LOGIN"Oh Xends napatawag ka?" Sabi nang kanina pa tutok ng babae sa computer sa kabilang linya.
"Pwede mo ba akong tulungan? Kasi may codes ako na kailangan ko idecode." Sabi ni Xendy. Nagtataka naman ang kaibigan niya na sumagot sa kanya.
"Anong codes? Accounting codes ba yan? Computer codes or special agent codes? Don't tell me member ka na ng CIA or baka someone who do a mission for an underground society?" Mausisang tanong nito.
"Hi-Hindi, A-Ano ka-kasi..."Nauutal niyang sabi. Hindi niya magawang magsinungaling. Pero kailangan niyang ilihim.
"Alam ko kasing ikaw ang expert dito. Kaya ikaw ang tinawagan ko 'Pink Tiger' my friend." Panunuyo niya para matulungan siya nitong magdecode. Alam na alam niya kung pano susuyuin ang kaibigan.
"Basta ba tutulungan mo ako kay Chestel." Agad na sabi nito na alam niyang walang magagawa kundi umo-o. Kumikindat kindat pa na animo'y nakikita siya ng kausap niya. Si pink tiger ay isang computer geek. Experto sa lahat ng bagay na related sa computer. Kahit ano pa ang codes na yan at kahit sino pa man ay magagawa niya itog idecode at doon naman bilib na bilib ang kaibigan sa kanya. Tinagurian din siya "Tiger the great" dahil sa angking galing sa online world.
"Ah, hehehe... Yun lang ba? Sige." Nagdadalawang isip na sabi nito pero alam niya malaki ang maitutulong nito. Agad namang nagtatatalon sa tuwa si Pink Tiger at sinabi sa kaibigan kung kailan sila magkikita.
Ang nakaraan sa training camp...
"Ako nga pala si Choi. At ikaw si-?" Tanong nito sa lalaking kaharap niya.
"Jarred pare. Ano bang gagawin natin dito? Nakareceive kasi ako ng message na kasama daw ako sa napili na magtitraining sa MIS ng SAOJ. Ano ba yung SAOJ?" Tanong nito na agad agad na nagtungo sa training camp na sinabi sa email niya. Hindi ito ang tunay na camp ng SAOJ pero isa ito sa treaining camp kung saan sinusubukan ang galing at kakayahan ng isang recruit na miyembro nito.
"Ang MIS ay Men In Suit. Bubuo ng MIS ang SAOJ o Special Agents Of Jack na kung saan si Supremo Jack ang founder nito. Isang sikat na organization ito na may layuning masugpo ang mga kasamaan at maprevent ang ano mang kasamaan sa mundo. Ngayon mo lang ba narinig ang tungkol dito?" Salaysay ni Choi.
"Oo pero sounds interesting. Handa ako matrain para sa ikaliligtas ng lahat." Abot taingang ngiting sagot nito sa narinig.
"Kung ganon sumama ka sakin para makapagsimula na tayo." Iginiya nito si Jarred sa training range at ipinakilala sa kanina pa naghihintay na pinuno mg MIS, si Fred. Ang pinakamatanda sa lahat. At ang dalawa pa nilang kasama na sina Pier at Jairus na ititrain kasabay nila though may nauna nang trainings ang tatlo.
"Maghanda ang lahat. Ako si Agent Fred ang pinuno ng MIS dito sa SAOJ. Batid kong hindi niyo alam ang tunay na layunin ng organisasyong ito. Bago tayo magsimula ay nais kung malaman kung handa na ba kayo sa mga pagsubok na ibibigay ko?" Tanong niya sa mga binatang kaharap. Isinalaysay niya ang layunin ng organisasyon at nagsimulang magtraining.
"Ang training na ito ay tinatawag na madman. Dito makikita kung gaan kayo kaliksi sa kabila ng mga puik na kakapit sa katawan ninyo. Kung gaano kayo kabilis makakarating sa bawat dulo nito. Walang titigil hangga't hindi ko sinasabi." Sigaw nito. Istrikto man ay mabait itong si Fred. Pero kapag trabaho ang pag uusapan ay bawal ang pasaway.
"Sir, yes Sir!" Sigaw ng lahat. Sabay sabay silang nagsilundagan sa putikan at nagsigapang dito. Nangunguna si Jairus at pumapangalawa si Choi. Samantalang baguhan si Jarred ay nakakaisang balik pa lang ito. Halos mapuno na ang damit niya ng putik dahil sa bagal ng kilos niya pero alam niya na matatanggal ito kung bibilisan niya ang pagkilos. Halos magasgas ang mga balat niya sa siko at tuhod ngunit ininda niya ito. Malaki ang halagang ibibigay sa kanya kapalit ng pagtatrabaho dito. Maya maya pa ay halos hindi na makakilos ang apat dahil sa pagod. Binigyan sila ni Fred ng pahinga ng tatlumping minuto. Matapos at sinubok naman ang bilis ng kanilang pagkilos sa pamamagitan ng pagtakbo. Ang paglibot sa paligid ng training camp. Hindi lang ito basta paglibot dahil may mga obstacles ito. Kanya kanyang isip kung paano makakasurvive. Labinlimang ikot ang ipinagawa sa kanila at halos mapatid ang kanilang hininga. Maya maya pay nagdilim ang paningin ni Jarred. Ipinikit niya ito saglit at nagpahinga. Nang okay na ulit ay saka niya tinapos ang pagtakbo.
"Magaling ang pagsasanay na ginawa ninyo. Lahat nang iyan ay nagawa ko na nang pumasok ako rito. Marami ang hindi nasurvive at tangig kayo lamang ang huling batch na natitira. Bukas ay kailangan nating magtipon tipon muli dito para sa susunod na training. Alas tres ng umaga ay dapat naririto na kayo." Muling utos nito at sabay sabay naman silang sumang-ayon.
Sa bahay ni Xendy...
"Kuya, kamusta pala ang work mo?" Tanong ni Xendy habang kumakain ng Chips na nakaharap sa tv at nanonood ng special agent series.
"Okay naman. Ikaw ba? At bakit yata nahilig ka sa panonood niyang special agent series na collections ni Mommy at Daddy?" Usisa nito sabay kuha ng chips sa kamay ni Xendy.
"Argh! Kuya naman eh, meron dun oh!" Inis na sabi nito nang kinuha ng kuya niya ang paborito niyang chips. Humagalpak lang sa tawa si Chestel dahil alam niyang tagumpay siya sa pang-aasar kay Xendy.
"Alam mo prinsesa ko, wag ka na magtampo. Ibibili kita ng marami niya." Panunuyo nito nang makitang nakasimangot na ang mukha ni Xendy.
"Hmmpp!" Busangot ang mukha at nakanguso pang sabi nito. Bukod kasi sa buhok niyang hindi pqedeng pakialaman ng kahit na sino ay pati ang paborito niyang chips ay bawal galawin pero para sa Kuya niya walang bawal bawal at tanging Kuya niya lang ang nakakagawa nito.
"Siya nga pala babalik na si Mom and Dad nextweek. Susunduin natin sila sa airport. Kungmay lakad ka wag ka malelate." Pagkasabi ay agad na sinagot ang cellphone na bigla na lang tumunog. Kumaway ito na tanda nang pagpapaalam nito papunta sa kwarto niya. Nang bigla naman ding tumunog ang doorbell nila.
Dingdong! Dingdong! Dingdong!
Agad na lumabas siya dahil alam niyang si Chelsea ito. Pinapasok niya ito at agad na sinabi sa kuya ang bisita.
"Kuya! Andito si Chelsea. Panik lang kami sa kwarto ko!" Sigaw nito na agad namang lumabas si Chestel.
"Hi, Asawa ko este Kuya Chestel!" Seryoso ang mukha nito na tumingin lay Chelsea. Tumango lang ito at matamang tinitigan ang laptop na dala nito.
"Xends, dalhan ko kayo ng merienda mamaya." Sabi pa nito.
"Okay Kuya. Katok ka na lang kasi baka di ka namin marinig." Sabi ni Xendy. Sabay lakad papunta sa kwarto.
"Nu ba yang asawa ko napakacold saken at napakaseryoso talaga." Pagnguso nito na abot na sa sahig dahil sa inakto ni Chestel.
"Ikaw lang kasi pinag-aaksayahan mo pa yang si kuya eh alam mo namang mahal niya si Ex." Sagot naman nito.
"To naman napaka-supportive mong Friend." Asar na sabi nito.
— Глупышка, — я захватила рукой одну из её косичек. — Как ты могла так по-дурацки поступить, родная?! Знаешь, как я переживала??— Мне просто понравился шарик одного мальчика, вон он, — она указала на маленького мальчика, похоже, её возраста. Я прищурилась.— Шарик со СпанчБобом? Серьёзно?! Я бы его купила тебе!— У этого мальчика такой красивый брат, — она засмущалась, и щеки окрасились в какой-то лиловый оттенок. Я даже вздёрнула брови.— Какой ещё брат? — я снова посмотрела в ту сторону. Я не сразу заметила, что с тем мальчиком кто-то стоит. Это был какой-то высокий блондин в модных черных очках. Что-то мне казалось в нём знакомым, но я не придала волю подобным мыслям и каким-то размышлениям. Переживания за жизнь родной сестры растворили и хорошее настроение, и желание дальше гулять в воздухе. Внезапно она только и рванула к ним, сверкая пятками. Кто-то уже нарушил своё обещание, сказанное пару минут
"Help! Please!" Screams continue to fill in the air as everything was down in flames and there I was in the corner. Terrified and shivering as I see wolves ripping apart everyone they could see."Sarah! Run! Get out of here before it's too late!" My mother shouted as I see my father getting mauled in the distance. Sending shivers and terror into my soul. The blood spilling everywhere as I see my mother desperately trying to distract the wolves so that I could escape.I stood there shocked at first but I knew that standing around wouldn't do much. With a heavy heart, I took a deep breath, and as I was instructed. I ran away from the area. Not turning back to see what happened to my parents.I was just a frail little girl. Scared and alone as I saw right before my eyes how my village burned to the ground and my parents killed in front of me.I.. "HELP ME PLEASE!" I shouted into the night sky as trees surround me but neither hide nor hair is there to listen
"This is your baby's heartbeat."From the monitor screen connected to the transducer on my stomach, I could see that my baby was still tiny. Maybe I can say it looks like a lump of meat. Over there is the source of my baby's heartbeat. This miracle had not happened in last month's examination."Your baby's heart rate is normal." Doctor Luke said."Really? How do you know?"In a reclining position, I glanced at Sean. At first, he refused to take me to the hospital, but he suddenly agreed, and now asked questions as if he cared. Sean folded his arms, and his expression looked worried too. Why is Sean worried?"The frequency is stable, 145. You can listen carefully too." Doctor Luke loo
The annual Gala of Alpha's and Luna's took place every year at the end of the semester, that was the first week of July. Which was in a few days.Faith's brusies were non existent by this time and Dea had not hit her or given her any more injuries either. Alpha Rigie took a lot of interest in faith's personal life. Faith was not very happy with that but the pressure on her was high.Her sisters resented her even more. Dea avoided her mostly and on occasions yelled at her to the point where she did not have to beat her to bring tears to her eyes.In short, it was one hell of a one week that Faith endured.She was not that excited to leave for the Gala at first but after suffering the unnecessary amount of humiliation and badmouthing, Faith was happy to leave for a few days.Alpha Rigie picked Faith up in his car along with a few warriors. An Alpha never left his pack wit
Elsa tidak mengerti kenapa dia begitu gugup dan tegang, perasaan seperti ini tidak pernah disukainya. Namun ketika knop pintu diputar dan Leon muncul, jantung Elsa berdebar, berdebar dengan sangat menyenangkan, penuh antisipasi, gugup, dan ketegangan yang tinggi. Elsa berharap dia bisa bersikap dengan tenang, merespon dengan normal, setiap kali berhadapan dengan Leon. Akan tetapi, sepertinya itu sangat mustahil dilakukan. Terlebih dengan cara lelaki itu menatapnya saat ini.Elsa merunduk. Apa Leon akan benar-benar memarahinya? Dia sudah menunggu setidaknya selama lima belas menit yang terasa berjam-jam sampai Leon dan teman wanitanya selesai dengan acara makan malam mereka, padahal Elsa sendiri juga belum memakan apapun semenjak siang tadi. Dia lapar, namun tidak mungkin memiliki keberanian untuk menyuarakannya di hadapan lelaki itu.
Power surged her anger rising. Trying to catch my breath that was knocked out me, I shakily get to my hands and knees in time for her to flick her wrist again. This time feeling something grip my arms slamming me into the wall, my feet barely touching the ground as, I'm pinned to the wall by an invisible force. Agatha cocks her head to the side a mischievous smile, taking up her face. My air supply is suddenly cut off. I could feel the blood pulsing in my face, my throat felt like it was being crushed at the pressure on my windpipe from the invisible hands that gripped my throat. I could feel as my face change colour, my lungs screaming at me for air. I was choking.... dying....Turning her palm upright, I watched as a sphere started to form. Balancing on her open hand, growing in size and burning brightly. It looked like a smoke cloud with lightening trapped inside. This was it.... This is how I die.... I watch in horror as she throws the