chapter 12

"Terrence?" Tumingin ito sa akin ng kunot ang noo.

"Zyle, remember? Kaibigan ni C. Nagkita na tayo noon sa resort ng kaibigan namin." Saka lang bumakas sa mukha niyang naaalala niya ako.

"Yeah. I remember."

That was our first conversation after not seeing each other for a year. But who would have thought we will be friends after?

Naabutan ko siya sa harap ng kaniyang locker. Binuksan ko ang katabing locker nito saka inilagay ang mga librong sa awa ng Diyos ay hindi ko na gagamitin.

"You too still have art app next sem?"

Tumango lang ako. "Let's get the same sched."

"Sure," then he smiled playfully. Napailing na naman ako.

"Are you setting me up again with Cassie?" I asked him as we both close our lockers.

As if on cue, I heard the familiar voice making us turn to our left. "Hi, Rencey!"

Lumapit ito kay Terrence at kumapit sa baraso niya. Kung hindi ko alam na magkapatid ang turingan nila, iisipin ko talagang childhood sweetheart sila, e.

"Morning, Cassie. Won't you greet my friend?" I almost rolled my eyes to what he said.

"No. Ang snobber porke nalaman na crush ko siya."

Tumawa si Terrence sa sinabi niya. Nang tingnan ko si Cassie ay inirapan ako nito. Napailing na lang ako sa sobrang honest ng bunganga niya. Walang preno, e. Kung makapagsalita kala mo wala ako.

"Maglie low ka naman kasi sa pagpapakita na crush mo siya. Bigyan mo ba naman ng love letter na may pangalan mo e. 'Di mo man lang sinabi na secret admirer." muling tumawa si Terrence. For someone na laging seryoso at tahimik, siya na ang pinakamadaldal kapag kasama si Cassie. I mean, who wouldn't think na walang something sa kanila? I even saw them kissing. Sabi nila normal naman daw 'yon sa kanila lalo na kapag may lumalapit na lalaki kay Cassie tapos ayaw niya. Terrence will be her fake boyfriend and vice versa if Terrence need one. Weirdos.

Well, that eas what I think before.

Umirap sa kaniya si Cassie. "Ewan sa inyo. Palibhasa kasi mga iniwan kayo."

Natahimik kami pareho.

"See?" She smirked. "Hmmp! Makalayas na nga." Tiningnan namin siya pareho hanggang sa mawala siya sa hallway.

"Pasmado talaga ang bibig," nailing na sabi nito.

"Hindi ka pa nasanay," sabi ko at nagsimula kaming maglakad palabas ang university.

Tatlong taon na ang lumipas simula ng huli kong makita si Arila. Naging miserable ako noon kaya naman hindi ako agad nakapasok sa school. I'm always drunk until I passed out. Nang simula ng enrollment, hindi ako nakapag-enroll pero ginawan ng paraan ng parents ko. I'm enrolled pero hindi naman ako pumapasok. Sa huli, pinabayaan na lang ako ng mga magulang ko na i-drop ang mga subjects.

Kaya naman naging ka-batch ko si Terrence. Lahat ng pang general na unit ay sabay naming tine-take. Magkaiba kasi kami ng course kaya hindi kami pareho ng majors. Nalaman din nila Rile ang nangyari sa akin. Paminsan, sinasamahan nila ako mag-inom dahil na rin nag-aalala sila. Nasa ospital pa nga 'yung isang tropa namin, susunod pa rin daw ba ako.

Si Zach ay nasa coma pa rin. Hindi pa rin siya gumigising. Naaawa na nga kami sa mga magulang niya pero wala naman kaming ibang magagawa kung hindi suportahan sila at ipagdasal ang kaibigan namin. Marami na ang nagbago. Pero meron pa ring mga hindi.

"Uuwi ka ulit sa Bulacan?" tanong ni Terrence habang palabas kami ng gate.

Hindi agada ko nakasagot. Hindi ko rin kasi alam.

"Yung akin hinihintay ko lang maka-move on. E 'yung sa'yo?" He looked at me. "You don't even know where on earth is she." I looked at him.

Napahawak ako sa kwintas na suot ko kung saan ginawa kong pendant ang susi ng bahay niya. "Do you think I should let her go?"

"It's your choice, Zyle. My choice is to wait for her. E, ikaw? Anong choice mo?"

Nakatingin lang ako sa kaniya hanggang sa marinig namin ang pagtunog ng cellphone niya. Binasa niya ang nag-text at napailing. "Wala daw 'yung service ni Cassie. Nagpapahatid sa akin. Una na 'ko, bro."

"Ingat kayo."

Tumango lang siya saka umalis sa harap ko. Napaangat ang kamay ko sa aking kwintas.

Ano nga ba ang choice ko?

+++

Everything seems surreal. After a year, nandito na naman ako. There's nothing that change on the house except the colors it once hold started to fade.

Marahan kong binuksan ang pinto gamit ang susi na ginawa kong pendant. Ganoon pa rin ang itsura ng loob. Walang nagbago maliban na lang sa binabalot na ng alikabok ang lahat ng gamit. Nakita ko ang isang picture frame saka pinunasan ang salamin nito. Mapait akong napangiti nang makita ang sarili at si Arilang nakangiti.

Beside it was a blurred picture of the sunrise. Regalo ko sa kaniya noon na kinainis niya. Inasar ko kasi siya bakit puro blurred kuha niya. May nabago raw siya sa settings at hindi niya na mabalik kaya ganoon. Sabi ko aayusin ko pero pabayaan na raw. I smiled at that memory.

Pumunta ako sa kusina para sana maghugas ng kamay dahil sa alikabon na dumikit sa aking palad ng punasan ang frame kaso nang buksan ko ang gripo ay walang tubig na lumabas. Nakalimutan ko, naputulan na nga pala ng tubig at ilaw ang bahay.

Umikot ang paningin ko sa bahay kasabay ang pagbalik ng mga alaalang pinagsaaluhan namin ni Arila. Simula noong una ko siyang nakita; 'yung pagluluto namin sa kusina; yung habulan namin sa buong sala at kung anu-ano pa. It was all fresh on my mind.

Nagsimulang lumabo ang mga mata ko hanggang mag-unahan ang aking mga luha sa aking pisngi. Agad ko itong pinunasan at ngumiti para mapigilan ang sarili.

Pumanik ako sa kwarto. Katulad kanina ay bumalik sa akin ang mga alaala namin ni Arila. The things we shared on this room, the things we've done when we are together and the last time I saw her. Pumunta ako sa harap ng cabinet niya. Ang mga damit lang na nandito ang walang alikabok. Kinuha ko 'yung isa na binili ko sa kaniya noong nagpunta kami sa Baler. Amoy cabinet na ito sa sobrang tagal. It look so small on my grasp. I looked at it and remember the day she wear it... The memories of us was so vivid it felt like it just happened yesterday.

Until now, I'm still wondering why she left. Is it because summer time was to end? Did I really make her mad the last time we met? Am I that bad she didn't even bother to bid goodbye to me?

Nang hawiin ko ang comforter mula sa kama niya nakita kong maputi pa rin ang kama. Natabunan kasi ng comforter kaya sinalo nito ang lahat ng alikabok. Napaubo tuloy ako.

Naupo ako saka inilapag ang damit niya sa malinis na parte ng kama.

Kinuha ko ang aking cellphone saka binuksan ang aking gallery. Binuksan ang isang folder na inilaan ko lamang sa kaniya. I scrolled to the pictures. Smiling while remembering those times. I stopped when I saw a selfie of Arila. Napakunot ang noo ko. Parang ngayon ko lang iyon nakita. Napailing ako. Siguro ito 'yung mga panahong pinagtitripan niya ang phone ko. Nagselfie ba naman ng 100 photos. Para raw mapuno agad memory ng phone ko. Baliw talaga minsan.

There's alao the picture I captured nang un niyang makita si Puchi. Unfortunately, Puchi died before rhat year ends. Akala ko noon ay mababaliw na ako dahil nawala silang dalawa sa akin. But like what they say, Mother knows best. She brought me to a doctor and had sessions with him to overcome my lost.

Binuksan ko 'yon at pinagkatitigan.

Naramdaman kong nanginginig ang kalamnan ko pati ang aking mga balikat. I can't believe myself. Pagkalipas ng ilang taon, umiiyak na naman ako dahil sa'yo. Ewan ko ba. Hindi kasi ako makaiyak kapag nasa labas ng bahay na 'to.

Tiningnan ko ang ngiti niya saka napagat sa aking ibabang labi para pigilan ang aking hikbi.

"M-miss na miss na kita..." Pinahidan ko ang luhang tumutulo sa aking pisngi. "Hanggang ngayon, hindi ko pa rin alam kung ba't bigla mo na lang akong iniwan." Napatakip ako sa aking mga mata at umiyak. "Sana sinabihan mo naman ako na aalis ka. Hindi magugulat na lang ako bigla na wala ka na. Tangina mas mahaba pa 'yung pagiging miserable ko kesa sa magkasama tayo, o."

I laughed bitterly. "Arila...Will you understand? Arila, pagod na akong mag-antay sa wala. Ayoko na nang ganito. Gusto ko nang sumaya..." Napatingala ako para tumigil ang mga luhang tumutulo mula sa mga mata ko. "Siguro naman sapat na 'yung tatlong taon, 'di ba? Hinintay naman kita... Hindi naman ako sumuko agad. Kung babalik ka man, dapat matagal na, e." I chuckled. "Siguro naman, kung babalik ka, maiintindihan mo naman..." I laughed to myself as I dried my tears. "Tangina Malala ka na Zyle. Kung anu-ano nang kinakausap mo."

Tumayo ako ay pinunasa ang mga luha saka dumirerso sa sasakyan ko.

I couldn't stay there any longer. The house itself suffocate me with our memories, I can't breathe properly.

"Please... Give me sign," I muttered before srartung the car.

+++

"Andito ka na pala. Sakto maghahapunan na."

Hindi man nagtatanong sila tito ay alam kong alam nila ang nangyari. Alam ko rin na namamaga ang mga mata ko kakaiyak kanina pero sinadya nilang hindi pansinin.

"Kamusta na ang mama mo?"

"Okay naman po. Sabi po pala niya baka raw may oras kayo, bisitahin n'yo raw siya."

Tumango lang si Tito hanggang sa mag-usap na lang kami tungkol sa kung anu-ano. Halatang iniiwas ang usapin tungkol sa akin at nililibang lang ako.

Nang matapos maghapunan ay iniligpit ko na ang mga pinagkainan at hinugasan ang mga pinggan.

"Zyle," tawag sa akin ni tita kaya napalingon ako.

"Ano po 'yon?" tanong ko habang binabanlawan ang baso.

"Sa'yo ba 'to?" Muli akong napalingon at nakita ang bag na gamit ko dati noong nagtatrabaho pa ako sa post office.

"Opo. Bakit po?"

"Wala naman. Nagliligpit kasi ako saka nagbabawas na rin ng kalat."

"Ay, ganoon po ba? Okay lang po na itapon ninyo na 'yan. Sira na rin po, e."

"O sige. 'Yung mga luma mong damit na hindi na rin ginagamit ibaba mo na ha? Idonate na lang natin."

"Opo. Bababa ko po bukas."

Pagkatapos noon ay nagpaalam na siya. Tinapos ko naman ang paghuhugas. Ilang sandal lang ay may narinig akong mga yabag. Nakita ko si Tita na bumalik.

"Bakit po?"

May iniabot siya sa aking sobre. "Nakita kong laman ng bag mo."

Kinuha ko 'to at kinabaha nang mabasa ang pangalan na nakasulat roon.

Arila Collins.

"S-salamat po, Tita." Ngumiti ito pero bakas ang pangamba. Malamang ay nabasa niya rin ang pangalan. Umalis si Tita sa aking harapan at ganoon na lang ang panghihina ng aking mga tuhod nang muling tingnan ang sobre.

It was dated three years ago. The same letter with no recipient that Rizzy asked me to brought back to the sender. The envelope looks familiar... Then I remember earlier. The stationaries on Arila's cabinet.

Napakunot ang noo ko. Maybe I looked at it tomorrow.

+++

Agad kong binuksan ang cabinet ng pagkarating sa kwarto ni Arila. I got the stationary and compared the ready to use envelopes inside to the one my aunt found at my old carrier's bag. Now I wonder to whom Arila wanted to send this. Ibabalik ko na sana ang stationary ng may malaglag doon.

Kinuha ko ang sobreng nalaglagat ipapasok na dapat sa lagyanan nang mapaawang ang mga labi ko ng makita ang nakasulat sa sobre.

Zyle Castillo

What's this? Napakunot ang noo ko.

Tiningnan ko ang date kaya naman mas napakunot ang noo ko ng makitang ang date na nakalagay roon ay date na hindi pa kami magkakilala.

Tiningnan ko iyong sobre mula sa bag ko.

"Ba't pareho ng date?"

Hindi kaya para sa akin talaga ito? Pero hindi niya pa ako kilala ng mga panahon na 'yon?

I was confused. And the only thing I wanted to do that time was to open the letter so I do it.

I want you to be my boyfriend this summer. 
If you're in, go to my place.

How I wish I never had.

Was it supposed to be send randomly? Is this some kind of joke? Why would she send a letter asking someone to be her boyfriend? 
But two words caught my attention. This summer...

This summer...

So that's it? That's why she left me? That's why she never let me know she'll leave?

I felt myself like crying but willed not to. Lahat ba nang nangyari noon, laro lang sa kaniya?

Tumiim ang aking bagang. At mahinang natawa. Is it all like a show to her?

Damn it. Is she fooling around?

Hindo ko napansing nanginginog na ang mga kamay ko. Napahawak ako sa kwintas na suot ko at kuyom ang mga kamay na hinawakan ang susi na halos bumaon na sa aking mga palad.

Napigtas ang aking kwintas na may palawit na susi ng hatakin ko ito. Inilapag ko ito sa bedside table kasama ang mga sobre at letter na nabasa ko.

I've spend months crying. I've spend years drowning myself in alcohols. I sacrificed my study. I almost admitted to a mental institution because I waited for her then I'll read this?

Mabilis na tumulo ang mga luha ko sa aking pisngi hanggang sa nakatiim kong bagang.

I'm so done here.

Habang bumababa ako ay napaisip ako kung totoo ba lahat ng nangyari sa loob ng bahay na ito.

Tsk. Maybe not.

Lumapit ako sa pinto ito binuksan at ini-lock ang pinto mula sa loob. Muli kong pinasadahan ng tingin ang buong bahay. Napangiti ako ng mapakla at isinara ang pinto. Tears still falling from my eyes. Marahas ko itong pinunasan at tinapunan ng tingin ang pinto sa huling pagkakataon.

Pintong kahit kailan ay hindi ko na muling mabubuksan.

Pintong sumisimbolo na sarado na ang puso ko sa kahit anong posibilidad mula sa may-ari nito.