chapter 33

Davin Suarez

Hindi ko nagawang basabin kagabi yung entry 2 dahil sa pangungulit ni Zyron na tapusin yung assignment. Hindi pa naman araw ng pasahan pero masyadong atat ang loko.

Natapos ko kagabi ang pinapagawa nya at naibigay ko na yun ngayong umaga.

"Let's go, Dre!" Aya ni Danex nang matapos ang unang klase namin.

"Pass muna ako ngayon, Dre" saad ko gusto kong basahin ngayon yung letter para malaman ko na rin kung sino ba talaga ang nagpadala nun.

"Sus, babasahin mo lang yung love letter eh!" Pang aasar ni Zyron.

"Babawiin ko yung draw—"

"Tara na dre! Iwanan na natin yan." Hinila ni Zyron si Danex paalis dahil sa banta ko. Loko talaga! Wala ng nagawang matino.

Kinuha ko na ulit sa bag yung notebook at binasa ang kasunod na bahagi.

———

Entry 2: Mala-telenovela.

Ilang buwan na rin ang lumipas mula nang hindi kami nakakabayad sa kuryente este mula nang una kitang makita.

Subrang tagal na din pala noh?

Pakiramdam ko habang tumatagal mas lalong lumalalim yung balon este yung pagmamahal ko sayo... Yieee kiligin ka dali! Hahaha.

Araw-araw gustong-gusto kitang titigan at pag aralan ang mga kilos mo. Para kasing ikaw na din yung naging kasiyahan ko. Sa tuwing dadaan ka nga automatic na titig ang mata ko sayo.

Mayroon na rin akong mga kaibigan ngayon, sa totoo nga nyan eh palagi ko silang kasama. Nang mag absent yung teacher namin sa English nagpasya kaming maglibot-libot.

Habang naglalakad hindi namin mapigilang tumawa dahil sa subrang corny ng joke ng isa samin tapos biglang may nakabangga ako. Nasagi nya ang balikat ko, dahilan para halos mapaatras ako.

Nang lingunin ko kung sino, laking gulat ko nang malaman kong ikaw pala yun. Parang biglang humuni yung mga ibon na nagpatigil sa mundo ko, siguro kampi sakin si tadhana kaya napagbigyan ako, sa unang pagkakataon.

Kaso alam mo ba kung anong ginawa mo? Nagpatuloy ka lang sa paglalakad at ni hindi man lang nag aksayang lumingon. Hindi mo man lang ba napansing may nabangga ka? Alam mo...

...ANG MANHID MO!

Di joke lang, ganyan ka na talaga eh, piece! Pero alam mo bang subrang saya ko nung mga oras na yun at di matanggal sa labi ko ang ngiti. Yun kasi yung unang beses na makalapit ako sayo na akala ko noon napakaimposible.

Bigla akong napatili ng di ko namamalayan, dahilan para malaman ng mga kaibigan ko na may gusto ako sayo. Hindi ako nakatakas dahil inasar nila ako ng inasar.

Ngunit laking pasasalamat ko din na nalaman nila dahil sila mismong gumawa ng paraan para malaman ko ang pangalan mo.

Davin Suarez.

Kakilala kasi sila ng mga kaibigan mo kaya madali naming nalaman ang pangalan mo. Buti na nga lang at di nila naisipang ilaglag ako nung mga oras na yun.

May pagkakataon pa nga na nagkaroon kami ng role play at comedy yung genre na dapat naming gawin. Nandoon ka... Nanonood. Subrang saya ko nang makitang natatawa ka sa mga pinaggagagawa namin... Parang kahit isang beses lang naging dahilan din ako ng pagtawa at pagsaya mo.

Nag-aassume man ako kung iisipin pero parang ganun na din naman diba?

Alam kong hindi mo alam na nung mga panahong hindi ka pa gaanong kilala sa campus nakasubaybay na ako sayo. Hindi mo alam na sa simpleng ginagawa mo ay may napapasaya kang tao. Hindi mo alam na may sekretong subrang humahanga sayo.

At isa na ako doon.

-Napagbigyan ni Tadhana, Kaimie.

———

Bigla akong napaisip doon sa sinabi nyang dahil sa mga kaibigan ko kaya nila nalaman ang pangalan ko. Inilagay ko ulit sa bag yung notebook at hinanap sina Danex at Zyron.

Natanaw ko silang nakaupo sa di kalayuan kaya agad ko silang nilapitan.

"Oh dre! Akala ko ba di ka sasama?" Agad na bungad ni Zyron.

"May gusto lang sana akong itanong."

"What is it?" Tanong ni Danex.

"May minsan bang nagtanong sainyo kung anong pangalan ko?" Deretsyong tanong ko. Hindi ko alam kung may makukuha akong sagot sa kanila pero nagbabakasali pa rin ako.

"Dre! Di na bago yun. Dahil sa ilang taong pagiging Varsity player mo at Captain ng soccer team, madami na ang humahanga sayo na laging nagpapatulong samin o nagtatanong ng pangalan mo." Sagot ni Zyron. Bakit hindi ko agad naisip yun? Sa dami ng nagbibigay ng kung ano ano sakin mukhang malabong makilala ko kung sinong may ari nito.

"Is that about the love letter?" Tanong ni Danex. "We can talk to the girl who asked me to give that to you."

"Arat! Gusto ko ring malaman kung sino nagbigay eh." Excited na saad ni Zyron. Sumang-ayon na lang ako sa kanila dahil mukhang mas mapapadali nga kung ganito.

Biglang huminto si Danex sa tapat ng isang classroom at may sinenyasang lumabas. Ilang sigundo lang ay may babaeng lumabas. May katangkaran sya at maayos magdala ng uniform namin.

"Yes?" Agad na tanong nito samin.

"Ikaw ba yung nagbigay ng love letter kay Vin?" Walang intro-intro pag si Zyron ang nagtatanong.

"No, iniabot lang din yun sakin ni Khalid mula dyan sa katabi naming room." Sagot nya at itinuro ang katabing classroom.

"Okay." si Zyron ulit ang sumagot at derederetsyong pumunta doon sa kabilang room. Sumunod na lang kami sa kanya pero di pa man namin sya naaabutan ay bumalik na sya, mukhang nakausap nya na yung Khalid.

"Anong sabi?" Tanong ko nang makarating sya sa harapan namin.

"May nag iwan lang daw nun sa locker nya at may sulat na nagsasabing ipasa daw sa kaclose nyang babae." mukhang hindi talaga sya magpapakilala ng ganun na lang kadali.

"She's a little mysterious." maging si Danex ay napapaisip na rin.

"Wala bang nilagay na pangalan dun sa notebook?" Tanong ni Zyron.

"Kaimie, yun lang." Sagot ko saka nagpakawala ng malalim na buntong hininga.

"Wala akong kakilalang ganun ang pangalan." Saad ni Zyron.

Sa lahat ng nagbigay ng letter sakin, mukhang sya yung di ko makikilala.

Kaimie... Sino ka ba talaga?