chapter 25

"What?" sabay naming sambit ng lalaking nakaupo sa harap ko na si Diego.

"Yes. After you graduated both in college, we'll then start planning your wedding," Papa explained.

"But-"

"No buts young lady," Papa cut me off.

"I thought you'll never set me an arrange marriage?" Diego asked his father, creasing his forehead.

Tito Felix laughed, "I thought so too."

"Dad!" padabog na sambit ni Diego.

"Wala ka ng magagawa, my decision is final. Ikakasal ka sa ayaw at sa gusto mo."

Dahil sa inis ni Diego at padabog itong tumayo at umalis sa dinning area. Habang ako naman ay nanatiling nakaupo at nakatungo ang ulo sa pinggan, not able to say a word, dahil baka sa oras na magsalita ako ay hindi ko mapigilan at tuluyan na akong maiyak sa harapan nilang lahat.

"I told you so. Wala na kayong pag-asa ni Kendrick," Krystal whispered beside me. I glared at her and hold my untensils tightly, trying to calm myself down.

Wala kong ibang magawa kundi ang manahimik. Dahil kahit ano pang pagtutol ang gawin ko ay wala naman iyong silbi.

Once my father already made a decision, then it's final.

I don't even have the rights to disobey or demand.

Tumayo ako mula sa pagkakaupo dahilan para mapatingin silang lahat saakin.

"I'm full, I want to excuse myself," I said and without waiting for their reply, I walk away from the kitchen.

I just found myself seeking for Diego. Kailangan ko siyang makausap tungkol sa kasal. Hindi ako pakikinggan ni Papa kahit anong tutol pa ang gawin ko. Siguro kung si Diego ang makikiusap sa Papa ko ay baka payagan pa siya.

At hinanap ko nga si Diego. Natagpuan ko siya sa pool area. Nakatayo lang ito habang nakapamulsa at mukhang malalim ang iniisip.

"Hoy." I called him when I got closer. Kunot noo naman siyang napatingin saakin. "Do you like messy?" I asked.

"What?" he answered, irritatedly.

"I said, do you like messy?" I repeated, he chuckled.

"No, why?" tipid naman nitong tanong pabalik.

"Then stop the freakin' marriage, if you don't want your life messy," seryoso kong sambit pero tumawa lang ang hayop!

"Tumatawa ka? They are arranging our fucking marriage tapos nagawa mo pang tumawa?!" galit kong sambit sakanya.

"Sorry, I just can't help it," aniya habang pinipigilan ang pagtawa.

Umiling siya at napatikhim. He looked at me with humor in his eyes. Unti-unti siyang lumapit saakin habang diretso akong tinitignan sa mata. Hindi ako nagpatalo at tinignan din siya ng diretso sa mata, creasing my brows.

He bended and leaned closer to me. He's inches away from me, that our lips might touch any moment now!

Napalunok ako nang hindi tinatanggal ang tingin sakanya.

He chuckled amusingly, "Paano ba yan? Instead of stopping the marriage, I feel like pursuing it," aniya at ngumisi.

I scoffed unbelievably before stepping once backward. "You're crazy! Sa tingin mo ba ay gugustuhin kong matali sa'yo. I don't want this marriage, Diego! Sana ay maintindihan mo 'yon dahil alam ko naman na ayaw mo rin ang kasal na'to!" I was breathing heavily because of anger running through my nerves.

"Paano mo nasabi na ayaw ko ang kasal na'to," He asked, raising an eyebrow.

"Oh, come on! You just oppose earlier!"

"Nagbago ang isip ko. Gusto ko na palang matuloy ang kasal."

"That's bullshi-" bago ko pa matapos ang sasabihin ko ay inilagay niya ang kanyang hintuturo saaking labi, stopping me from cursing.

"Stop saying bad words, nakaka turn off." aniya.

Tinabig ko naman ang kanyang kamay at masama siyang tinignan.

"Fuck. Tang'na. Gago." tuloy-tuloy kong pagmumura dahilan para mapapikit si Diego ng mariin. "Dagdagan ko pa ba?"

"Sige subukan mo, hahalikan kita," pagbabanta niya pero hindi ako nakinig.

"Pota. Tanga-"

My eyes widened when I felt his soft lips against mine!

"I warned you," aniya nang ilayo niya ang kanyang labi.

Naestatwa ako mula sa kinatatayuan ko at nang marealize kung ano ang ginawa saakin ni Diego ay umiling ako at sinamaan siya ng tingin bago ko siya sinuntok ng malakas sa pisngi.

"The fudge!?" He winced as he touched his lips, na dumugo nang dahil sa pagkakasuntok ko.

"Fuck you!" I cursed.

He chuckled and wiped the blood in his lips, "Damn woman- Oh, are you even a woman?" He teased.

Aktong susuntukin ko sana siya ulit ngunit mabilis niya itong inilagan at hinuli ang aking braso. He pulled my arms, forcing my body to hit against his chest. I was about to pushed him away but he held my lower back and pull me closer.

"Let me go," matigas kong sambit at matalim siyang tinitigan.

Nakapikit siyang umiling at painosenteng ngumit, "Nah-ah."

I again tried to push him away, but he won't just let go! Sinubukan kong tadyakan ang alaga niya pero mabilis niya itong nailagan na parang alam niyang ggawin ko ganong bagay. Err! The nerves of this man.

"Wag mo akong masyadong kainisan. You know that I'm your future husband. Mas maganda kung magpapakasal tayo ng mapayapa."

"Fuck future husband."

"It should be, dear future husband," He gave me an amused smile befote letting me go.

Tumingin siya sakanyang relo bago ako binalingan ng tingin, "Let's go back inside. Baka hinahanap na nila tayo."

"Go back alone," malamig kong tugon bago siya nilagpasan.

Hindi naman siya nagsalita ngunit ramdam ko ang paninitig niya habang naglalakad ako palayo sakanya. Mabilis akong pumunta sa kwarto ko at nagkulong.

I suddenly burts out crying as I lie down on my bed. Ibinaon ko ang mukha ko sa unan at umiyak ng umiyak.

Inilabas ko lahat ng sakit na nararamdaman ko. Lahat ng sama ng loob.

Malakas akong sumigaw habang nakabaon ang mukha ko sa unan para wala makarinig.

I'm so devastated. I feel like dying right at this moment. Pero naisip ko na hindi solusyon ang pagpapakamatay.

Paano pag namatay ako? Paano na si Papa? Paano ang mga kaibigan ko? Paano si Kendrick?

Para maibsan ang lungkot na nararamdaman ko ay kinuha ko ang earphones ko at ipinasak ito sa tenga ko. Pinindot ko ang shuffle button at sumakto naman ito sa kanta ng Paramore.

"I don't even know myself at all

I thought I would be happy but now

The more I try to push it I realize gonna let go of control"

Imbes na marelax ako dahil sa kanta ay mas lalo lang ako naiyak. Fuck! Truly that, music heals but lyric kills.

I don't wanna get married especially to the person I don't love. Ni hindi ko nga kakilala si Diego tapos magpapakasal ako sakanya.

I've known Tito Felix at alam kong may anak siyang lalaki, but I didn't expect him and mg father to arrange a marriage.

Akala ko ay sirang sira na ang buhay ko pero may ikakasira pa pala ito.

Nakatulog ako dahil sa sobrang pagiyak, nagising lang ako dahil sa pagkatok ni Manang. Hindi pa man ako nakakapagsalita ay pumasok na si Manang sa kwarto ko.

Kumunot ang noo ko nang makita na may hawak hawak siyang cupcake at may kandila na nakatirik dito.

"Happy birthday!" Manang Lor gave me a wide smile as she greeted me.

Napatingin ako sa kalendaryo saaking lamesa at napagtantong birthday ko nga pala ngayon.

Mapakla akong natawa. I even forgot my birthday.

"Anak?" tawag saakin ni Manang nang maupo siya sa tabi ko.

I force myself to smile at her, "Thank you, manang."

She smiled and gesture the cupcake she's holding, "Make a wish."

Pumikit naman ako at ipinagdikit ang dalawa kong kamay. I don't believe in wishes, but just this once. Wala naman sigurong masamang humiling diba?

I wish for genuine happiness.

I opened my eyes and blew the candle. Napangiti naman si Manang at ibinaba ang cupcake sa lamesa ko bago ako niyakap ng mahigpit. Naramdaman ko na lamang ang unti-unting pagpatak ng mga luha kong kanina ko pa pinipigilan.

"Shh. It's okay not to be okay, nak," ani manang Lor at dahan-dahang hinagod ang likod ko.

Kahit papaano ay gumaan ang pakiramdam ko dahil mga yakap ni manang.

"Bilisan mo na at maligo. May pasok ka pa," aniya nang bumitaw siya sa pagkakayakap.

Marahan naman akong tumango at ngumiti. Lumabas na si manang habang ako naman ay nagsimula ng maligo.

Pagkalabas ko ng banyo ay mabilis kong sinuot ang uniform ko at bumaba na para magumagahan.

Nadatnan ko sa kusina si Papa habang nagbabasa ng diyaryo at umiinom ng kape. Nandoon din si Gemma na kumakain ng pancake.

"Good morning, Pa," pagbati ko kay Papa ngunit ginawaran niya lamang ako ng isang sulyap at bumalik nang muli sa pagbabasa.

Nakita ko ang pagngisi ni Gemma nguniy hindi ko na lamang pinansin at naupo na lamang.

Sumandok na lamang ako ng pagkain at nagsimula nang kumain. Nahirapan akong ngumuya at lumunok dahil sa pagpipigil na umiyak.

Hindi man lang naalala ni Papa na birthday ko ngayon. Ano pa ngabang aasahan ko? Na mage-effort siyang gumawa ng surprise party?

"Start going out with, Diego. You need to know each other better before getting married," ani Papa nang ibaba niya ang diyaryong binabasa.

Bago pa man ako makasagot ay naunahan na ako ni Gemma.

"Hon, instead of nagging her early in the morning, you should greet her first. It's her birthday," ani Gemma na kunwari ay concern saakin kahit na ang gusto niya lang naman ay ang manginsulto.

Kunot noo lang na napatingin saakin si Papa at parang hindi man lang nakonsensya nang malaman niyang birthday ko ngayon.

"Ano bang gusto mo?" he asked.

Gusto ko? Atensyon niyo papa. I want your attention and love. But instead of saying that, I remained silent dahil alam ko naman na hindi iyon mangyayari.

"I'll just give you money." muling sambit ni papa.

Tumango na lamang ako at pagod na sumubo ng kanin.

"Iyon lang? We should organize a party, it's her 18th birthday!" ani Gemma dahilan para maikuyom ko ang kamao ko.

"Then I'll just buy you a car and a condo. Masyadong matrabaho kung magpapa-party ka pa. And you know Gabrielle, hindi siya mahilig sa mga ganyang bagay." ani naman ni Papa.

Hindi na muling nagsalita si Gemma, ngunit nang tignan ko siya at ngumisi lamang ito ng mala-demonyo.

Ang sarap sapakin ng mukha!

"As I was saying. You should go out with Diego every weekends. Hindi 'yong lagi mong kasama sila Kendrick." malamig na sambit ni Papa.

"I heard that you're hanging around with boys. Is that your way of flirting?"

Parang libo-libong karayom ang tumusok sa puso ko dahil sa sinabi ng aking ama. Ganoon ba talaga ang tingin niya saakin?

"If you really want to flirt, then it's better if you flirt with Diego. You're both getting married anyway after finishing college."

Nanatili akong tahimik dahil hindi ko alam kung ano pa ba ang sasabihin ko.

"I should get going. I still have meetings to attend." hindi ako nagsalita nang tumayo na si papa at humalik sa ulo ni Gemma bago tuluyang umalis.

Nang mawala si Papa sa paningin namin ay sunod naman akong tumayo at isinabit ang bag saaking balikat. I was about to walk away, when Gemma started talking again.

She sighed teasingly, "Paano ba yan? Your dad doesn't even care a little bit about you." panunuya niya.

I clenched my fist, trying to calm myself. Malamig kong tinignan si Gemma na nakasalumbaba at mapangasar akong tinignan.

"Even your dad thinks you're a flirt. Kawawa ka naman, Gabrielle," napailing siya at kalaunan ay natawa na parang demonyo.

I scoffed making her looked at me with creased forehead, "Malandi talaga ako, kaya kabahan ka na dahil baka ako talaga ang tunay mong anak. Akalain mo 'yon, pareho tayong malandi?" pangaasar ko dahilan para mawala ang ngiti niya.

Ngumisi ako ngunit mabilis din itong pinalis at masamang tumingin sakanya.

"Pero alam mo Gemma? Kahit na anak mo pa ako, hinding-hindi ko papangarapin na maging kabit katulad mo. Baka nga pinatay pa kita eh."

Bago pa siya muling makapagsalita ay mabilis ko na siyang nilagpasan. Tinawag niya ako but I didn't bother to look back. Sino ba siya para tignan ko pabalik? Sayang oras ko.

Nang makalabas ako sa gate ay naghihintay na doon si Kendrick. Biglang lumiwanag ang mukha ko nang makita siya.

"Ang tagal mo namang lumabas," reklamo niya.

Natawa naman ako at tumingkayad para maakbayan siya, "Sorry na boss." sambit ko at hinila na siya papuntang school.

"Asan regalo ko?" I asked him.

"Huh? Anong regalo?" biglang nalukot ang mukha ko dahil sa sinabi niya.

Tinanggal ko ang pagkakaakbay sakanya at tinignan siya ng masama.

"Tch."

Iyon lamang ang tanging lumabas sa bibig ko bago siya nilagpasan. Nakalimutan niya ba? Ang sakit naman non. Kung sino pa 'yong ine-expect ko na makakaalala ng birthday ko 'yon pa pala ang makakalimot.

"Hoy teka lang!" he called while trying to keep up with me pero hindi ko siya pinansin.

Padabog lamang ako naglakad ng mabilis nang hindi siya binabalingan.

"Hoy Gabreng!" hinuli niya ang aking braso at hinarap ako sakanya.

I glared at him but he just smiled widely. Nagawa niya pang ngumiti pagkatapos niyang kalimutan ang birthday ko?!

"Ano? May sasabihin ka? Kung wala, tara na, male-late na tayo," pataray kong sambit at akmang maglalakad na sana nang muli niyang hilain ang braso ko.

"Sorry na," he apologized but smiling from ear to ear. "Ano ito?" tanong niya at kunwari ay may kinuha sa likod ng tenga ko ngunit nang tignan ko ito ay may hawak na siyang isang tulip flower.

My lips parted as he handed me the tulip. Tinanggap ko naman ito at nangingilid ang luhang napatingin sakanya.

"Happy birthday, Gabrielle." he greeted and gave me his sweetest smile.