chapter 8

HINDI KO AKALAING KAPIT BAHAY ko na pala ngayon ang lintik na babaeng troublemaker na 'yon! At hindi lang troublemaker ha! Lapitin na ng gulo at lampa pa!

Grrrr! Bakit ba naman kasi sa lahat lahat ng makakasalubong ko eh 'yung katulad niya pang babae? Bakit hindi na lang katulad ni mommy na mabait na nga.. maganda pa.

Tsk.

Mabuti na nga lang talaga at babae siya eh. Kung hindi baka matagal ng nagdilim ang paningin ko doon. Ilang beses na niya akong pinahiya sa harap ng maraming tao. Never pang ginawa 'yon sa'kin ng mommy ko tapos siya.. papaulit ulitin lang niya in 3 fvcking consecutive days. Ang lupit niya, 'di ba?!

Matapos nung paghaharap namin kahapon.. hindi na nasundan 'yon.

Well.. as if naman na puntahan ko pa siya 'no? Like duh!

Ay lintik! Nababakla na ang gago! Tsk.

Nagkulong na naman siya maghapon sa kwarto niya. Tanghali na ngayon pero hindi pa rin siya nalabas doon. Ni pag awang nga ng pintuan niya.. hindi ko nakita eh.

Hindi naman sa binabantayan ko ang bawat kilos niya. Kaso kasi.. sobrang putla niya kahapon nung makita ko siya. Mugto rin ang mga mata at namumula ang palibot niyon. Nanginginig din ang mga kamay niya at ang tamlay tamlay niya tingnan.

Malayo doon sa babae na naka engkwentro ko noong nakaraang tatlong araw.

"Kuya Akie. Okay lang po si Ate Ganda? May sakit po ba siyang nakakahawa? Bakit hindi po soya nalabas ng kwarto niya? Takot po ba siya sa araw?" Sunod sunod na tanong ni Ayes na kasalukuyang nagbabasa ngayon ng libro sa kama ko.

Wala ngayon si Azes. May part time job siya at sa tuwing may pasok siya ay sa akin niya ibinibilin si Ayes. Na syempre hindi ko naman tinatanggihan, 'di ba? Parang mga kapatid ko na 'yang mga 'yan eh.

Sinenyasan ko itong manahimik na lang. "Shhh.. baka marinig ka noon. Tapos 'yung ate ganda mo biglang mag transform na monster. Magalit pa sayo 'yon," biro ko dito.

15 na si Ayes kaya sigurado akong hindi na naniniwala 'yan sa mga ganiyang biro. Binata na 'y— "Totoo, kuya? Ay naku! Sorry po, ate ganda! 'Wag na ikaw magagalit, ah? Joke lang 'yon. Hehehe.." biglang bulalas nito. Tumayo pa ito sa kama at humarap sa pader na nakaharap sa kwarto ng kapit bahay ko saka paulit ulit na yumukod. "Sorry talaga, ate. 'Wag ka pong magagalit, ah! Sorry!" Dagdag pa nito.

WHAT THE HECK?!

"Sa tanda mong 'yan, naniniwala ka pa rin sa mga ganoong klase ng biro? Are you for fucking real, Ayes?" Hindi makapaniwalang tanong ko pa rito na ikinasimangot lang nito.

Kakamot kamot itong muling naupo sa kama at saka nakayuko akong sinagot. "Eh sa takot ako sa monsters eh. Tulad niyang mukha mo. Mukha kang monster kaya tak—wahhhhhhh! Joke lang, kuya! Biro lang! Wahhhhhh!" Sigaw nito habang tumatakbo paikot sa buong kwarto ko.

Hinabol ko matapos akong sabihan na mukhang monster! "Monster pala, ha?! Hala, sige! Takbo! Hinahabol ka ngayon nitong monster mo! Grrrr!" Sigaw ko rito pabalik at mas lalo pang binilisan ang pagtakbo para lang maabutan siya.

Mahilig mag parkour ang batang 'yan. Track and field player rin sa school nila kaya ganiyan na lang kabilis tumakbo. Nagagawa pa niyang pagsabayin ang dalawang 'yon kaya mas lalo siyang hinahangaan ng lahat.

Famous 'yan.. 'wag kayo.

Pero mas mabilis ako.

Agad na nahuli ko ang braso niya kaya naman pabato ko siyang hinila pabagsak sa kama. At mula sa kinatatayuan ay mabilis akong gumapang paibabaw sa kaniya hanggang sa magtama ang aming mga mata. Ilang segundo pa kaming nagkatitigan ng bigla na lang niya akong sunggaban ng halik. And then.. that thing happened.

Ohh sandali.. akala ninyo 'yun talaga ang nangyari?

Pwes nagkakamali kayo. Mabilis ko siyang dinamba pahiga sa kama at saka ipinulupot sa leeg nito ang braso ko. Sunod sunod ko siyang binatukan ng hindi kalakasan.

"Ngayon.. sinong mukhang monster, ha? Sino?" May pagbabanta kong tanong dito habang nakaamba ang kamay ko para kung sakaling mali na naman ang isasagot niya ay mabilis akong maka opensa.

Yes! Offense! Offense! Offense! No to defense! Yes to offense!

"A-ako! Ako na! Bitawan mo na ako, kuya! Nasasakal ako huhuhu.." reklamo nito.

Tatango tango ko siyang binitawan at saka muling bumalik sa kinauupuan ko kanina. Nagkatinginan pa kaming dalawa at sabay na lang na natawa sa kalokohan naming dalawa.

RINIG KO MULA DITO SA KINAUUPUAN ko ang malakas na sigawan ng dalawang tao mula sa kabilang kwarto. Kanina pa ako mahinang tumatawa habang pinapakinggan ang pagkukulitan nila.

Bigla ko tuloy na miss ang bunso kong kapatid. Na kay mommy kasi siya ngayon. Lola ko si mamita at iba pa ang mommy ko.

Naghiwalay noon sila dad at mom dahil sa hindi ko malamang issue at dinala ni mommy ang bunso kong kapatid. Mas kailangan kasi ni Zejih si mommy noon kasi 1 year old pa lang siya noon samantalang 9 na naman ako.

Nagkikita naman kami ng madalas at nagkaka bonding. Pero hindi kami kasing lapit na katulad nung dalawa sa kabilang kwarto.

Lumaki si Zejih kay mommy at hindi kay daddy. Magkaiba ng paraan ng pagpapalaki sila dad at mom kaya nagkakaroon kami ng ilang hindi pagkakaintindihan kasi magkaiba kami ng opinyon.

Haist.. I already missed my family.

Hindi ko napigilan ang pagkawala ng mga luha sa aking mga mata. Sunod sunod na naman iyong pumapatak at hindi ko na napigilan pang mahinang mapahikbi. Sobrang hirap umiyak sa tahimik na paraan. Masakit. Nakakamatay sa sakit.

Muli na namang nanikip ang dibdib ko. Unti unti ay nahihirapan na naman akong huminga. Paulit ulit akong huminga ng malalim para lang ibalik sa normal ang paghinga ko ngunit lalo lang niyong pinalala ang nararamdaman ko.

Dahan dahan ay parang pinipiga at pinupunit ang puso ko sa sobrang sakit na nararamdaman ko. Pinilit kong tumayo at kahit na nanlalabo na ang mga mata ko sa pinaghalong luha at sakit na nararamdaman ay pinilit ko pa ring humakbang. Ngunit nakakailang hakbang pa lang ako ay kusa ng bumigay ang tuhod ko.

Bumagsak ang katawan ko sa sahig kasabay ng malakas na lagabog ng bumagsak rin sa gilid ko ang flower vase.

Nasagi ko yata nung pinilit kong kumapit ngunit napaluhod pa rin.

Doon ako namilipit sa sakit. Hirap na hirap na akong huminga at pakiramdan ko ito na ang katapusan ng aking buhay.

Unti unti ay kusang bumibigay ang mga mata ko. Ngunit bago pa ako lamunin ng dilim ay isang pamilyar na mukha na naman ang bumungad sa akin.

Ikaw na naman?