulol na lalaking kayang sumira ng araw ng ibang tao. Gago talaga!

"Ibigay mo sa'kin 'yan Panget!" Oo panget ako pero hindi ko papalagpasin 'yong ginawa mo kay Papa Edward noh?

Inihagis ko palayo 'yong bola papuntang Basketball Gym. Tapos lumapit siya sa'kin. Hoy! Mortal Enemies kami. Hindi ako kagaya ng mga Panget na Nerd na kusang takot makipaglaban sa mga badboy na kagaya ng mokong na 'yan. Takot lang ako sa mga bully ngunit kay Vaughn? Keber! Never! At saka 'yong lalaking nakabangga ko kanina, ano nga bang pangalan n'on? K-kha- khaile. Oo, shek! Akala nila hindi palaban si Ako? You got wrong!

"Kilalanin mo muna 'yong kinakalaban mo!" Wow! Natatakot ako 'don hah! Maghahanap lang ako ng Ipis sa bodega ni Papa noon. Tingnan natin kong maguguhit ba 'yang mukha mo. Alam niyo kasing abnoy na'to. Ipis lang ang tanging katapat nito at palagi itong tinutukso ng mga ka-grupo niya noon.

"OMG! Natakot ako n'on hah?" Tinaasan ko siya ng kilay.

"May nalalaman ka pang taas-taas ng kilay, eh ang kapal naman 'yan. Mas makapal pa sa mukha mong panget ka! " Ouch! Sampal katotohanan na naman? Shucks! I don't care sa sinasabi mo. Mukha naman talaga akong Alien eh. "Hindi ka maganda, ako lang may hitsura sa'ting dalawa." Ang corny mong mag-joke ng katotohan.

Kahit buong mag-araw pa kaming mag-aaway, hindi parin ako matatakot d'on. Kung saking sasaktan man niya ako, madali lang naman magpalaban kay Ate Xyrile eh. Hakhakhak!

"Edi Wow! Ikaw nang gwapo sa mata ko!"

What? Hoy! Tinakpan ko bigla 'yong bibig ko't nagulat. Ba't ko nasabi 'yon? Ginoo ko Tabang!

Pati si Manong Edward lumingon sakin. Tiningnan ko silang dalawa at parang nagulat sila sa sinabi kong 'yon. Pati rin naman ako nagulat rin.

"Eh-eh sabi ko ikaw na! K bye." Binilisan ko ang paglakad ko palayo sa kaniya ta's sumunod naman sa'kin si Manong Edward sakin.

"Hoy! Panget! Kunin mo 'yong bola ko. Putek 'yang mukha mo!" Lait pa more, hindi ako masasaktan kapag ikaw manglait.

Paano na 'to Blaire? Wala kang hiyang bibig ka, pinagtutulungan niyo ako ni UTAK! Balot Pinoy paano ko pa ba mababawi 'yon? Siya gwapo? Oo nga naman gwapo pero a big YUCK sa kaniya.

At ba't naman ako magi-guilty? Diba Blaire? Di ko siya gusto at never rin akong magkakagusto! Baka ipamukha niya sa'kin na isang Panget nagkagusto sa isang gwapong soccer player? Eww, gwapo pa talaga? Puting Paniki!

"Iha, Blaire...." Tawag ni Manong Edward sa'kin at huminto naman ako.

"Pasensya na po Manong hah, nakakainis kasi 'yong lalaking 'yon."

"Ba't kilala mo na ba siya?" Tanong ni Manong habang dahan-dahan na kaming naglakad papuntang school back gate.

"Oo Manong, ang feelingerong kaaway ko since high school." Ikwinento ko lahat ng mga kahihiyang ginawa niya sa'kin noon. Ibinulgar ko pati ugali at pagkatao ng kutong lupang 'yon.

Grabi ako manglait noh? Kahit ganito lang ako, nobody and nothing pero pagdating sa lalaking 'yon ,ew! Parang pinaglalaruan lang kami ng tadhana at pinagtagpo ulit para gumawa ng gulo at away sa isa't-isa.

Paumanhin lang po sa Puting Paniki, kahit siya nagiging hearthrob sa school namin noon, I've never been liking him. Gosh! Kahit mukha akong halimaw hindi ko siya type! Keber!

"Ah, gan'on ba? Matagal ko na'ring kilala 'yang si Vaughn." Ano raw? Paki-ulit Manong. Kilala mong Abnoy na 'yon?

"Po?" Gulat na gulat yata ako hah.

"Dati akong nagtatrabaho sa kanila noon, bilang hardinero." Laglag panga! Totoo ba 'yan Manong?

"Manong?"

"Oh bakit? Mukhang hindi ka yata makapaniwala." Oo nga, hindi yata ako makapaniwala. What a small world talaga.

Huminto kami at umupo sa upuang kahoy malapit sa school back-gate.

"Sa pagkakakilala ko sa lalaking 'yan, hindi naman ganyan ang pag-uugali niya sa bahay."

"Grabi ka naman Manong, nakakatindig balahibo ka naman magsalita." Unbelievable ka Manong.

Paano 'yong sinabi ni Ate Xyrile na demonyo 'yong kapatid niyang ulol.

"Palagi 'yang lumalapit sa'kin at nag-uusap habang tinutulungan niya akong magdilig ng mga bulaklak." Parang nag-iba yata 'yong pakiramdam ko. Hindi parin ako makapaniwala na masikip ba talaga ang mundo? Sinadya ba niyang magkita kami ni Manong Edward para mapag-usapan namin si Vaughn? Ang lalaking kupal.

Ikwinento lahat niya ang tungkol kay Vaughn at Ate Xyrile.

"May pagka-change moody 'yang si Vaughn, pero mabait 'yan makitungo." Grabi hindi kapanipaniwala 'yan Manong. Marunong bang makipag-tungo? Baka tungo-tungo 'yan. Bully 'yang taong 'yan noon pa. Hindi lang kaya ako ang palaging binibikta ng ugok na 'yon. Pati narin mga babaeng schoolmates ko n'on pinapaasa na'rin niya. Kaya isang malaking KARMA at hindi pa nagka-jowa.

"Eh kung mabuti nga siyang tao? Ba't hindi siya nagso-sorry sa'yo at ang saklap pa'y hindi ka pa niya pinansin. Tao ba'ng tawag d'on?" Binato ko ng tanong pabalik si Manong. My second Father.

"Nagbago lang lahat n'ong pinagbintangan ako ng Mama niya na ako raw ang nagnakaw ng mga mamahalin niyang alahas sa kwarto niya." Ouch! Ang sakit.

"Ano po?"

"Sa maniwala ka man o hindi, hindi pa akong nakapasok sa mansion nila." Ah mansion? Kung sa bahay mayaman naman talaga ang mga Xenphai Family at sikat sa kanilang business sa buong Pilipinas at Japan.

"Tinanggal ka ba nila? Anong nangyari? Hindi naman ako naniniwala sa ikaw 'yong kumuha. Ang bait mo kaya Manong." Naaawa ako kay Manong nang kinuha niya 'yong panyo sa kaniyang likuran at ipinahid sa kaniyang mga lumuluhang mata. Ramdam kong masakit ang nangyari sa kaniya. Gusto ko mang makisabay sa pag-iyak ngunit pinigilan ko lang at inaakbayan ko nalang siya para ma-comfort ko man lang.

"Ayon tuloy, pinapapaniwala ng kaniyang Ina si Vaughn at pati ang kaniyang Ate na si Xyrile na ako ang kumuha at ang saklap pa, nakulong ako ng ilang mga buwan. Masakit mang isipin lahat ng nangyari ngunit talo talaga ang mga mahihirap kung magtatangka silang kalabanin ang mga mayayaman. Kaya ngayon, kung magkita kami ni Vaughn sa Field at sa Canteen hindi na niya ako pinapansin kahit ako pa 'yong unang pumansin pero wala eh. Nagbago na siya."

Masakit pala ang pinagdadaanan ni Manong Edward. Wala pang pamilyang mauuwian ta's nangyari pa sa kaniya 'yon? How sad life he has.

"Ok lang 'yan Manong, ganyan talaga ang buhay, kailangan lang nating maging matatag uoang harapin lahat ng hamon sa buhay." Tumigil siya sa pagluluha at nakangiti na'rin ulit.

Walang hiya 'yong Mama ni Vaughn. Mother like Son talaga. Buti na nga hindi nahawa si Aye Xyrile sa kaniyang Mama.

Wala parin talagang hiya si Vaughn.

Teka Blaire! Pwede bang alisin mo 'yang lalaking 'yan sa isipan mo. Dinudumihan mo lang 'yang utak mo sa kakaisip sa kaniya.

Yucky to the Pluto! Iniisip pa talaga? Ang swerte niya noh? Ew! Alis-alis!

"Excuse me" may isang babaeng nag-abot ng isang papel na mukhang flyer. Agad ko namang binasa ang nakasulat d'on.

*USL Sensation Audition at Room 204, 2nd Floor Engineering Building on August 15 at 5:00PM*

"Ano 'to?" Halatang Audition na nga 'yong nakasulat pero tinanong ko pa sarili ko.

Panget kaya boses ko, kasing panget ng mukhang mayr'on ako. Sila lang kaya Mama 'yong kumbinsidong maganda daw boses ko pero hindi naman ako naniniwala.

"Mag-audition ka Iha." Hah? Hindi pa nga kayo nakarinig sa basag-tainga kong boses ta's gusto niyo pong mag-audition ako?

"No way Manong, hindi pasok 'yong boses ko sa mga ganitong audition. Baka pagtatawanan lang nila ang kapangitan ng boses ko kagaya ng mukha ko." Nahihiya ako dahil wala akong hitsura at hindi parin ako sigurado sa boses ko.

"Maganda ka naman Blaire Iha, hindi mo lang nakikita." Wow! Pareho talaga sila ni Mama pero English lang 'yong kay Mamader. "Konting ayos lang naman ang kulang mo eh!" Ene ke be Manong? Nakakadiri kang mag-joke.

"Manong oh, bolero."

"Mag-audition ka't akong bahala sa'yo."

What?