chapter 36

"Tumayo ka lang ng tuwid.” Inilagay ni Gray ang mga kamay nito sa baywang ni Songnara at tumulong na ituwid siya.

“Perpekto. Ngayon, narito ang iyong palaso. Hawakan mo rito.” Inilagay nito ang palaso sa ilalim ng kanyang kamay. Ang bigat ng pana at palaso ay pinagsama na medyo malaki ngunit pasalamat siya kay Gray na hawak siya nito upang suportahan.

“Sige, ngayon hilahin mo na.” Inilagay ulit nito ang isang kamay sa baywang niya habang ginagabayan ang kanyang kamay at tinulungan siyang hilahin ang yantok.

Though she hated to admit it, Songnara couldn’t have done it herself.

“Ang pagtuon ang target ay ipinapaalam ko.” Dahan-dahang pinakawalan ni Gray ang nanginginig na mga braso ng dalaga.

Napabuntong-hininga si Songnara habang inaayos niya ang kanyang mga mata sa maliit na pulang bilog sa gitna ng target.

Bagaman, sinabi ni Gray na papakawalan siya, subalit ang lahat ng ginawa niya ay pinabayaan ang kanyang mga bisig, dahil pinapanatili niya ang kanyang mga bisig na nakabalot sa baywang nito at tiyak na pinapanatili niya ang kanyang distansya — kung mayroong pang distansya — hanggang sa walang gayak na kaliitan.

“Magagawa mo ito, mag-concentrate ka lang at…” bulong niya sa tainga nito at pinatong ang kanyang mga kamay sa baywang nito bago ito gambalin ng boses ni Lexus.

“You know, I don’t think there necessarily has to be that much touching involved…”

Umirap ang mga mata ni Songnara. 

Why did he care? 

Pagbigla-bigla niyang bitawan ang pana at palaso upang palayain. She was quite surprised, and she would have collapsed onto the pavement if Gray hadn’t caught her. 

Ang palaso'y nakarating sa malayo mula sa gitna ng tudlaan na halos wala sa target.

Tumawa si Songnara. Sigurado, hindi niya natamaan ang perpektong target, ngunit sino naman ang makakagawa no'n sa unang subok?

“Good shot.” Ngumiti si Gray.

"Why, Thank you.” Songnara curtsied jokingly.

“Yes, great for a beginner. Wait, do I hear trumpets? Because I think that means the actual tournament is about to start.”

wika ni Lexus nasa isang kahila-hilakbot na disposisyon ngayon, at tiyak na ito ay labis na mahadhad ni Songnara.

“Oh, please, what makes you want to leave the target area so sudden…”

Tumunog ang isang hudyat— tunog ng mga trumpeta at ang pagpana ng mga palaso na malapit sa lugar ay unti-unting tumigil at tumungo papunta sa mga gilid.

“Good luck, Gray.” Niyakap ni Songnara si Gray bago pumunta siya sa malayong dakong kaliwa at upang makita niya itong maigi.

Sumunod si Lexus at tumayo sa tabi niya.

Pumunta ang mga mamamana sa kanilang mga lugar at nagsimula na ang paligsahan. 

Dapat nilang isaoras kung gaano karaming mga palaso ang maaari nilang maipana at kung paanong eksaktong mailapag ang mga palaso. Na mukhang imposibleng gawain.

“Go, Gray!” Pagsigaw nang masaya ni Songnara. Pinagmamasdan niya ang walang tigil na pagpana nito ng mga palaso at nilapag ang mga ito alinman sa paligid ng gitna ng tudlaan o sa mismong gitna ng tudlaan.

“Siya’y kahanga-hanga!” ani niya habang patuloy na pinapapana nito ang mga palaso. 

Na wala niisa sa kanila ang nahulog sa labas ng lugar ng gitna ng tudlaan.

Matapos ang limang minutong mabilis na pamamana, ang lahat ng mga kapaglisahan ay mukhang sumaid, maliban kay Gray— na sa ilang kadahilanan ay tila hindi siya nawalan ng gaanong lakas. Kataka-taka.

“Do you think he ever gets tired” pagtatanong ni Lexus.

Nagkibit balikat si Songnara, ngunit nakatuon ang kanyang mga mata kay Gray. 

“Gano'n lang siya talaga.”

Laging may kahanga-hangang tibay si Gray kahit nang mga bata pa sila. Sa edad niyang sampung taong gulang— sapat na ang lakas niya upang bigyan si Songnara ng isang pagpasan sa likod pataas sa mga bundok at pababa.

Laging nagtataka ang dalaga kung saan nagmula ang lakas nito, ngunit sa huli'y ipinapalagay na lamang niya na ito ay dahil sa kanyang ehersisyo na gawain o isang bagay na wala sa kondisyon.

Ang pangwakas na hamon ay ang asintahin ang gitna ng tudlaan nang nagliliyab na palaso.

Kahit sino ay makakakita na si Gray lamang sa pangkat ng mga mamamana na hindi pa pagod o gutay-gutay. Sinindihan nito ang palaso sa sulo at pinigil ang sarili mula sa pagkasunog habang hinila nito ang yantok.

Tumalikod ito sa kaliwa at kinindatan si Songnara, na labis ipinagamba si Lexus.

“You see, that is just completely unecess—” ang pahayag ni Lexus ay pinutol ng mga hiyaw ng kasiyahan habang pinakawalan ni Gray ang palaso nito.

Umasinta mismo ito sa gitna ng tudlaan at namuo ang target ng nagbabagang apoy. 

Ang iba pang mga mamamana ay halos wala sa kalahati ng mas maraming ganap na kawastuan.

Ang bibig ni Lexus at Songnara ay parehong napanganga.

Papaano nagampanan ng sinuman ang gawaing iyon ng napakaperpekto matapos mapagod ang sarili?

Ang isang lalaki ay naglagay ng isang korona sa ulo ni Gray at itinaas ang kamay nito. 

Nanalo siya sa paligsahan at hindi lamang ito pinagpawisan.

Pagkalipas ng halos tatlumpung segundo, ang mga trumpeta ay muling tumunog at nagpatuloy ang pagdiriwang. Tumakbo si Songnara kay Gray at niyakap ito. Lumakad ng pahakbang-hakbang si Lexus at nanatiling malapit, halos tulad ng isang alalay.

“Nakakabilib ka!” bulalas niya.

Kinarga at itinaas siya ni Gray at kinurot niya ito bago pa man siya mapakababa. Nang lumingon siya kay Lexus, makikita niya ang pagkasuklam sa mukha nito. Bakit parang naiinis siya at halos— maselos?

“Kumain muna tayo ng hapunan. Gutom na gutom na ako,” ani ni Songnara, inaasahan na mapupuksa ang tensyon sa pagitan ni Gray at Lexus.

Agad na inagaw niya ang parehong kamay ng dalawang binata at tinangka kaladkarin ang mga ito sa isang malapit na restawran.

“Sundan ninyo na lang ako.” saad niya.

Ang tatlo'y dumaan sa karamihan ng tao, kung minsan ay humihinto upang tingnan ang mga kuwadra at kung ano mga bagay na nasa loob nito. Pagkatapos maglakad ng ilang mga bloke, sa wakas, nakarating na sila sa isang lugar na naghahain ng inihaw na manok. Pumasok sila sa loob at umupo sa may bintana. Lumapit ang serbidor sa kanila ng nakasimangot ang mukha. Halata na kinamumuhian ang trabaho nito.

“Maaari ko bang kunin ang inyong order?” pagtatanong niya na may pagkaingit.

“Tatlong order ng inyong pinakamasarap na binebentang manok na may tinadtad na patatas.” Ngumiti si Songnara.

Inirap lamang ng serbidor ang kanyang mata at nagpatuloy sa kusina.

“Lexus, ang tagapagsilbi na iyon ay mukhang nakakasuya tulad mo.” Tumawa siya nang marahan.

Binigyan lamang siya ni Lexus ng isang pekeng ngiti at inirap ang mga mata nito. 

Nagbuntong-hininga lamang si Gray at hindi nag-abala na magsalita.

“Songnara, ano ang pakiramdam ng pag-asinta sa isang palaso sa kauna-unahang pagkakataon?” pagtatanong ni Gray.

“Oh, kamangha-mangha, gagawin ko ulit ito minsan!” Ngumiti si Songnara.

“And you couldn’t get your hands off her.” bulong ni Lexus.

“Excuse me?” Nagtaas ng isang kilay si Gray.

“I’m just saying, I think archery shouldn’t involve that much contact.”