chapter 54

Mabilis na lumipas ang oras at ngayon ay alas kwatro na nang hapon. Katatapos lamang ng klase kaya inayos ko na ang magulo kong gamit at inilagay ng lahat sa pulang paper bag ang mga libro ko. Bilang na lamang sa daliri ang mga tao rito sa aming silid kabilang ako at si Dice. Maya-maya lang ay nagpaalam na rin s'ya.

"Bye, Carol. See you!" Ngiting-ngiting saad niya habang patalikod na naglalakad patungong pintuan.

"Paalam," tipid kong sabi at nagpatuloy sa pag-ayos ng gamit ko. Ilalagay ko na sana ang librong 'The Possession of Cassandra Abellar' sa aking bag ng biglang...

"BOO!" Biglang sigaw ng isang babae sa likod ko at may kasama pang kaunting tulak sa aking upuan dahilan para halos humiwalay ang kaluluwa ko sa aking katawan.

"Ay mamang guard sa gate!" Sigaw ko rin dahil sa sobrang gulat. Nalaglag pa ang bag ko sa sahig dahil bigla akong napatayo.

"Ahaha! You should see your face, Carolina! Ahahaha! Epic!" Nilingon ko ang taong nanggulat at tumatawa. Pulang-pula na ang tenga nya at halos umupo na siya sa semento kakatawa. Napangiwi ako. Hindi ko alam kung matutuwa ba ako na tao lang ang nanakot sa akin at hindi multo o maiinis. Tss, ang babaw talaga ng kaligayahan n’ya.

"You should see your face too, Lavander. Mukha kang na-rape," Pasaring ko na lamang at kinuha ang backpack ko at paper bag sabay labas ng classroom. Hindi ko na matatagalan ang babaeng yon. Ang pagtripan yata ako ang kasiyahan sa buhay. Tsk!

Binilisan ko ang paglalakad dahil umuunti na ang tao rito sa Grade 9 and 10 building. Mahirap na, baka may makasalubong pa akong mga elemento at bigla na naman akong tumakbo sa quadrangle at mapagkamalang baliw.

"Ms. Alcober!"

Natigil ako sa paglalakad ng marinig kong may tumawag sa akin mula sa likuran. Paglingon ko ay nakita ko ang subject teacher namin sa History, Mr. Arsen Dela Fuente.

"Mr. Dela Fuente... bakit po?" I asked.

"I'll be out for almost two weeks. Pakisabi na lang sa mga kaklase mo. Hindi ko makita si Lavander kaya sayo ko na lang sinabi. Okay bye! Thank you," tumango na lamang ako kahit na wala talaga akong pake sa sinabi nya. Don't judge me. Alam kong ayaw sa akin ng mga guro dito. At ayaw ko din naman sa kanila. Kung pwede lang sa Gascon na rin ako mag-aral. Kaso walang kasama sina Lola at Lolo.

Nagpatuloy ako sa paglalakad at nang malapit na ako sa exit ng building ay nakarinig ako ng mga mabibigat na hakbang.

'Oh no... Not again!'

"Tulungan mo ‘ko!" Dumadagundong ang malaki at malalim niyang boses. Nakakatakot. Palapit siya ng palapit kaya naman lakas loob ko itong nilingon. 

At hindi nga ako nagkamali. Tumatakbo palapit sa akin ang dating security guard o guardia personel (kung tawagin noong sinaunang panahon) dito na lagi kong nakikita. Dala ang kanyang batuta at lubid na karaniwang gamit noon. And yes... he's also a timeless soul pero di tulad ng iba, malakas ang instinct nya na nakikita ko talaga sya. Kapag nagmamaang-maangan ako katulad ng ginawa ko kanina sa cr, mas lalo niya akong tinatakot. 

Wala na akong magawa kundi ang tumakbo. Ayokong napagkakamalang baliw pero ayoko rin namang tuluyang makalapit sa akin ang matandang iyon. Tanginis!

Hindi ko alam kung hanggang saan ako dadalhin ng mga paa ko. Basta takbo lang akom ng takbo at nakadaragdag pa sa kaba ko na walang ibang maririnig na tunog maliban sa sapatos na tumatama sa sahig at sa tila higante niyang yabag.

Huminto ako sa tapat ng computer lab ng grade 10 at sakto, hindi pa nala-lock. Walang pag-aalinlangan akong pumasok at dinama ang lamig na nagmumula sa air conditioner.

Inilibot ko ang aking paningin at nang masigurong walang ibang kaluluwa ay nanghihina akong napaupo sa sahig, dalawang metro ang layo sa pinto. Sana normal na lang ako. Sana nandito si Everest para sabay kaming tatakbo kahit wala naman talaga syang nakikitang multo. Sana kagaya na lang ako ng iba para hindi ako napagkakamalang baliw. Kung bakit kasi ako pa ang napili nyo. Kung bakit kasi bigla kayong nawala at ako pa ang ginawa n’yong paraan para malaman at masabi sa lahat ang tunay na nangyari sa taong 1826 kahit hindi ko naman talaga alam ang totoong kwento.

Naiiyak na naman ako dahil ang malas malas ko. Hinding hindi ko magugustuhan ang abilidad na ito.  

Halos limang minuto na ang lumipas nang makarinig na naman ako ng mga yabag sa labas.

'Natatakot'

Yan talaga ang tunay na nararamdaman ko ngayon. Mas lalo pa iyong nadagdagan ng marinig kong may kumakatok!

"Ayoko naaaaaa!" Halos paiyak kong sigaw dahil malamang sa malamang, sobrang putla ko na ngayon.

Napapikit na lamang ako nang makita kong unti-unti ng bumubukas ang pinto sa harap ko. Mga mahihinang yabag ang aking naririnig at ramdam kong papalapit na ito sa akin.

'Lord help me please...'

"Huy! Ginagawa mo dyan!?" napamulagat ako sa sigaw na narinig ko. Boses babae. Hindi ito yung guwardiya na humahabol sa akin.

 Nanlalaki ang mga mata ko nang makita kung sino ito, "LAVANDER!?"

Napangiwi siya sa ekspresyon na ipinamalas ko,"Err. Oo ako nga. Ang weird mo talaga e no. Tumakbo ka na lang bigla kanina. Yung totoo? Baliw ka ba talaga?" Tumayo ako at pinagpag ang palda kong puro alikabok na. Naglakad ako patungo sa pinto at alam kong nakitingin sya sakin, "Hindi ako baliw."

Mabilis akong naglakad paalis para itago ang kahihiyang nadarama.  Ayoko na. 

Nakauwi na ako sa bahay dahil sinundo ako ni Lolo Carlos. Napansin niyang wala ako sa mood kaya habang gumagawa ako ng assignment dito sa kwarto ko ay bigla s’yang pumunta at umupo sa pulang couch. At dahil mataas ang kama ko, nakatingala sya nang magtanong.

"Ano na naman bang nangyari, Carolina?" panimula niya kahit alam kong alam naman na niya kung ano ang problema. Halos araw-araw na 'to, hindi pa sya nasanay.

"Lolo hindi ako baliw,"

"Alam ko," Sagot niya at tumango tango pa.  Naaawa na sa’kin si Lolo.  At ayoko ng ganoon.  Ayokong may tao na kinakaawaan ako.

"Pero para sa iba, baliw ako. Hindi sila kagaya nyo, Lolo. Ayaw nilang maniwala. Kanina hinabol na naman ako nung dating security guard. Lolo takot na takot ako," hindi ko na mapigilan ang pagbagsak ng luha ko. Masakit sa pakiramdam ang hindi paniwalaan pero mas masakit ang husgahan lalo na kung wala naman talaga silang alam.

"Hayaan mo, Carolina... Darating ang araw paniniwalaan ka rin nila. Wag ka sanang magsasawang hintayin ang araw na yon," Wika ni Lolo bago tuluyang umalis at isarado ang pintuan ng kwarto.

Nagkaroon ako ng pangalawang kaibigan pero hindi nito mababago ang katotohanan na para sa iba, ang abilidad ko'y isa lamang kabaliwan.