chapter 9

Kazan, Russia

- January 1, 2009-

Bexan's POV

"Happy birthday, anak! Mahal na mahal ka namin ng daddy mo," sabi sa'kin ni Mommy dahil 13th birthday ko ngayon. Espesyal 'tong araw na 'to para sa'kin kasi ngayon ko lang makakasama si Daddy nang matagal. 

"мы любим вас так сильно," (Translation: We love you so much) sabi sa'kin ni Daddy sa salitang Russian. Half-Russian at half-Filipino kasi ako.

"Thank you, Daddy...for always working hard for me and Mommy. I hope that we could always stay together like this," malungkot na ani ko. Malungkot ako kasi laging wala si Papa. Tambak lagi 'yung gawaing trabaho niya kaya madalang lang 'yung nagbo-bonding kami ng ganito. Yinakap na lang ako ni papa at tinawanan.

"Nako! Bakit malungkot ang anak ko?" ani ni Papa.

"Hindi po, masaya lang po ako na magkasama po uli tayo," sagot ko at nginitian ko si Daddy.

"Love, alam mo... proud ako sa anak natin! Ang bait-bait, tapos ang tali-talino! Top 1 nga siya sa classroom nila eh," sabi ni Mommy kay Daddy.

"Talaga, anak?" tanong sa'kin ni Daddy.

"Opo, Daddy," sagot ko.

"I'm so proud of you! Pasensya ka na anak, ha? Minsan lang nakakauwi si Daddy dahil sa trabaho. Hayaan mo, babawi ako! Ano ba gusto mo, anak? Kahit ano, bibilhin ko!" Umiling ako. Mayaman naman kasi kami at wala na akong mahihiling pa. Ang gusto ko lang ay lagi kaming masaya ni Mommy at Daddy.

"Wala po, Daddy. Makasama lang po kayo ni Mommy, sapat na po sa akin," Nginitian na lang ako ni Daddy.

"Anak, mag-wish ka," ani ni Mommy. Ipinikit ko 'yung mga mata ko.

Sana...maging masaya ako sa hinaharap at sana, mawala rin ang kalungkutan na nararamdaman ko ngayon.

Minulat ko ang aking mga mata at hinipan ang kandila na nasa taas ng chocolate cake sa harap ko.

Pagkahipan ko ng kandila, may malakas na pagsabog ng bomba sa harap ng bahay namin. Hindi nagtagal ay biglang sumabog na din ang aming bakod. Napatili si Mama sa takot. Yinakap ako ni mama at Papa kaya ramdam na ramdam ko ang kanilang kaba.

Anong nangyayari? Bakit may bomba?

"Mahal! Si Nanay, nasa labas! Baka kung ano na 'yung nangyari sa kanya!" sabi ni Mommy kay Daddy. Kita ko sa mukha ni Daddy ang takot at kaba. Rinig na rinig ko 'yung barilan sa labas ng bahay namin. Mukhang inaatake kami ng mga terorista. 

Huwag mong sabihin na...

"H-Huwag kang mag-alala, love. Dadalhin ko siya dito,"

"Lalabas ka?! Yuri! Baka mapahamak ka—"

"Pangako, iuuwi ko si mama dito," Ramdam ko ang pagnginig ni mama.

"D-Daddy... huwag ka na pong lumabas!" Kumapit ako sa kamay ni Daddy. Natatakot ako dahil baka kung ano 'yung mangyari sa kanya! Hinawakan ni Daddy ang pisngi ko at hinalikan ako sa noo. Mas lalong humigpit and kapit ko sa kanya.

"Anak, babalik ako... pangako,"

"D-Daddy, please,"

"позаботься о своей маме для меня," (Translation: Take care of your mother for me) Yinakap ako ni Daddy ng mahigpit. Hinalikan niya si Mommy at tinitigan ang kanyang mga mata.

"позаботься о бексане для меня," (Translation: Take care of Bexan for me) Tumango si Mommy at yinakap ng mahigpit si daddy.

"D-Daddy, h'wag ka pong aalis—DADDY! DADDY!" Tumakbo palabas ng bahay si daddy ng hindi kami linilingon ni mommy. Pagkalabas ni Daddy, nagulat na lang kami dahil pinaliligiran kami ng mga terorista. Bigla siyang tinutukan ng baril ng mga terorista. Napatakip ng bibig si Mommy dahil sa sitwasyon na hinaharap namin ngayon.

"YURI!" sigaw ni Mommy.

"DADDY!" Sigaw ko.

At pinagbabaril si Daddy ng mga terorista.

Ayaw lumabas ng mga luha ko.

Para akong nanghina pagkabagsak ni Daddy sa sahig...

Para humihiwalay 'yung kaluluwa ko sa katawan ko..

Hindi... hindi nangyayari 'to...

Pinasok kami ng mga terorista at pinagsisisira ang mga gamit namin sa bahay. Mabilisang pangyayari ang lahat at nadakip ng mga terorista si mommy at linabas siya ng bahay.

"Bitawan mo 'ko! Bitawan mo 'ko! Bexan, tumakas ka na anak! Iwanan mo na si Mommy!" 

Hindi ko alam 'yung gagawin ko. Hindi ko na rin alam kung ano ang takbo ng isip ko, pero ang ginawa ko na lang ay tumakbo ng hindi linilingon si Mommy. Tumakbo ako palabas ng bahay at naiwanan ko na si Mommy. Hinahabol pa rin ako ng mga terorista hanggang sa nahuli ako ng isa.

"No hard feelings, bro." ani sa'kin ng lalaking terorista na nakahuli sa'kin. Ipinikit ko na lang ang aking mga mata.

Ito na ba ang huli?

Bigla akong binitawan ng terorista at nakita ko kung paano siya bumagsak ng sahig. Nakita ko na may tama ng bala ang kanyang noo.

"H-Huh?"

"Rush to safety! Here, quick!" ani sa'kin ng babae na mukhang mas matanda sa'kin ng kaunti na may hawak-hawak na baril.

"Don't just stand there, get in the car!" Tumakbo ako papunta sa jeep na pang-army at sumunod naman ang babae sa likod ko. Doon ako umupo sa backseat at siya naman sa shotgun seat. Inandar naman ng kasama niya ang jeep. 'Di ko na tuloy alam kung saan kami patungo.

Biglang pumasok sa isip ko si Mommy kaya bigla akong nataranta.

"Si Mommy! Si Mommy! Balikan natin siya! Kinuha siya ng mga terorista! Pakiusap, balikan natin siya—"

Bakit ko nga ba tinatagalog 'tong mga 'to? 'Di pala sila nakakaintindi ng tagalog.

"Calm down! I bet you're startled from the surprise attack the terrorist have caused," Tinignan ko 'yung itsura ng babae. Isang dalaga na maganda at medyo madumi ang kanyang itsura dahil siguro sa pakikipaglaban sa mga terorista. Itim lahat ang kanyang suot na gamit-gamit ng mga sundalo. Wala akong masabi dahil gulong-gulo pa ako sa mga pangyayari.

"Our team has already taken care of the area you reside in. I'm just not sure what happened to your mom,"

Napatawa na lang ako ng mahina kaya tinitigan ako ng babaeng nasa shotgun seat. Hindi ko namalayan na nakarating na pala kami sa aming destinasyon.

"Nawala ko na silang lahat..." Humikbi ako dahil sa sakit na nararamdaman ko.

"At kasalanan ko lahat ng 'yon," Biglang tumigil ang jeep at umalis ang driver at pumasok sa tent ng mga evacuees ng terror attack. Naiwan kaming dalawa ng babae. 'Di naman niya ako maiintindihan dahil 'di naman siya Pilipino. Tinitigan niya ako saglit saka umalis sa shot gun seat. Napasabunot na lang ako ng buhok. Nakakairita naman. Bakit ko sila iniwan? Kung 'di ko iniwan si mama, edi sana ligtas siya kasama ko ngayon.

Kasalanan ko 'to, eh! Kasalanan ko!

"Hindi mo kasalanan 'yon. Kasalanan 'to ng mga teroristang 'yon. Wala kang ginagawang masama at trabaho kong ubusin ang mga 'yon para walang tao ang magdudusa katulad mo," Nagitla ako nang biglang magsalita ng tagalog 'yung babae.

"Isa akong agent... at gagawin ko ang lahat para ubusin ang mga sumisira sa mundong tinitirahan natin."

Doon ko napagtanto kung gaano kaganda ang ningning ng aking tagapagligtas.

At doon nagsimula ang aking pangarap...

Ang maging isang agent.