chapter 12

Jessy's POV. 

"Hi Jason, sabay na tayong maglunch." nakangiting aya ni Tori at saka pinulupot niya agad ang kamay niya sa braso ko. 

Pero unti-unti kong inalis ang kamay niya sa braso ko.

"Ah-ahm, sorry may gagawin pa kasi ako eh. Sige ah? Bye na muna." Tumakbo ako sa kung saan pwedeng mataguan ang babae na 'yon.

Simula ng sinabi niya sa 'kin kahapon na may gusto siya sa 'kin. Wala akong ibanag ginawa kundi iwasan na lang siya. Besides nandidiri ako kapag naiisip ko 'yong sinabi niya kahapon. 

Kaya para huwag na siyang umasa pa. Iiwasan ko na lang siya hanggat maaari.

The same thing hanggang mag-uwian. Usually kasi noong dati lagi kaming magkasama hanggang sa parking lot pero ngayon sadyang nagpapahuli ako. At nag-deny na may tinatapos pa akong notes. 

"Ah ganoon ba. Sige bukas na lang." Lumungkot ang mukha niya. Habang naglalakad siya palabas ng room napatingin ay nilingon ko siya. Napabuntong hininga ako at umiling na lamang. 

Mga 10 minutes inayos ko na ang gamit ko. For sure nakaalis na 'yon. Si Almira naman kanina na pa umalis may gagawin pa daw kasi siya eh. Kinuha ko ang bag ko at saka lumabas na ng room pero nagulat ako nang may biglang humatak sa braso ko at ipinulupot ang kamay niya. 

"Buti naman tapos ka na. Sabay na ulit tayo." masayang aya ni Tori. Wait, I thought nakaalis na ang bruha na 'to?

"A-akala ko, umalis ka na?" medyo kunot-noo kong tanong sa kanya. 

"Eh, hinintay kita. Tara na." she said with a big smile. 

Wala akong nagawa kundi ang sumabay sa kanya. 

"Siyanga pala. Wala man lang akong narinig na reaksyon mula sa 'yo. Sa mga sinabi ko kahapon." basag ni Tori sa kahimikan. 

'Yan na nga ba sinasabi ko eh. Ang mapunta sa topic na 'to.

"Kailangan mo pala ng reaksyon mula sa 'kin." wala sa loob na wika ko sa kanya. 

"Ofcourse! Oh c'mon Jason. Ako ang babae sa ating dalawa. Dapat nga hindi ko 'yon sinabi pero 'di ko na talaga napigilan sarili ko."

Tss, babae din kaya ako. 

"Speechless?" sarcastic na tanong niya 

"Eh Tori... ayoko ng magsalita kasi..." 

"Kasi ayaw mo akong masaktan? Eto pa nga lang sinasaktan mo na ako eh." 

Hay!

"Eh hindi mo kasi naiintindihan!" giit ko sa kanya. Hindi niya kasi alam! Hindi niya alam na bakla ako. Bwisit! 

Nakarating na kami sa parking lot. 

"Hindi naiintindihan ang alin? 'Yong sinabi ko? Mahirap bang intindihin 'yon? Jason mahal kita! At kaya kong ipagsigawan 'yon sa mga tao dito."

"Then do it! but I don't care. Please kung ano man ang feelings mo sa 'kin. Kalimutan mo na lang." sumakay ako sa scooter ko. But before I leave I gave her a last look. 

Umiiyak siya... her tears rolling down her face. Somehow I feel guilt inside.

Pinaharurot ko agad ang scooter ko. Bwisit! Ang dami namang mga gwapo sa school na bakit sakin pa siya nainlove? Bakit ako pa? 

Dumaan ako sa maliit na eskinita dahil medyo traffic sa mainroad. Ang layo ng isip ko. Kainis! Naiinis ako sa kanya. 

Biglang napatigil ako nung nakita ko ang isang lalaki sa gitna daan at matamang nakatingin sa 'kin

"Wrong turn!" wika ng mga ito. At saka nagtawanan naman ang mga kasama nito. 

"Anong wrong turn ka d'yan. Tama kaya itong nadaanan ko." sabi ko sa kanila. 

Nilapitan ako ng lalaki sumabay naman ang mga kasama nito. Madami sila. I think taga-ibang school sila. Kasi sa uniform nila. 

"Kilala kita, ah?" 

"So? Hindi kita kilala." pagiinsulto ko sa kaniya. 

"Aba't ang tapang din ng isang 'to pare." natatawang wika nito sa mga kasama niya. 

Sino nga ba sila? And kung sino mana sila I don't even care of them. 

Pero bigla-bigla na lang akong sinuntok sa mukha dahil para mapaalis ako bigla sa scooter. 

"Hoy! Bakla! You should us. 'Diba ikaw 'yong palaging kasama ng babaeng nililigawan ni Evan Fernandez?"

"Eh ano naman sainyo." Napahawak sa panga ko may naramdaman akong mainit na likido sa gilid ng labi ko. 

Shit! Dumugo agad ang labi ko. 

"So meaning, kilala mo si Evan. Tingnan mo nga naman ang pagkakataon. Siguro ikaw na lang ang gugulpihin namin imbis na siya." 

"Oo nga't para malaman ng bwisit na lalaking 'yon. Kung anong klaseng tao ang nakaharap niya." gatong ng isa niya kasama. 

"A-anong pinagsasabi niy-" 

Binigyan agad ako ng isang suntok sa tiyan na talaga naman ikinapilipit ko. 

"Sabihin mo kay Evan. Dapat kinilala niya muna kami before making his wrong move." 

At saka sinuntok ulit ako sa mukha.. Hindi ko na alam ang gagawin ko. Hindi ako makaganti sa kanila. Hindi ako marunong sumuntok, siguro ang magsabunot pwede. Pero wala na agad akong lakas. 

Pinagsusuntok na rin kasi ako ng iba niyang kasama. 

"At Alam mo ba kung bakit ka namin ginugulpi? Para malaman niyang ganun kami makipaglaban. Kasama niya at mga kakilala niya ang ginugulpi namin. Enjoy 'di ba?" wika nito at saka sinabunutan ako binigyan pa ng isang suntok na biglang napahiga na ako sa ground. 

"T-tama na." pagmamakaawa na medyo paos ang boses. Nanlalabo na din ang paningin ko. 

Puno na din ng dugo ang damit ko. 

Nagsialisan na ang mga lalaking  pagkatapos nun at ang masaklap pa kinuha pa ang scooter ko.

"T-teka scooter ko 'yan." nanghihina kong sabi.

Natawanan sila. "Ang saya! Nakakuha pa tayo ng scooter."

Nagsisigaw na nagsialisan ang mga bwisit na lalaki na 'yon at ako naman naiwan na nakahiga sa lupa habang sapo ang tiyan sa sobrang sakit. 

May narinig akong tunog ng kotse na paparating ngunit hindi ko magawang tumayo. 

Tumigil ang kotse...

"Jason!" Tori screamed when she saw me lying to ground. 

Hinang-hina na ako. 

" Manong! Tulongan mo po si Jason." kinakabahan na utos ni Tori sa driver niya. 

Pinagtulungan nila ako papasok sa kotse ni Tori. And the next thing I knew ay nasa hospital na ako at ginagamot ng mga nurse ang sugat ko.

"Miss, ok lang po si Jason?" narinig kong tanong ni Tori sa mga isang Nurse. 

"Ok na po siya. Kailangan lang muna siyang patulugin para makapagpahinga ng maayos." 

Pagkasabi 'non may isang matulis na karayom na itinusok sa braso and ilang segundo lang pumikit na ang mga mata ko. Nakakaantok. Gusto kong matulog. 

**********

Unti-unti kong minulat ang mga mata ko. Tumingin ako sa wall clock. Past 8 na ng gabi. Nakita ko si Tori na parang may ginagawa nakatalikod kasi siya kaya di makita. 

Tumingin siya sa 'kin.. Naramdaman niya siguro na tinitingnan ko siya. 

"Oh? Jason.. Gising ka na pala. Ok ka na ba?" medyo worried na tanong niya.. 

Tumango lang ako at saka ngumiti. Tinitigan niya naman ako ng ilang seconds at saka ngumiti rin. 

"Siyanga pala nagdala rin ako ng makakain mo. Umuwi muna ako saglit para magluto ng soup para sayo." Kinuha niya ang soup at inilagay sa mangkok. 

She placed it on me. Pinilit kong umupo pero sadyang masakit parin talaga ang katawan ko. Argh! Kainis naman oh! Feel ko ang pangit-pangit ko na ngayon. 

"Oh! Don't force yourself. Susubuan na lang kita." Akmang kukunin ang kutsara pero pinigilan ko siya. 

"Its ok..." muli pang wika ni Tori.

Sinubuan niya ako... Hmm ang sarap ng soup. Oo masarap kasi talaga siya magluto. 

"Why are you doing this?" tanong ko sa kanya. Kanina kasi sinabihan ko siya ng masama na biglang nagpaluha sa kanya. 

Ang ngayon she's taking care of me. Hindi ko mapigilan makonsensya sa ginawa ko sa kanya. Feeling ko masakit nga ang nasabi ko sa kanya kanina. 

"You know naman kung bakit 'di ba?" aniya.

Ilang segundo namayani yung katahimikan. Hindi ko alam kong ano ang sasabihin ko.

"Pero kung talagang wala kang feelings sa 'kin. Ok lang. Hindi na kita pipilitin." dugtong niya ng nakangiti. Its a fake smile.

Nabigla ako sa sinabi niya. At parang biglang sumikip ang puso ko pagkarinig ko ng ganoon. 

Habang sinusubuan niya ako.. Hindi ko mapigilan maisip ang una namin pagkikita. 

Hanggang sa bagay na ito. Parang pinapakonsensya talaga ako. 

Pero shit! Bakit kailangan ko 'to maramdaman.

Hindi ko 'to pwedeng maramdaman. 

Uminom na ako ng tubig pagkatapos kong maubos ang soup.

"Teka lang ah? Lalabas muna ako.. " say ni Tori na hindi na lumingon sakin kasi deri-deritso na siyang lumabas. 

Napatingin na lang ako sa kanya. Ewan... Wierd talaga ! 

**********

Victoria/Tori POV. 

Hindi ko na nakayanan ang sakit na nararamdaman ko. Kailangan kong pigilan na huwag umiyak kahit sa totoo lang...I want to burst a tears in front of him. Gusto kong sabihin sa kanya na hindi ok.. Hindi ako ok.

Dali-dali akong lumabas pagkatapos niyang kumain. Hindi ko na kasi kaya. Parang mag B-Breakdown ako ng wala sa oras. 

Oo... 

Mahala ko na talaga siya. Si Jason... 

Pero bakit hindi niya kayang suklian.?? 

Sa ikalawang pagkakataon... naramdaman ko ulit ang magmahal... 

Pero bakit sadyang mapaglaro ang tadhana? Bakit lagi na lang akong nasasaktan?

Paglabas ko sa room niya. Sumandal agad ako sa pader. Never minding the people around me. Basta gusto kong umiyak .. Gusto kong i-let go ang nararamdaman ko inside. 

Hindi ako pwedeng umiyak. Pero hindi ko mapigilan eh. 

Biglang sumikip ang dibdib ko. God ! 

Naulit na naman... sumisikip na talaga ang puso ko. At sobrang sakit pa! Biglang na napahawak ako dibdib ko para atleast maibsan ang sakit.

God! Please... 'wag ngayon. Please...

Tiningnan ko ang wrist watch ko. Past 8 na pala. Nakalimutan ko.... Argh. I bite my lower lip dahil sadyang ang sakit na talaga.

"Inhale... exhale... kaya mo yan Tori..." pagbibigay ko ng lakas sa sarili. 

Kinalma ko ang sarili ko. Maya't maya pa bumalik na normal ang tibok ng puso ko.. Thanks god! Kala ko talaga. 

Napapitlag ako nang tumunog ang cellphone ko. Kinuha ko 'yon sa bulsa ng pantalon ko. Si mommy ang tumatawag.

"Hi, Sweety."

"Hello Mom." bati ko pabalik saka ngumiti. 

"Past 8 na. Nainom mo na ba ang gamot mo? 'Wag kang makakalimot ha?" paalala ni Mommy sa kabilang linya. 

"Y-yes Mom... I will."  After a minute ay nagpaalam na siya. 

Hindi ko na nainom ang gamot ko sa sobrang pag-aalala ko kay Jason. But I don't have a Regrets. Because I love him. 

***

Please do rate and comment. Babasahin ko po. salamat!