Chapter 0010

CZAKIYA JORAINNE BELMONTE'S POV

Ito ang pinakaunang beses na magkakaroon ng pagdiriwang sa eskwelahan ngayong dis-oras ng gabi. Ang lahat ng nag-aaral sa Baguio City National High School ay imbitado.

Hindi naman sa ayaw ko. Pero kasi gabi e. Natatakot ako pag dis oras ng gabi tapos ganito.

Baka may makita akong hindi ko dapat makita.

Habang naglalakad ako sa corridor ng building namin ay di ko maiwasang matakot.

Napakatahimik...

Walang gaanong tao..

Tanging ang huni lamang ng mga ibon at ang aking malalim na paghinga ang maririnig.

"Czak--"

"S-SINO YAN?!" Nagtindigan ang mga balahibo ko dahil sa takot at kaba! Narinig ko ang kaniyang pagbungisngis na lalong nagpakaba sa akin. "MAGPAKILALA KA!"

"Calm down, Czakiya." Malakas itong tumawa. "Ako lang 'to si Archie," pambibitin niya. "Your poging crush."

Tangina. Pano niya alam?

Dahan-dahan ko siyang nilingon.

Tuluyan akong napapikit at naramdaman ko ang pag-iinit ng aking pisngi dahil sa kilig at hiya.

"S-Sorry," nauutal kong sabi at naikuyom ang aking mga palad. 

Naramdaman ko ang kaniyang paglapit at niyakap ako.

"Wag kang matakot okay?" aniya at hinaplos ang buhok ko. 

Hinayaan ko lang na ganun ang posisyon namin hanggang sa may marinig kaming malakas na ungol at sigaw ng isang lalaki.

Naikalas ko ang pagkakayakap ni Archie sa akin dahil sa boses ng sumisigaw.

"Archie," kinakabhan kong usal. "Puntahan natin yon!"

"Pero takot ka---"

"Wala akong pakialam," kabado kong tugon. "Sundan natin yung tunog. Bilis na!"

Pinagsalikop niya ang pareho naming kamay at sabay na tumakbo. Mahigpit ang pagkakahawak niya sa kamay ko para masalo niya ako kung sakaling mawalan ako ng balanse.

Kinikilig ako ngayon pero WAG MUNA NGAYON!

MAS PINANGUNGUNAHAN AKO NG TAKOT AT KABA KO!

Nang masundan na namin ang tunog ay tumigil kami sa Balay Ti Alumni. Napahigpit ang pagkakahawak ko sa kamay ni Archie at nararamdaman kong nanginginig ang buong sistema ko.

Napakadilim at tanging ang buwan lamang ang nagbibigay ng liwanag dito sa amin

"Calm down, Czakiya." Hinarap niya ako at hinawakan sa pisngi.

"A-Alis na tayo dito," gusto kong maiyak. Ayokong may makitang hindi dapat na makita.

"Kasama mo ako. Wala kang dapat na ikatakot."

Nakagat ko ang aking labi. Ramdam kong napakalakas at napakabilis ng tibok ng puso ko. Hindi ko maipaliwanag ang kaba.

Nang mga sandaling iyon ay sinubukan kong ihakbang ang mga paa ko at dahan-dahang sumilip sa likod ng Alumni. 

Tumambad sa aking paningin ang isang lalaking duguan ang uniporme at nawawala ang ulo at isang hita.

Nanlaki ang aking mga mata at wala sa sariling napabitaw kay Archie. Dali-dali kong sinugod ang duguang katawan na iyon.

"Czak--"

"D-Diyan ka lang, Archie," pagpigil ko sa kaniya at tuluyang naglakad papalapit sa bangkay.

Hindi ako makapaniwalang ganito ang nangyayari sa eskwelahang ito.

Ang I.D nito ang nakaagaw ng aking atensyon. Puno iyon ng dugo kaya pinunasan ko iyon gamit ng kaniyang duguang damit.

Alangan naman damit ko pampunas. Kadiri!

Nang mapunasan ko na ang I.D ay mabilis akong tumakbo kay Archie.

"What's that?" takang tanong niya.

"I.D." Tugon ko. "Flashlight-tan mo nga. Titignan ko pangalan."

Sinunod naman niya ang sinabi ko. Tinitigan ko nang mabuti ang I.D. at nanlaki ang aking mga mata dahil sa nakita kong pangalan.

Fernandez, Lynjon Christopher M.

"Estudyante 'to ni ma'am Viel noon, Archie," saad ko.

"Pano mo kilala?"

"Siya yung nanira kay ma'am Viel dati," paliwanag ko. "Pinagkalat niyang maki-kick out si ma'am sa school pero hindi naman totoo."

"Well," tumikhim siya, "He deserved his brutal death then."

Malakas ko siyang tinampal sa braso. "Gago. Sama mo."

"Karma niya yan for spreading fake news."

"Kahit na!" Sigaw ko. Natigilan naman siya. "Kailangan 'tong malaman ng principal--"

Agad akong natigilan nang biglang may kutsilyong nahulog sa aking harapan. Nagtayuan ang mga balahibo dahil tayong-tayo ito at kaunti na lang ay tatamaan na talaga ako.

Hindi ako makaalis sa aking kinatatayuan. Ramdam ko kung paanong manginig ang buong katawan ko. Hindi ko magawang maihakbang ang paa ko.

Nabitawan ni Archie ang kaniyang flashlight at awtomatikong namatay ang ilaw nun. Kaya masyadong madilim ang paligid para makita ko siya.

Maya maya ay naramdaman kong may pumulot ng kutsilyo. Ang buong akala ko'y si Archie ang pumulot nun ay nagkamali ako.

Masyadong madilim ang kaniyang mukha at pananamit kaya hindi ko ito makilala.

Nagtindigan ang aking mga balahibo nang makatayo ito bumulong ito sa aking tenga.

"Huwag mong tatangkaing magsumbong kung ayaw mong ikaw ang susunod."

-----------------------------------------------------------------------------------------------

©All Rights Reserved.

Quijano, A.G. (2020). "High School Nights". Soon to be published on Wattpad.