Chapter 0066

"Thanks, Meredith! I owe you one.." she happily said, matapos ay walang pasabi akong niyakap. 

 Tila tinulos naman ako sa pagkakatayo at hindi nakapag salita. Gusto kong umatras pero hindi ko alam kung paano ba 'yon umpisahan dahil mas lalong humigpit ang pagkakayapos nito saakin. 

"Napaka swerte kong nakahanap ng mabait at masipag na kasambahay tulad mo." she muttered to me, crouched her head at my shoulder.

I swallowed hard, wala na akong nagawa pa kundi ang pumikit nalang at hayaan siya sa kaniyang ginawa.. 

Kumalas ito sandali at ngumiti. "Wait, I just need to take a bath. Pauwe na si Gabriel." sambit nito saakin bago na ako talikuran.

Sinundan ko lamang siya ng tingin bago mag buga ng marahas na paghinga. Walang buhay din akong naupo sa isang silya para doon isubsob ang ulo. I can't help myself but to sob in my silent tears. Masakit isiping wala akong magawa para sa asawa ko, ni hindi ko man maipakita kung gaano ako na ngungulila sakaniyang yakap at halik. 

I want to take care of him, like what Alessandra did to him. I envy her for doing those things for my husband, na dapat ako ang gumagawa.

Isang pagtikim ang pumukaw sa pag iyak ko. I lift up my chin and ours eyes locked immediately. He stare coldly at me kaya mabilis akong napatayo.

"Gabriel, nand'yan kana pala!" sinubukan kong siglahan ang tinig ko pero hindi nito naitago ang sakit at kirot sa puso ko.

Puno nang hiya akong umayos ng tayo, hindi ko na inalam kung paano siya nakapasok sa loob na hindi ko naririnig na dumating ang kaniyang sasakyan.

"Si Alessandra?" his voice sounded intimate without the hint of artificialness, and slowly raked a glance at me.

Marahan ko namang hinawi ang buhok ko at pa simpleng tinuyo ng palad ang luha sa pisngi.

"N-nasa taas naliligo lang sandali." sagot ko, tumayo ako ng tuwid at marahang binaybay ang gilid ng lamesa.

"Gusto mo ba ng kape? Igagawa kita." I offered him my quite smile.

He remained silent, pinanood ang muna nito ang marahan kong paglalakad. The gentle and mellow expressions on Gabriel's face was completely gone, replace by an icy expression.

"No, thanks. I'll go upstairs. Pakihanda mo nalang ang pagkain." he responded tiredly as he loosened his tie. He turned around and ready to leave, but at that moment his eyes were drawn again to my figure and lastly.. to my weary eyes.

"Why are you crying?" he asked, sounded more concern.

Agad akong nabuhayan sa kaniyang tinuran. Mabilis akong ngumiti pero bakas pa rin ang butil ng luha sa gilid ng aking mga mata.

"Crying isn't healthy to a married woman like you." his voice sounded very gentle and captivated, charming face was full of worries.

I extended my fingers to wiped off the tears from the corner of my eyes and gasp heavily. "I'm okay. Napuwing lang ako kanina," I explained, and lower my head down. I secretly bite my lips to expel my tension. 

"Umuwe naba ang asawa mo?" humarap ito saakin, his hand docked at the table across to me.

Umiling ako dito, pinipigilan ang sarili magsalita ng hindi wasto. A moment of silence lingered again between us. 

Gabriel's glared straight at me for long moment, then turned to leave with a look of indifference. 

Naiwan akong walang nasabi. Gusto ko sanang magtagal pa ang pag-uusap namin, gusto kong kamustahin ang buong araw niya sa trabaho, gaya ng ginagawa ko noon. Pero hindi ko nagawa, dahil wala akong lakas ng loob para gawin 'yon. 

Pakiramdam ko ay wala ng puwang para sakaniya ang nakaraan niya. Mukang kontento na ito sa buhay na meron siya ngayon at ang alaala ko sa isip niya ay tuluyan na niyang kinalimutan at binura.

Kinabukasan ay maaga akong bumangon para sa pag-uwe sa aking apartment. Kahit hindi ko gusto ay pumayag ako sa suwestiyon ni Alessandra. Ayokong isipin niya na gusto kong palaging nasa bahay para makita si Gabriel. 

"Ayos naba lahat ng gamit mo?" Alessandra asked me, she wiped her mouth before finally turning to look at me.

"Uh, oo. Konti lang naman ang mga gamit ko." I replied timidly, sinabay nila ako sa pag aalmusal. Ngayon nalang ulit kasi ako sumabay sa kanila, mas madalas ay tinatangihan ko ang alok ni Alessandra para maka iwas sa pasakit na hatid nito saakin.

"Thats good, ipapahatid nalang kita kay Gabriel para hindi kana mahirapan." she declared, bago uminom ng pineapple juice sa baso.

Mabilis naman lumipad ang tingin ko kay Gabriel na nasa dyaryong hawak ang pansin. Hindi nito binaba ang hawak kaya hindi ko alam kung ano ba ang naging reaksyon niya sa sinabing iyon ni Alessandra.

"Then, ipapasundo nalang kita maybe tomorrow morning oh kaya mamayang gabi." she added, without confirming his husband.

"N-naku, hindi na! Ayos lang saakin ang mag taxi, sanay naman ako." pigil ko dito. Pulang pula ang dalawang pisngi ko sa hiya. Hindi dahil sa suwestiyon niya kundi sa isiping ihahatid ako ni Gabriel pauwe.

Doon binaba ni Gabriel ang dyaryong kaniyang binabasa at humigop ng kape sa kaniyang paboritong tasa. He didn't say anything, he just continuing his coffee.  

"May event kasi ako mamaya, so baka late na ako maka uwe. Day-off naman ni Gab ngayon so siya na ang bahala saiyo para hindi ka mahirapan." she added, without a pause. Tila sigurado sa kaniyang sinasabi. 

Muli akong sumulyap kay Gabriel, sa pag aakalang tatanggi ito ngunit nanatili itong tahimik. Gusto ko mang tumanggi pero alam kong ipipilit ni Alessandra ang gusto niya kaya sa huli ay wala akong nagawa.

"Enjoy your off-day!" kaway ni Alessandra saakin buhat ng makasakay ako ng sasakyan ni Gabriel. Pinili kong sa backseat sumakay kahit alam kong siya ang may-ari ng sasakyan. Nakakahiya kasi kay Alessandra kung makikita niyang sa shotgun seat pa ako uupo. 

Hindi na ako nakapag paalam dito ng tumulak na ang sasakyan nito palabas ng magarang bakuran, tanging kaway nalang ang ibinigay ko kay Alessandra na siyang naka silip sa gate.

Nang mawala ito saaking paningin ay saka lamang ako umayos ng upo. Pinagsalikop ko ang dalawa kong mga kamay sa ibabaw ng aking mga hita. 

Hindi ko makuhang sulyapan man lang si Gabriel habang tahimik na nagmamaneho. Kanina pa kasi ito walang kibo. Natatakot ako na baka bigla nalamang niya akong bulyawan kung magbubukas ako ng usapan. 

I laid my back against the warm seat at pumihit ang ulo pakanan, gusto ko nalang buruhin ang sarili sa pagtanaw sa magandang paligid. The horizon started to get red, and the the sun is slowly rising. I saw a classic beauty. It was a breathtaking beautiful and absolutely jaw dropping scenery.

The beach was so fascinating, Iilan lamang ang naliligo doon, dahil sa malakas na pag hampas ng alon. I move closer to the window to look farther, I smile preciously. Parang gusto kong magtampisaw doon at maligo..

"Want to go on a beach today?" 

Napasulyap ako kay Gabriel na nasa daan lang ang pansin ngunit ang mga mata ay nasa rearview mirror.

"Uh," I utter a sound, hindi ko alam kung sasagot ba ako ng Oo oh hindi.

"I'll pick you up early in the afternoon, so you can swim later." he declared, eyes was on the road now.

"H-hindi na, ayos lang ako." I shook my head with smiling. Hindi magandang may makakita saaming dalawa.