chapter 18

Charlie's Point of View

Nakaramdam ako ng matinding panghihina at halos hindi ko na maigalaw ang aking katawan nang matapos akong bugbugin ng mga tauhan ni Antonio. Halos nakahandusay na lamang ako sa sahig dahil sa mga pasa at sugat na tinamo ko dahil sa pambubogbog ng mga ito. Kahit na nanghihina ako ay pinilit ko paring igalaw ang katawan ko. Ibinangon ko ang katawan ko at sumandal ako pader. Huminga ako ng malalim at napalingon ako sa babaeng malapit sa akin. Nakasandal din siya sa pader katulad ko. Humihikbi lamang ito at iginagala ang paningin sa buong kwartong kinaroroonan namin. Pinagmasdan ko siya mula ulo hanggang paa. She has a athletic and toned body. I can see her abs  from the dress that she wear. How her hair was curled. Lalo pang bumagay dito ang kulay ng lipstick na gamit nito sa pagkakutis mestisa nito. Even if she's only sitting there while crying. I can say that she's really beautiful. Nasa ganon akong pagiisip ng maalala ko lahat ng buong nangyari sa pagitan naming dalawa. Saka ko lang napagtanto na ibang tao ang nakuha ko imbes na si Scarlett. Nakaramdam ako ng matinding awa para sa babae. Kasalanan ko ito nang dahil sa akin nadamay siya sa gulong ito. Natigilan ako sa pagiisip ng bigla siyang tumingin sa akin at nagsalita.

"Hindi kita kilala, so i will not judge you after everything i heard about you." sambit nito sa akin.

"Ah I am-" hindi ko na naituloy ang aking sasabihin dahil nagsalita uli ito.

"Magsisinungaling ako sayo pag sinabi kong hindi ko alam na gising kana at pinagmamasdan ako. Hindi ko alam kong anong iniisip mo tungkol sa akin. Pero huwag kang magalala hindi ko na iyon aalamin pa. Ang gusto ko lang malaman. Bakit ako nandito?" tugon nito sa akin. Huminga lamang ako ng malalim saka ako nagsalita.

"I'm so sorry. Nang dahil sa akin kaya ka nandito. I did a big mistake by getting you instead of Scarlett. Nagkataon lang na pareho kayo ng suot kaya napagkamalan kitang siya. Madilim sa lugar na iyon kaya akala ko ikaw siya. I'm really sorry. paghingi ko ng tawad dito.

"What are you? A killer? A criminal? tanong nito sa akin. Natigilan ako sa sinabi niyang iyon.

I'm sorry, I will not judge you." dagdag pa uli nito sa akin.

"Don't worry I will not let anything bad will happen to you." Ako ang nagdala sayo sa gulong ito at ipinapangako kong ako din ang magliligtas sayo at maglalabas sayo sa gulong ito." tugon ko dito.

"I guess, I dont have any choice now kundi magtiwala sayo." tugon nito sa akin.

"Who are you? At saka sinu yung mga taong gustong manakit sayo? Anong kasalanan mo sa kanila? sunod sunod na tanong nito sa akin.

"I guess I need to introduce myself here." tugon ko dito.

"I'm Charlie. Charlie Alejandro. I'm from LFA (La Familia Alejandro). It's a mafia's organization, A group of people who's killing high profile criminals. Isa akong hired killer ng LFA. At ang THO (The Hitman Organization ) na pinamumunuan ni Antonio ay ang mortal na kaaway ng LFA." paliwanag ko dito.

"Teka lang, naririnig at napapanuod ko na dati sa tv ang tungkol sa mga mafia's group. I didn't know this really exist." tugon nito sa akin. Nasa ganoon kaming sitwasyon ng biglang bumukas ang pinto at tumambad sa amin ang galit na itsura ni Miko habang si Antonio ay nakasunod lamang sa likod ng kanyang anak. Saglit lamang itong tumingin ng masama sa akin at maya maya pa ay sinugod na ako nito at pinaulanan ng mga suntok.

"Bakit si Scarlett?! pasigaw na tanong nito sa akin habang pinapaulan ako ng mga suntok at sipa. Halos hindi na makapagsalita si Talia sa mga nasasaksihan niya sa amin ni Miko. Gustong gusto ko na siyang ilabas dito ngunit wala akong magawa.

"Yan lang ba ang kaya mo? Oh katulad ka din na ama mong walang binatbat." nanghihina sambit ko dito sabay dura ng dugo sa muka nito na nooy naipon na sa loob ng bunganga ko dahil sa mga suntok na natatanggap ko.

"Papatayin mo na kita! Bago mo pa magawa ang plano niyo kay Scarlett." galit na galit na tugon nito sa akin.

"Okey Kids, I will just gonna sit here, drink my wine and enjoy the show." nakangiting sambit ni Antonio sa amin. 

"Paano mo ako papatayin? Kung hindi ka lumalaban ng patas dahil naduduwag yang bayag mo!" sambit ko dito.

"Bilib din naman ako sa katapangan mo. Halos sobrang nanghihina ka na nga tapos nghahamon kapa. Huwag kang magalala Charlie pagbibigyan kita pangarap mo." pagkasabi niyang iyon ay saka siya lumayo sa akin ng bahagya at inutusan niya ang mga nanduon na tanggalin ang mga tali sa kamay ko.

"Ngayun mo ilabas at ipakita ang katapangan mong hayop ka!" galit na sambit nito sa akin.

Thalia's Point of View

Halos hindi ko na kinakaya ang mga nakikita at naririnig ko. Ipinikit ko na lamang ang aking mata upang hindi masaksihan ang pagpapahirap nila kay Charlie Gustuhin ko man siyang iligtas pero paano? Isa lamang akong mahinang babae at walang kalaban laban. Hindi ko alam kung totoo ba itong nangyayari o nanaginip lang ba ako. Halos huminto ang mundo ko ng pagkamulat ko nang aking mata ay nakita kong bumagsak na sa sahig ang katawan ni Charlie dahil sa sobrang panghihina. Umalingawngaw ang tawanan ng mga kalalakihan na nasa paligid ko. Hanggang sa bumalik sa mga alaala ko ang nakaraan tungkol sa aking pagkatao at pinakatatagong lihim na mga magulang ko. Bata pa lamang ako ay nakita na nang mga magulang ko sa akin ang kapangyarihan meron ang aking lolo. Nahirapan itong tanggapin ng aking ina. Pero pinaintindi ito ng aking ama kaya kalaunan ay natanggap niya din ito. Isang kalahating demonyo at kalahating bampira si lolo na nagmahal ng isang mortal at yun ay si Lola. Nagpakasal at nagkaanak sina Lolo at Lola. At si Papa ang bunga ng kanilang pagmamahalan. Lumaki at nagkapamilya si papa nang hindi tanggap ang kanyang pinagmulan at pagkatao kahit pa isa siyang bampira katulad ni Lolo. Kaya naman tinanggihan niya ang alok ni Lolo na isalin sa kanya ang buong kakayahan at kapangyarihan nito. Dahil sa kagustuhan ni Papa na magkaroon ng masaya at normal na pamumuhay. Hanggang sa may ginawa si Papa upang matanggal ang pagiging dugong bampira nito. Nalaman ito sa panig ni Lolo na ikinagalit ng mga ito. Hanggang sa akuin ni Lolo ang kasalanang ginawa ni Papa. Huwag lamang maparusahan si papa ng mga lahing bampira. Inako ni Lolo ang kasalanan ni Papa at isinumpa si Lolo upang mamatay. Ngunit hindi pa doon nagtatapos ang lahat dahil isinumpa din Papa ng lahing bampira na magiging mortal na tao na lamang siya at ang kanyang magiging unang anak at ang mga susunod pa ay isusumpang magiging bampira. Kaya naman naisipan kong gamitin ang meron ako para mailigtas si Charlie. Nagtatawanan pa rin sila kaya naman sinamantala ko ang pagkakataon para ipakita sa kanilang lahat kung ano ang kaya kong gawin. Unti unting natatanggal ang mga tali sa aking kamay at paa dahil sa lakas na namumuo sa katawan at pakiramdam ko. Hanggang sa naiba na rin ang kulay ng aking mga mata. Ang normal na kulay ng aking mata kanina lamang ngayun ay naging pula na. Labis itong ikinagulat ng mga kalalakihang nanduduon. Kaya naman inihanda nila ang kanilang mga baril upang barilin ako.

"Anong klaseng nilalang ka?!" gulat na sambit ni Antonio sa akin.

"Nagmakaawa ako sayo pero ayaw mong makinig sa akin! matigas kong sambit dito.

"Ngayun ikaw naman ang magdudusa! pasigaw kong sambit dito. Pagkasabi kong iyon ay saka ako sumigaw ng sobrang lakas. Susugurin ko na sana sila ng may biglang sumabog at nawalan na rin ako ng malay dahil sa nakakahilong amoy ng kung anong kemikal na sumabog at umalingasaw ang amoy sa buong kwarto.

Peter's Point of View

Pagkarating ko sa mansyon ni Antonio ay agad kaming pumasok sa loob at hinanap ang kinaroroonan ni Charlie. Hanggang sa may marinig kaming babaeng sumigaw ng pagkalakas lakas na halos ikabingi nanamin. Pinuntahan namin ang pinangyarihan ng boses. Pagkarating namin duon ay may iba kaming nakita pero hindi na namin yun inusisa pa. Nagmadali nalang kami para iligtas si Charlie. Nagpasabog kami ng isang nakakahilong kemikal upang mawalan ng malay pansamantala ang mga taong nanduduon at upang makuha at mailigtas namin kaagad si Charlie. Pagkapasok namin sa kwarto ay wala ng malay ang mga nanduduon. Itinayo ko si Charlie na nooy puro pasa at dugo ang tinamo. Aalis na sana kami ng bigla siyang bumulong sa akin.

"Kunin mo si Talia?" bulong nito sa akin.

"Who's Talia?" sagot ko dito.

"Yung babae." bulong nito sa akin. Pagkasabi niyang iyon ay agad na inutusan ko ang aking mga kapatid na kunin ang babae na no'oy nakahandusay din at walang malay. Pagkaligtas namin sa dalawa ay agad na naming nilisan ang mansyon ni Antonio. Bago pa ito magising at maabutan pa kami.

Adonis Point of View

I suffered from a great depression after my parents died in a car accident. Due to severe trauma I was not able to study properly. Thats why my sister decided to bring me here in the US. But she also left me with Ate Astrid and her husband kuya Jamie and returned to the Philippines after a few months. Since then Astrid has taken care of me and nurtured me. I miss Ate Thalia and I am excited to see her again. That will happen when I go back to the Philippines next month. When I surprise her. I quietly drinking my coffee when Astrid sat in the empty seat in front of me. Her husband also sat next to her holding a cup of coffee. He kissed Astrid on the cheek and then put the coffee he was holding on the table.

"Heya Goodmorning Adonis. How's your sleep?" He greeted me while he's drinking his coffee.

It's good. Thank you Kuya jamie." i said and smile at him.

"So are you excited to go home?" Astrid asked with a smile on her face.

"Yes Ate i miss ate Talia so much." i said.

I'm sure Talia will be very happy when she sees you again. Astrid said to me. I just smiled to them when Ate Astrid said that.

Keagan's Point Of View

Dahan dahan kong iminulat ang aking mga mata at iginala ang paningin sa buong kwarto. Nakaramdam ako ng sobrang pagkahilo dulot ng pagsabog na nangyari kanina. Langhap ko pa rin ang amoy ng kemikal na nanggagaling dito. Pinilit kong ibangon ang aking katawan. Hanggang sa maalala ko muli ang pangyayari bago ang pagsabog. Hindi pa rin ako makapaniwala sa mga nakita ko tungkol sa babaeng iyon. Iginala ko ang mata ko sa buong kwarto upang hanapin ang babae ngunit hindi ko na siya makita pati na rin si Charlie na no'oy nakahandusay lamang sa sahig ay wala na rin. Natigilan ako sa pagiisip ng narinig kong umubo si Boss kaya agad ko itong nilapitan at tinulungang makakilos.

"Boss." sambit ko kasabay nun ay inalalayan ko siya upang makakilos.

Antonio's Point Of View

Labis pa rin akong nahihilo dahil sa pagsabog na nangyari kanina. Hanggang sa nilapitan ako ni Keagan upang tulungang makakilos. Napansin kong wala na sina Charlie at Talia marahil siguro ay nagpadala ng mga galamay si Manolo dito upang iligtas ang kanyang anak-anakan. Narinig kong umubo si Miko na no'oy nakahandusay din sa sahig malapit sa kinaroroonan ko kaya naman inutusan ko si Keagan upang tulungan ang pinsan niyang si Miko at ang mga iba pang nanduduon na nakahandusay din. Si Keagan ay anak ng nasira kong kapatid na si Frediriko. Namatay ang kanyang ama dahil sa sakit sa puso. Hindi ito kinaya ng asawa ng kapatid ko at nabaliw. Kaya naman nagpasya ang kaanak nito na dalin siya sa mental hospital upang magamot ito at gumaling. Kaya simula ng maulila ito sa kanyang mga magulang ay ako na ang tumayong magulang nito at naghikayat sa kanya upang pasukin ang mundong ginagalawan ko na buong puso naman niyang tinanggap.