chapter 9

"Galit ka sa akin, hindi ba? Ibig sabihin, ayaw mong makinig sa kuwento ko."

Alam kong nakatayo si Papa kaya iwinagayway ko ang kaliwa kong kamay para hanapin naman ang kaniya. Hindi ako nabigo dahil naramdaman ko ang pagbangga nito sa kamay niya hanggang sa naging magkahawak na. Hinila ko siya, dahilan para mailapit ko siya sa akin. Umurong ako pakanan para magkaroon siya ng espasyo at tabihan ako sa higaan. Baka sakaling magbago na ang isip niya dahil dito.

May dalawang unan sa kanan ko kaya ibinigay ko ang isa sa kaniya, bahala siya kung yayakapin niya o ibabalik kung saan ko kinuha. "Kapag nag-promise ka po sa akin na love mo pa rin ako pagbalik mo, hindi na po ako galit sa iyo."

Nakakainis! Bakit ko sinabi iyon? Ang gusto ko nga ay magbago ang isip niya e. Bakit para yatang hinahayaan ko pa siya? Wala na. Hindi ko na alam ang ginagawa ko. Sana pala hindi na lang ako nagsalita.

Hinawi niya ang aking buhok na tumatabon na pala sa mukha ko at nilaru-laro. "I love you, Anak. Umalis man ako, nasa puso ko lang ang maganda kong anak at hinding-hindi siya mawawala roon. Promise ko iyan sa iyo."

Hindi ko alam kung bakit kusa na lang kumurba ang aking mga labi nang sabihin niya iyon. Para bang nawala lahat ng tampo ko sa kaniya at wala na rin iyong mainit sa dibdib ko. Ang gusto ko na lang, yakapin siya sa pagtulog at magkaroon kami ng bonding bago siya umalis.

Ayaw ko man siyang umalis, wala na akong magagawa dahil mukhang buo na ang desisyon niya. Masakit, pero magiging masaya na lang din ako at panghahawakan ang pangako niya. Alam ko kasing tutuparin niya iyon dahil wala siyang ni isang pangakong hindi tinupad sa kaninuman, lalo na sa akin.

"Okay po. Hindi na po ako galit sa iyo at promise ko rin po na matutulog na ako kapag kinuwentuhan mo po ako."

Iniangat ko nang kaunti ang ulo ko at tinanggal ang kamay niya sa nilalaro niyang buhok. Inilagay ko ito sa unan, siniguradong tuwid na halos nakapatong, at isiniksik ang aking sarili payakap sa kaniya. Humagikhik ako at ngumiti nang malawak dahil masaya pa rin ako kahit na kailangan niyang umalis.

"Sige, sisimulan ko na ang kuwento. May isang batang babae, ang pangalan niya ay... isip ka."

"Hmmm, Cassiopeia." Hindi pa rin naaalis ang aking ngiti nang sabihin iyon.

"O sige, Cassiopeia iyong pangalan noong bata. Ito na nga. May isang batang babae na ang pangalan ay Cassiopeia. Mahilig din siya sa Disney katulad mo at si Aladdin ang favorite niya. Gusto niya sanang makapunta sa Agrabah para Makita si Aladdin, pero hindi puwede kasi nasa iba siyang kaharian.

"Isang araw, may dumating sa kanilang palasyo at laking tuwa ni Cassiopeia na si Aladdin ito. Noong una, nahihiya sila sa isa't isa, hanggang sa napalagay ang loob niya rito dahil sa kabaitan nito. Hindi kasi siya Inaaway nito. Lagi siyang sinasamahan nito na maggala at lagi silang naglalaro sa labas ng palasyo. Lagi din siyang ipinagpipitas nito ng prutas at ginagawan ng Fruit Salad.

"Laging ganoon ang nangyayari hanggang sa nahulog ang loob niya kay Aladdin noong lumaki na sila. Hindi maintindihan ni Cassiopeia ang nararamdaman niya kaya nagtanong siya sa kaniyang mga kaibigan. Samantala, niligawan naman ni Aladdin si Cassiopeia nang patago. Ayaw niya kasing mahalata ni Cassiopeia na nanliligaw siya at baka lumayo ito sa kaniya.

"Dumaan ang ilang panahon at hindi na kinaya ni Aladdin ang pagtatago. Pinadadalhan na niya ng sulat si Cassiopeia at iisa lang ang nakalagay doon, mahal kita. Maraming nakakikita kay Aladdin na nag-iiwan ng sulat sa labas ng palasyo ngunit lingid pa rin ito sa kaalaman ni Cassiopeia. Tinatanggap lang niya ang sulat at... Nakikinig ka pa ba, Anak?"

Nakayakap pa rin ako kay Papa kaya niyugyog ko ang balikat niya. "Opo, opo. Papa, gusto kong maging mamma at papa rin sina Aladdin at Cassiopeia."

"Sige, itutuloy ko na. Tinatanggap lang ni Cassiopeia ang mga sulat at itinatago sa lalagyan niya ng mga kayamanan. Walang nakakaalam kung nasaan ang lalagyang ito dahil may mahika siyang ginamit para mapangalagaan ang kaniyang mga itinatago roon."

"E ano po ba ang mga kayamanang itinatago ni Cassiopeia?"

"Walang nakakaalam dahil wala rin siyang sinasabi, lalo pa't marami rito ay may kinalaman kay Aladdin. At iyon na nga.

"Isang araw, nag-usap sina Cassiopeia at Aladdin sa labas ng palasyo. Hindi na talaga kayang magtago ni Aladdin kaya sinabi niya kay Cassiopeia ang lahat, mula sa panliligaw hanggang sa mga sulat. Hindi alam ni Cassiopeia kung paano patutunayan ang mga sinabi ni Aladdin kaya umisip siya ng paraan. Sa pamamagitan ng mga titig ni Aladdin, nalaman ni Cassiopeia ang sagot sa matagal niya nang tanong. Mahal ba siya ni Aladdin? Oo, dahil nakita niya iyon sa mga mata nito. Mahal din naman niya ito kaya naging sila, dumaan ulit ang ilang panahon at ikinasal sila.

"Nagkaroon sila ng dalawang anak na babae, sina Lira at Lina. Marami mang pagsubok, naging masaya ang mag-anak. Naging mabuting ama at asawa si Aladdin. Lagi niyang inililibot ang kaniyang pamilya sa lahat ng kaharian sa kanilang mundo at lagi niyang sinisiguro na masaya ang kaniyang mag-iina."

Hindi ko maintindihan kung bakit pero hindi na naalis ang ngiti sa mga labi ko simula noong nagkuwento si Papa. Ang gaan din ng loob ko at para bang gusto kong ulit-ulitin niya ang kuwentong iyon. Siguro, dahil lang ito sa Cassiopeia ang pinili kong pangalan noong bata at alam niya ang mga gusto ko.

"Good night po, Papa. I love—"

"Salamat naman at kahit hindi ako magaling gumawa ng kuwento ay napasaya kita. Hindi ko alam kung maalala mo pa rin iyan kapag Malaki ka na pero Malaki ang papel niyan sa buhay mo, lalo na iyong tungkol sa mga kayamanang itinatago ni Cassiopeia."

Hindi ko siya maintindihan. Ano'ng sinasabi niyang Malaki ang papel sa buhay ko? Ano rin ba ang ibig sabihin ng kuwentong iyon? Hindi ba niya maaaring ipaliwanag sa akin para alam ko na?

"Ano pong papel?"

"Tinapik-tapik lang niya ang ulo ko. "Anak, matulog ka na dahil madaling-araw na. Sige na, good night na."|||||||||||||||||||||||||||||||||

"Good night din po. I love you." Hindi na siya sumagot at hinaplos na lang ang pisngi ko.