chapter 11

Russell’s eyes widen when Jana shouted to call her mom as they finally get inside the house. His mom hurriedly come to them with so much panic in her eyes.

Russell sighed when Jana hugged his mother as if they’ve known each other for so long. Probably, from the world she came from but not in this universe.

“Tita Jes! Namiss kita! Ang tagal po akong hindi nakapunta sa bahay ninyo!”

Naguguluhang tiningnan si Russell ng nanay niya habang yakap ni Jana. Russell shrugged his shoulder as an answer. And the frown on his mother’s face deepened.

When Jana finally let go of his mother, Russell automatically held her shoulder to distance her from his confused mother. Palipat-lipat ang tingin sa kanilang dalawa ng nanay ni Russell.

“Kumusta na kayo, tita?” nakangiting tanong ni Jana sa ginang na patuloy na naguguluhan.

“Nagkita na ba tayo, iha?” she asked as she stared at Jana. She looks familiar. 

Russell faked his cough to get Jana’s attention. She arched his eyebrow as soon as their gazes met. Parang automatiko namang naintindihan ni Jana ang pinapakahulugan ni Russell. Realization hit her. Hindi nga pala sila personal na magkakilala ng nanay ni Russell sa universe na ito.

Jana awkwardly smiled at Russell’s mother then she bowed her head and said her apology.

“Hindi pa po tayo nagkikita, tita. Sorry po. Napagkamalan ko po kayo. Ako nga po pala si Janara Hyacinth Valdez.” and Jana extended her hand for a shake hand.

Upon the mention of Jana’s name, Russell’s mother started to get emotional and teary. Nawala na ang kaguluhan sa mga mata nito. For sure, she and Jana haven’t met yet. But she knew her and she couldn’t believe she’ll have a chance to personally meet her.

“Masaya rin akong nakilala na kita sa wakas.” then she hugged her.

It’s Russell time to be confused. Nevertheless, her mother’s reaction is favorable and that’s what only matters for now.

Matapos magkaintindihan, si Russell naman ang binalingan ng nanay niya. She’s giving Russell a suspecting look.

“Ipapaliwanag ko po ang lahat mamaya. Pero, puwede po ba muna siya rito mag-stay. She badly needed some place to stay and rest.”

It’s very obvious that Russell’s mother doesn’t agree but she trusts his son with every decision he’s making. Isa pa, kilala niya naman si Jana. Alam niyang may magandang dahilan ang request na ito ni Russell.

“Sure. Enjoy your stay here, Janara,” Russell’s mother said with so much warm as she look at the grown lady in front of her.

Matapos ng maikling pagkakakilanlan ng bawat isa, kaagad naligo si Jana habang naiwan naman ang mag-ina sa living room.

“Ngayon, tayo nalang. Care to explain everything to me now, my son?”

Russell sighed.

“Nauna siyang umuwi ng Pilipinas mula sa USA. Ayaw niya magstay mag-isa sa isang bahay kaya nagsuggest 'yong tatay niya na baka puwede siya makitira ng saglit dito habang hindi pa dumadating ang tatay niya mula sa US,” maikling paliwanag ni Russell.

His mother nodded on his explanation. Russell was sure that his explanation will be reasonable enough for his mom to not make any more questions.

”I see. Then, let her stay here. Anyways, dalhin mo sa kan'ya 'yang mga damit. Hindi ba sabi mo wala siyang damit na dala galing sa bahay nila?” and his mom handed her some clothes.

“Kanino naman 'tong mga damit na ito?”

“Sa akin 'yan. Mga paborito kong damit no'ng dalaga pa ako. Hindi na kasya sa akin matapos kong manganak sa inyo ni Roman,” his mother jokingly said as she stood up to go back to the kitchen and continue what she’s doing.

“Matakaw ka lang talaga, Ma kaya ka tumaba. Sinisi mo pa sa amin ni Roman!”

“Hoy! Manahimik ka ngang bata ka!” his mother shouted from the kitchen.

Russell laughed with his mom’s reaction. Kahit kailan talaga, ayaw nitong sinasabihan ng matakaw.

Dinala ni Russell ang mga damit sa kwarto na inilaan ng ina niya para sa pananatili ni Jana sa kanilang bahay.

Hindi na kumatok si Russell at basta nalang pumasok sa silid dahil nasanay na siya.

“May dala akong damit na pamalit. Pinadala ni---”

Russell lost his words as he stared wide eyes to Jana, whose obviously not wearing anything but only wrapped with a bathroom towel. Nanlalaki rin ang mata ni Jana at mahigpit na napahawak sa tuwalya na tanging tapis ng hubad niyang katawan.

Russell’s gaze followed the dripping water from Jana’s hair as it lowered to her neck, then to her shoulder, then to her chest.

“Lumabas ka rito!” Jana shouted as she throws a pillow towards Russell’s direction.

Nagising si Russell sa katotohanan dahil sa pagsigaw ni Jana at nakaiwas sa unan na ibinato nito. Iniwan niya ang dalang damit at kaagad lumabas ng silid.

Sinalubong siya ng nanay na halatang napatakbo pa mula sa kusina dahil sa sigaw ni Jana.

“Anong nangyari sa loob? Bakit pawis na pawis ka, Russell?” his mother worriedly asked.

“Ah… nag-inarte lang 'yong babaeng iyon. Tss. As if ang ganda ng katawan niya.”

Natawa ang nanay niya nang maintindihan ang nangyari.

“Simula ngayon at habang nandito si Jana, matuto ka munang kumatok sa mga pinto, maliwanag?” at tinapik ng nanay niya ang balikat ng binata bago iniwan at bumalik sa kusina.

Russell heaved a deep sigh before he wiped off his dripping sweat. Hindi niya maintindihan kung bakit siya pinagpawisan?

Naiiling na nagpunta si Russell sa kusina kung nasaan ang nanay niya.

“Papasok muna ako, Ma. Kayo na munang bahala sa babaeng 'yon.” he was about to kiss his mom’s cheek when he noticed her irritated look.

“Janara ang pangalan niya. I don’t appreciate you calling her ‘babae’. Hindi kita pinalaking walang respeto ha!”

Russell nodded with his mom's warning. Mukhang nakuha na kaagad ni Jana ang loob ng nanay niya. He can’t believe that.

“Okay po. Kayo na po muna bahala kay JANA. Papasok na po ako.” then he kissed his mom goodbye.

Sa  pag-alis ni Russell para pumasok sa panghapong klase niya, inabala naman ng kaniyang nanay ang paghahanda ng pagkain para sa kaniyang bisita. Nais niyang may makain ito pagkagising.

Jana had a great sleep. Kaagad siyang lumabas ng kwarto pagkagising at sinalubong siya ng nanay ni Russell. She automatically smiled as she saw Russell’s mother. She hugged her and said how much she missed her. Halatang naguluhan ang ginang sa sinabi niyang namiss niya ito, kaya natawa nalang siya para ibahin ang usapan.

“May inihanda akong pagkain para sa iyo. Gutom ka na ba?”

“Talaga po?! Sakto. Gutom na po talaga ako.”

Jana excitedly followed Tita Jes to the dining room. Alam niya kung gaano kasarap magluto ang mama ni Russell kaya naman tuwang-tuwa siyang malamang may inihanda itong pagkain para sa kan'ya.

Jana widely smiled as she stares to all the food that were prepared for her. She excitedly dig in to the foods on her plate. She closed her eyes because of how flavorful the foods are.

“Mukhang nagustuhan mo 'yong mga niluto ko,” komento ng ginang habang pinapanood niya ang dalagang maganang kumain.

“Sobrang sarap ni'yo po talaga magluto!" Jana said before she took a spoonful of rice.

“Sa pagkakasabi mo ay parang natikman mo na ang luto ko.”

Naubo si Jana sa sinabi ng ginang at kaagad napainom ng tubig. Nang makalma ang sarili ay alanganing ngumiti siya sa ginang. Kapag hindi siya nag-ingat sa mga lumalabas sa bibig niya, siguradong mahahalata ng mama ni Russell na may kakaiba sa kan'ya. With that note in mind, she have to be more careful with the things she will say and do.

“Alam mo, masaya talaga ako na nagkita rin tayo sa wakas,” tita Jes said as she looked into Jana’s eyes lovingly.

“Ano pong ibig ninyong sabihin?” naguguluhang tanong ni Jana.

“Alam mo bang best friend ko ang mama mo?” Jana acted shocked with what Russell’s mom said but she knew it already. Dahil sa mundong pinanggalingan niya, ito ang nagsilbing nanay niya habang lumalaki siya. At minsang sinabi na sa kan'ya ng ginang na matalik siyang kaibigan ng kaniyang ina. Ang ginang ang tumulong kay Jana para tanggapin ang pagkamatay ng nanay niya. Hindi man alam ng ginang, pero malaki ang pasasalamat ni Jana rito.

“Talaga po? Paano kayo nagkakilala ni mama?” Jana sounded curious even though she already heard the answer to her question. Tita Jes automatically smiled and started telling Jana the story she always love to hear. Sa kwento kasi ng mama ni Russell, parang ang lakas-lakas ng mama niya at malayo sa bersyon ng ina niya na palaging mahina at nahihirapan dahil sa breast cancer na kalaunan nga ay pumatay dito.

“Bilang college best friend niya, bago kami magkahiwalay, nangako kaming magiging magkaibigan din ang mga anak namin. At 'yon ang dahilan kung bakit pinili kong tumira sa lugar na ito matapos mamatay ng ama nila Russell. Dahil dito rin kayo nakatira. Pero nung lumipat kami rito, nabalitaan kong patay na ang kaibigan ko dahil sa breast cancer at sinama ka ng step dad mo sa America.” napayuko si Jana sa kuwento ng ina ni Russell. Hindi niya tuloy maisip kung paano ang naging proseso ng pagmove on ng version niya sa mundong ito.

Kung gano'n, kaya niya nakilala ang mama ni Russell sa mundong pinagmulan niya at ganoon din si Russell ay dahil pinili niyang manatili sa Pilipinas. At aaminin naman ni Jana na malaki ang naitulong sa kan'ya ng pagkakakilala niya sa mag-ina.

“Masaya po akong nakilala ko kayo Tita Jes,” nakangiting sabi ni Jana.

“Ako rin. Masaya akong lumaki ka ng maayos kahit maagang nawala sa iyo ang mama mo.” at nagsimula nang maiyak ang nanay ni Russell kaya naman niyakap ito ni Jana.

“Siguradong masaya rin si mama na hindi niyo po siya nakalimutan,” Jana said as she caressed the back of Russell's mother letting her to cry.

Jana couldn’t help but to think about her late mom. She remembered how her mom used to tell her that friendship lasts. It can always defy time.

Mahigpit ang yakap ni Jana sa ina ni Russell habang pinapatahan ito. Sa ganitong eksena sila naabutan ni Russell. He silently watched them. The last time his mom cried, two years ago, Russell wasn’t able to comfort her the same way Jana is doing right now.