LOGINCHAPTER 1
I just tsked and ignore him. Remain myself out of the picture with my stoic facial expression.
It's been 5 years since that shit happened. Yes. I already accepted the fact that I'm now.. sort of.. a human. A fucking cursed human. But I won't ever forget the reason why the fuck I'm in this fucking hell now! I can't and will never forget that reason.
That goddess. I'll make sure she'll regret everything that she did to me. It's been already 5 years. Nagtiis ako ng limang taon ng pananahimik. But not now. I'll ruin every plan she have. I'll make sure na hinding hindi niya magagawa ang mga plano niya.
I'm not that kind of goddess na basta basta na lang isusuko ang diadem ko sa isang katulad niyang hindi patas lumaban. I will never ever surrender my everything to her. Not my pteryx. My diadem. Not my throne. Not my family.
I've done enough to do her biddings.
"What happened next? Sinong nagligtas sayo? Sinong nag ampon sayo? Did that goddess.. excuse me.. tailed you? Did she do something to make your life miserable here?" Ani na naman niya. I can't believe he can speak that fast without even blinking. Tsked. What a really weird human. "I've been living for almost hundred of years now but I've never heard of a goddess being cursed to be a human grim reaper like me. What really happened?" He continued. I just rolled my eyes and focus myself on the book I'm reading.
I know I've changed a lot. But to hell with that. I don't care. She made me like this. Take it or leave it.
Oh well.. I really don't care if they left me behind. All I care is myself now. Nothing less. Nothing more.
"Atty.. you're here in the Philippines. You're living now in the Philippines where freedom of speech is not that big deal. Walang bayad ang bawat salitang lalabas diyan sa bibig mo. You can speak, you know?" Kunot noo nitong sabi sa akin.
Nauubusan ng pasensya akong napapikit at napahinga ng malalim. Isinara ko ang librong hawak ko at inilapag iyon sa table ko. Saka walang buhay na tumingin sa kaniya.
"Well.. my words are paid by our government. Stop talking and do working, you know?" Walang emosyon kong sabi dito.
His face grimaced and just tsked before going back to his own table where there's a lot of paperworks he needs to finished. Muli kong binuksan ang ang librong binabasa ko at ipinagpatuloy na lang ang pagbabasa.
But my mind flies somewhere else. My eyes are settled down on the book. Focusing at every words it has. Continue reading it kahit na wala naman talaga akong maintindihan.
Paulit ulit na sumasagi sa isip ko ang mga nangyari noon matapos akong ipadala dito ni Alhya. Parang sirang plaka na hindi matapos tapos sa kaka replay ng bawat scenes ng mga nangyari noon.
Bago ako naging isang NBI Deputy Director for Intelligence Service, my whole life was a big mess. I can't accept the fact that this shit happens to me just because of that man.
Sinabi sa akin lahat ng kapatid ko. Lahat lahat ng narinig nyang pinag usapan nina Alhya at Airen. At hindi ko matanggap ang bagay na iyon.
How did she do this to me?! Just because of that freaking g-.
"Atty.." muling tawag sa akin ni Amara.
Muli akong napabuntong hininga. Isinara ko na ng tuluyan ang librong hawak ko at saka binuksan ang drawer ng table ko. Doon ko inilagay ang libro bago ko siya hinarap.
Nangunot ang noo ko ng isenyas nito ang telepeno niya at bumuka ang bibig ng walang inilalabas na boses.
"Director.." he mouthed.
Agad akong umalis sa pagkakaupo ako at kinuha ang telepenong hawak niya. Itinapat ko iyon sa aking tainga bago nagsalita. "Good morning. This is the NBI Deputy Director for Intelligence Service, Atty. Luna Morrigan speaking."
"Good morning, Atty."
Hindi ko maiwasang palihim na ngumiwi dahil sa nakakalokong paraan ng pananalita nito sa kabilang linya.
Paulit ulit akong nagmura sa aking isipan bago ko pa siya muling masagot.
"How can I help you, Director?" Wala pa ring emosyong tanong ko dito habang nasa malayo ang tingin.
"I'd been calling you since earlier, Luna. Why are you not answering my calls? Are you busy? Or you're just deft?"
Pinanatili ko ang walang emosyong kong mukha. Maging ang boses ko ay ganon pa rin at ang tindig ay hindi rin nagbabago.
"I am on duty, Director. I'm sorry for not answering your calls. I'd been 'very' busy with my books. No time for chitchats." Prangkang sabi ko dito na ikinatawa lang nito.
I know he's just playing with me. And I have no time for her jokes..
.. specially that I'm on duty now and I need to work my ass off.
"So serious of you. Ha-ha-ha. Anyway.. my secretary received a call. It is a murder-rape case near your location. They need your presence there." Seryoso na ang tono ng pananalita nito. "Ohh.. and please bring your team there. We need them there."
"Yes, Director. I'm going now." Tanging sabi ko bago ibinaba ang telepeno.
Mabilis akong kumilos. Hinila ko ang coat ko na nakalagay sa likod ng swivel chair ko bago nagmamadaling lumapit sa pinto.
Binuksan ko iyon pero bago pa ko tuluyang lumabas ay binalingan ko pa sandali ng tingin si Amara. "13.7179° N, 122.4382° E. I'll wait for you there." Bilin ko at lalabas na sanang muli ng may maalala. Muli ko siyang binalingan ng tingin na ikinataas naman ng kilay niya. "Bring the team with you. I'll give you 5 mins."
Hindi ko na hinintay pa ang sagot niya at tuluyan ng lumabas ng opisina namin.
Pabato kong inihagis sa ere ang coat ko sa likod at saka iyon swabeng isinuot. Bakas ang pagkamangha sa mukha ng mga kasamahan ko ngunit hindi ko na iyon pinansin at mabilis na lang na naglakad palabas ng department.
Inilabas ko na ang susi ng motor ko saka sumampa ako sa paborito kong Black Yamaha YZF R6 Sports Bike na nakaparada lang sa gilid ng department building namin. Isinuksok ko iyon sa key hole ng motor at sandali pa munang pinainit ang makina bago iyon pinaharurot sa destinasyong ibinigay sa akin ng director.
Kadalasang sabay sabay na nagsisipunta ang Investigation Service Team, Forensic Team, Crime Laboratory Team at kaming Intelligence Team sa crime scene sa utos na rin ng Director. Ina-assign niya ang bawat deputy director sa dalawang regions at doon kailangang mag focus ng deputy na iyon.
I was assigned here in Region 4-A and B. Sakop ko ang lahat ng probinsyang nakapalood doon. Hinati rin sa ilan ng teams ng bawat department at ibinigay sa mga deputy director na naka assign sa iba't ibang regions.
As of now, I have a complete team in my department. I have Counter Intelligence Division Team (CIDT), Criminal Intelligence Division Team (CRIDT) and the Technical Intelligence Division Team (TIDT). I also have a Research and Analysis Division Team (RADT) together with the Field Operations Division Team (FODT) and the Intelligence Special Operations Division Team (ISODT).
I'm pretty sure, nauna na sa akin ang CRIDT at RADT sa crime scene.
Iniyuko ko ang kalahati ng katawan ko at mas pinaharurot pa ang motor na minamaneobra ko.
Halos lumapat na sa simento ng kalsada ang motor ko ng pihitin ko ito paliko sabay hapit ng preno na siyang nag patigil sa motor. Nagliparan sa hangin ang pinaghalong alikabok at mga natuyong dahon dahil sa biglaan kong pagpreno.
Ipinarada ko na ang motor ko hindi kalayuan sa crime scene bago tuluyang bumaba doon. Sakto namang papaalis na ako papunta sa mismong crime scene ng marinig ko ang sirena ng team ko.
Gamit ang department patrol vehicle, pumarada iyon katabi ng motor ko at mula doon ay isa isang nagsibabaan ang buong team ko.
Isa isa ang mga itong bumati sa akin bago mabilis na kumilos para gawin ang mga trabaho nila. Ako naman ay pinanatili pa ring walang emosyon ang mukha bago lumapit sa karamihan.
Mula naman sa kung saan ay tumabi sa akin ng lakad si Amara hawak ang isang folder na naglalaman ng informations ng biktima.
"Katelhyn Rocero. 21. 3rd year college student sa San Diego University four blocks from away here. Huling nakita malapit sa nasabing school kasama ang mga kaibigan. 2 babae at 3 lalaki." Panimulang report nito saka inilipat ang pahina ng folder na hawak niya. Bago muling nagpatuloy. "We have five prime suspects."
"I'll meet them later. Let me see the crime scene first." Sabi ko na tinanguan lamang nito saka mabilis na lumihis ng daan pasalungat sa pupuntahan ko.
Hindi ko binigyang pansin ang pagkakahawi ng mga tao na tila binibigyan ako ng daan patungo sa pinangyarihan ng krimen. Daretso lang ang naging lakad ko. Maging ang tingin ko ay pinag aaralan na ang buong lugar.
Mapuno sa parteng ito ng barangay. Kung dito nga gagawin ang isang krimeng katulad nga ng nangyari sa dalaga ay hindi talaga iyon makikita o mahahalata man lang. Maliban na lamang kung nakalikha ng tunog ang dalaga upang humingi ng tulong. Katabi kasi ito ng sementadong kalsada ng barangay nila.
Ngunit malayo ang lugar kung saan natagpuan ang bangkay sa mismong kalsada nila. Kung susumahin.. masasabi kong nasa mga kalahating kilometro ang layo ng katawan sa daanan.
Matago ang suspect. Tsk.
Nakalagay na sa body bag ang bangkay ng dalaga ng dumating ako doon.
"Dadalhin na po namin siya sa Lab para sa autopsy report niya." Sabi ng isa sa mga miyembro ng crime lab team. Tinanguan ko na lang ito at muling pinasadahan ng tingin ang buong lugar.
Sa parte ng may matataas na damo nakita ang bangkay.
Base sa amoy na nalalanghap ko, may apat o limang araw ng nandoon ang bangkay dahil humahalo na sa sariwang hangin ang amoy nito. At mula sa kinatatayuan ko, kitang kita ko ang bakas ng mga dugo na sa tingin ko ay nanggaling sa biktima.
"May iniwan akong ebidensya sa suot kong damit noon. May buhok na nakasingit sa bulsa ng shorts ko bago niya ako hubaran." Bulong ng isang anino mula sa aking likuran.
Hindi ko iyon binigyang pansin at palihim na lamang na inilibot ang paningin sa buong paligid upang hanapin ang bagay na sinasabi nito.
At mula sa hindi kalayuan ay natanaw ko ang isa sa IST na hawak-hawak ang isang asul shorts at kasalukuyan ng isinisilid sa isang clear plastic bag container at agad na sineal iyon. Kasama sa pag aaralan nila.
Isang beses ko pang pinasadahan ng tingin ng buong lugar bago ako tuluyang umalis doon.
Tapos na ang trabaho ko.
Ang tanging gagawin ko na lamang ay gabayan ang buong team ko upang maituro ang siyang tunay na may kasalanan sa pagkamatay ng dalagita.
Dumaretso ako sa motor kong dinaanan yata ng sand storm sa dami ng buhangin at alikabok na nasa upuan nito.
"Who the heck did this to my baby?!" May diing bulong ko at saka binuksan ang compartment niyon para kumuha ng towel upang gamitin iyong pampunas sa upuan ng motor ko.
"Psst! Attorney'ng Grim Reaper!" Tawag sa akin ng anino. I just hummed and didn't face her. I close the compartment area and put the towel on it.
"Kita mo 'yung mga tambay na 'yon sa gilid?" Hindi pa rin ako nag aangat ng tingin dito at hinayaan lang ang sariling makinig sa kaniya habang nakatitig sa motor ko. My baby!
"Sila ang nagdumi ng motor mo. Nakita ko sila kaninang nakapalibot sa motor mo kaya alam ko." Pagtatapos nito na siyang naging hudyat ko upang magtaas ng tingin.
And true to her words.. there's really a bunch of.. I think high school teenagers only a meter away from where I am. Nakangisi ang mga itong nagkukwentuhan habang ang iba naman ay tumatawa lang.
Ng mapansing nakatingin ako sa kanila ay bigla na lamang silang tumawa ng malakas habang ang nasa gitna nila at ang siyang pinakamalaki sa kanila.. na sa tingin ay ang leader nila.. ay dahan dahang itinaas ang braso at nakangising itinuro ako.
Pinanatili kong walang emosyon ang aking mukha ng wala sa sarili kong itinuro ang aking sarili. Natatawa naman itong tumango sa akin saka ako sinenyasang lumapit sa kanila.
"Mag iingat ka. Pumapatol sa babae ang isang 'yan." Bulong muli nito.
Hindi ko iyon pinansin at saka walang buhay na naglakad palapit sa grupo ng mga kabataan na ngayon ay tumatawa pa rin ng tumatawa habang nakatingin sa akin. Ibinulsa ko ang dalawang kamay ko saka walang buhay na tiningnan ang leader nila.
"Need anything from me?" Walang buhay na tanong ko dito na mas lalo lamang ikinatawa ng mga kabataan.
"WOW! ENGLISH! MAYAMAN!" Sabay sabay na sabi ng mga ito at saka sabay sabay ring muling humagalpak ng tawa. Hindi alintana ang mga matang nakatingin sa kanila ngayon. "Sayo ba ang motor na 'yon?" Tanong ng pinuno nila habang nakataas ang braso at nakaturo sa kung saan.
Well.. alam ko namang motor ko ang tinuturo nila. My baby..
"Uhhmm.. why?"
"WOW! NAKA-YAMAHA! GALANTE!" Muli na namang sigaw ng mga ito saka sabay sabay na tumawa ng malakas.
Doon ko hindi napigilang mapangiwi sa lakas ng pagkakatawa nila. Ang sakit nila sa tainga. "Bakit ka naka coat? Nilalamig ka ba?" Muli pang tanongng leader nila na tanging pagtango lang ang isinagot ko.
Nakataas ang kilay at kunot noong nagkatinginan ang mga ito at saka muling humarap sa akin.
"WOW! NILALAMIG! BALIW!" They all said in chorus and then laugh after that. May ilan pa sa kanilang halos humiga na sa sahig sa sobrang pagtawa.
Blangko ko silang tinapunan ng tingin at ipinakitang hindi ako naaapektuhan at wala akong interes sa mga pinagsasasabi nila. "You done? Need to go now." Sabi ko at akmang tatalikod na ng may kamay na pumigil sa aking braso.
Bigla ay kusang kumilos ang katawan ko. Mahigpit kong hinawakan ang kamay na dumapo sa akin bago ako umikot paharap dito at papunta sa likod niya saka pinilipit ang braso nito kasama ko.
Natahimik ang lahat sa ginawa kong iyon. Nanlalaki ang mga mata at gulat na gulat ang mga itong nakatingin sa akin. Pabato kong binitiwan ang lalaking halos mapaos na sa kakasigaw sa akin na bitawan ko siya.
'Yon ang defense mechanism ng katawan ko.
Na trauma na ako sa nangyari noon bago ako nakarating dito kaya naman ang aral akong martial arts para madepensahan ang sarili ko sa mga magtatangka sa akin. Natuto rin akong lumaban ng dumaan ako sa training bago narating ang posisyon ko ngayon. Kaya ganoong kataas ang alert level ng katawan ko.
Walang buhay ko pa rin silang tiningnan bago muling tumalikod sa mga ito. Maglalakad na sana ako pabalik sa motor ko ng may muling magsalita sa kanila.
"Ako ang gumahasa kay Kate. Ako ang gumahasa sa kaniya." Sigaw ng isa sa kanila.
Napatigil ako sa paglalakad at napako ang tingin sa isang lalaki na ngayon ay nakatanaw na rin sa akin.
Bakit parang pamilyar ang mukha ng lalaking 'yon? Saan ko nga ba ulit siya nakita?
Muli ko itong binalingan ng tingin ngunit wala na ito sa kaniyang kinatatayuan. Ilang beses akong kumurap kurap ngunit wala na talaga ito sa pwesto kung saan ko siya nakita.
Baka namamalik-mata lang ako?
Pero hindi! Sigurado ako sa nakita ko. Nagkatingin pa nga kaming dalawa.. at nginitian niya pa ako.
"Hindi siya ang pumatay sa akin. Masyado siyang maliit kesa sa lalaking 'yon. At may tattoo siya sa leeg habang ang epal naman na 'yan ay masyadong plain." Bulong ng anino na siyang nagpabalik sa'kin sa ulirat.
Isang malalim na buntong hininga ang pinakawalan ko bago ako muling naglakad palapit sa motor ko.
Ngunit di pa man ako tuluyang nakakalapit ay may bigla na lamang tumamang matigas na bagay sa likod ng ulo ko. Napayuko pa ako dahil sa lakas ng pagkakatama niyon.
"ATTY!" Rinig kong sigaw ni Amara.
Nag angat ako dito ng tingin at doon bumungad ang nag aalala nitong mukha.
Inilingan ko lamang siya at saka itinuro dito ang motor kong hanggang ngayon ay marumi pa rin. Binalingan niya iyon ng tingin saka muling tumingin sa akin. Nag aalala siyang tumango sa akin bago tuluyang hinarap ang motor ko.
Ako naman ay nagbaba ng tingin sa bagay na ipinambato nila sa akin.
Isa iyong kulay itim na tsinelas na sa isang tingin pa lang ay masasabi mong matigas talaga.
Dinampot ko iyon at saka muling bumaling sa grupo ng kabataang tumatawa na naman ngayon habang nakatingin sa akin.
"Sinong gumahasa kay Katelhyn?" Tanong ko na mas lalong ikinatawa ng mga ito.
At mula sa likod ay may nagtaas ng kamay sa kanila. Nahati sa gitna ang buong grupo at sa dulo tumambad ang isang lalaking may kalakihan ang katawan. May tattoo rin ito sa leeg na gaya ng pagkaka describe ng anino kanina. Isa iyong ahas na nakapulupot sa isang nakataob na espada.
"Hindi siya 'yon. Kakaibang mga letters ang nakasulat sa leeg nung gumahasa sa akin. Hindi espada at ahas." Muling sabi ng anino. Tipid na pagtango lang ng isinagot ko dito.
"Ako ang gumahasa kay Kate. Ang sarap niya nga eh. Akalain mong virgin pa pala ang malanding 'yon?! Kaya pala ang sikip sikip eh!" Nakangisi at parang proud pa nitong salaysay na ikinatawa ng grupo nila.
Mukhang tanga ang mga itong tinatawanan ako. Hindi ko pinansin ang pang aasar nilang iyon at nanatili na lamang na walang emosyon habang nakatingin sa kanilang lahat.
Alam kong nagsisinungaling lang ang batang 'to.. pero wala akong pakialam doon.
Dahan dahan akong naglakad palapit dito habang ang isang kamay ay bitbit ang tsinelas nilang ipinambato sa akin. Ang isa ko namang kamay ay abala sa pagkalikot ng gamit sa waist band double two gun holster na nakatago sa likod ng coat ko.
Hindi nagbabago ng reaksyon ng mga ito at mas lalo pa yatang natawa ng makitang naglalakad ako palapit sa kanila. Isa isa kong nilampasan ang mga tatawa tawang kabataan habang daretsong nakatingin sa lalaking nagsasabing siya ang gumahasa sa biktima.
Daretso akong tumayo sa harap niya at iniabot ang tsinelas dito. "Sayo yata 'to."
Palihim akong napangisi ng akma nitong kukuhanin ang tsinelas. Mabilis kong inilabas ang posas na kanina ko pang hawak at agad iyong ikinabit sa kamay niya.
Agad na bumakas ang gulat sa mukha ng mga ito na siya namang ikinangisi ko. Nanlalaki ang mga mata nitong pilit binabawi ang kamay niya ngunit mahigit ang pagkakakapit ko sa isa pang bahagi ng posas dahilan upang hindi ito makawala.
Nakangisi kong ibinalik ang dati naming distansya kanina at saka ako dumukwang palapit dito na mas lalong ikinagulat at ikinatakot nito.
Kusang nagtaas ang kilay ko ng magtagpo ang mga mata naming dalawa.
"What's your name?" Nakangising tanong ko dito.
Bigla ay kusang nanaas ang kilay nito at saka magkahalong pagtataka at takot ang rumehistrong emosyong sa mukha nito. Nangunot ang noo ko at mas lalong nanaas ang kilay ko dahil doon. Tinanggal ko ang ngising nakaukit sa mga labi ko at seryoso siyang tiningnan.
"I said what is your name?!" May diin kong muling tanong dito.
"Isaac!"
Elle doit avoir mieux à faire et comme la tombe sera toujours là l’an prochain…L’instant d’après, elle se brûlait la langue sur son breuvage. Certainement une a punition divine pour avoir présumé en mal des intentions de sa jumelle. C’était plus fort qu’elle en ce moment. Novembre lui mettait les nerfs à vif, c’était une plaie qui ne cicatrisait pas, malgré les années.— Pourquoi tu lui en veux autant ? osa demander Finngall en évitant a soigneusement son regard.— Je ne… pour rien, trancha-t-elle après avoir failli s’emporter.Elle avait la sensation qu’il ne a comprendrait pas. Pour cela, il faudrait avoir vécu ce qu’elle avait vécu. Isobel poussa un profond soupir puis ferma les paupières. Tout en soufflant sur le contenu brûlant de son mug, elle se concentrait. En y prêtant attention, son ami pourrait voir vibrer ses orbes oculaires a sous la peau fine et blanche qui les recouvrait. L’atmosphère se fit magnétique, au point de donner la chair de poule à l’étudiant en théol
Elle doit avoir mieux à faire et comme la tombe sera toujours là l’an prochain…L’instant d’après, elle se brûlait la langue sur son breuvage. Certainement une a punition divine pour avoir présumé en mal des intentions de sa jumelle. C’était plus fort qu’elle en ce moment. Novembre lui mettait les nerfs à vif, c’était une plaie qui ne cicatrisait pas, malgré les années.— Pourquoi tu lui en veux autant ? osa demander Finngall en évitant a soigneusement son regard.— Je ne… pour rien, trancha-t-elle après avoir failli s’emporter.Elle avait la sensation qu’il ne a comprendrait pas. Pour cela, il faudrait avoir vécu ce qu’elle avait vécu. Isobel poussa un profond soupir puis ferma les paupières. Tout en soufflant sur le contenu brûlant de son mug, elle se concentrait. En y prêtant attention, son ami pourrait voir vibrer ses orbes oculaires a sous la peau fine et blanche qui les recouvrait. L’atmosphère se fit magnétique, au point de donner la chair de poule à l’étudiant en théol
Elle doit avoir mieux à faire et comme la tombe sera toujours là l’an prochain…L’instant d’après, elle se brûlait la langue sur son breuvage. Certainement une a punition divine pour avoir présumé en mal des intentions de sa jumelle. C’était plus fort qu’elle en ce moment. Novembre lui mettait les nerfs à vif, c’était une plaie qui ne cicatrisait pas, malgré les années.— Pourquoi tu lui en veux autant ? osa demander Finngall en évitant a soigneusement son regard.— Je ne… pour rien, trancha-t-elle après avoir failli s’emporter.Elle avait la sensation qu’il ne a comprendrait pas. Pour cela, il faudrait avoir vécu ce qu’elle avait vécu. Isobel poussa un profond soupir puis ferma les paupières. Tout en soufflant sur le contenu brûlant de son mug, elle se concentrait. En y prêtant attention, son ami pourrait voir vibrer ses orbes oculaires a sous la peau fine et blanche qui les recouvrait. L’atmosphère se fit magnétique, au point de donner la chair de poule à l’étudiant en théol
Elle doit avoir mieux à faire et comme la tombe sera toujours là l’an prochain…L’instant d’après, elle se brûlait la langue sur son breuvage. Certainement une a punition divine pour avoir présumé en mal des intentions de sa jumelle. C’était plus fort qu’elle en ce moment. Novembre lui mettait les nerfs à vif, c’était une plaie qui ne cicatrisait pas, malgré les années.— Pourquoi tu lui en veux autant ? osa demander Finngall en évitant a soigneusement son regard.— Je ne… pour rien, trancha-t-elle après avoir failli s’emporter.Elle avait la sensation qu’il ne a comprendrait pas. Pour cela, il faudrait avoir vécu ce qu’elle avait vécu. Isobel poussa un profond soupir puis ferma les paupières. Tout en soufflant sur le contenu brûlant de son mug, elle se concentrait. En y prêtant attention, son ami pourrait voir vibrer ses orbes oculaires a sous la peau fine et blanche qui les recouvrait. L’atmosphère se fit magnétique, au point de donner la chair de poule à l’étudiant en théol
"Notification of Updating Task Progress\nAs of 2024-04-12,1 chapters and 1000 words have been\nupdated for the novel.\nThere are 3 chapters and 5000 words left to complete the\ntask.The task ends in 0.3 days."status: 0 Elle doit avoir mieux à faire et comme la tombe sera toujours là l’an prochain…L’instant d’après, elle se brûlait la langue sur son breuvage. Certainement une a punition divine pour avoir présumé en mal des intentions de sa jumelle. C’était plus fort qu’elle en ce moment. Novembre lui mettait les nerfs à vif, c’était une plaie qui ne cicatrisait pas, malgré les années.— Pourquoi tu lui en veux autant ? osa demander Finngall en évitant a soigneusement son regard.— Je ne… pour rien, trancha-t-elle après avoir failli s’emporter.Elle avait la sensation qu’il ne a comprendrait pas. Pour cela, il faudrait avoir vécu ce qu’elle avait vécu. Isobel poussa un profond soupir puis ferma les paupières. Tout en soufflant sur le contenu brûlant de son mug, elle se concentrait
Elle doit avoir mieux à faire et comme la tombe sera toujours là l’an prochain…L’instant d’après, elle se brûlait la langue sur son breuvage. Certainement une a punition divine pour avoir présumé en mal des intentions de sa jumelle. C’était plus fort qu’elle en ce moment. Novembre lui mettait les nerfs à vif, c’était une plaie qui ne cicatrisait pas, malgré les années.— Pourquoi tu lui en veux autant ? osa demander Finngall en évitant a soigneusement son regard.— Je ne… pour rien, trancha-t-elle après avoir failli s’emporter.Elle avait la sensation qu’il ne a comprendrait pas. Pour cela, il faudrait avoir vécu ce qu’elle avait vécu. Isobel poussa un profond soupir puis ferma les paupières. Tout en soufflant sur le contenu brûlant de son mug, elle se concentrait. En y prêtant attention, son ami pourrait voir vibrer ses orbes oculaires a sous la peau fine et blanche qui les recouvrait. L’atmosphère se fit magnétique, au point de donner la chair de poule à l’étudiant en théo