chapter 39

CHAPTER 1 

       “Anak, tumakas kana, kailangan mong makaligtas.” Umiiyak na tugon ng Mommy ni Juan Miguel Jackson. Do’on ka dumaan sa secretong lagusan ng Mansion.” Habang nag-hihingalo na dahil sa tama ng bala nito sa likod upang saluhin, para hindi tumama sa anak n’yang si Juan Miguel.

     “No!” Mommy, hindi kita iiwan,” saad nito habang patuloy ang pag buhos ng luha nito. “Si Daddy, nasaan siya Mom?” Hindi ko po kayo iiwan!” Habang panay ang yog-yog nito sa ina na unti-unti nang nawawalan ng hininga.

     “Wala na ang Daddy, mo anak”, kaya tumakas kana habang may panahon pa.” Wika ng Mommy, nito habang pa isa-isa na lang ang hininga na lumalabas sa ilong nito. B—bilisan mo anak, kailangan mo’ng makatakas, upang mabuhay, bawiin mo ang dapat na sayo pag dating  ng araw.” Sege na.”

     “P—pero Mom!”

     Lalo siyang natakot at nanginig ng marinig ang tunog ng sapatos, ng taong gustong pumatay sa kanila.

      “Takbo anak, bilisss!”

      “Miguel n’san kana?” Tumatawang sigaw nang taong gustong pumatay sa kanila.

      Ang taong pinag katiwalaan ng Daddy, nito sa negosyo nila. Pero tinangka lamang silang patayin nito.

     “Takbo anak!”

     Kaya tumakbo s’ya, doon siya dumaan sa secretong lagusan ng Mansion, upang hindi siya masundan ni Carlos Sebastian. Kasabay no’on ang sunod-sunod na putok ng baril ang narinig n’ya habang papalayo nang Mansion. Takot na takot s’ya nang mga oras na ‘yon. Wala siyang magawa kundi ang umiyak ng umiyak. Habang tinatawag ang pangalan ng mga magulang niya.

       Nag tago s’ya. Nag pakalayo-layo sa lugar nila upang hindi s’ya mahanap ni Carlos Sebastian. Nag palaboy-laboy sa kalsada, ni walang makain at matulogan ng maayos. Haggang sa namumulot na lang ng pagkain sa basuran upang mabuhay. Minsan naman ay nakikipag-agawan sa mga batang kalyeng namumulot ng pagkain sa basurahan para mabuhay. Sa murang edad naranasan niya ang gano’ng buhay dahil sa isang mapait na nakaraan. Ilang araw,  buwan s’yang palaboy-laboy sa lansangan, bago s’ya na pulot ng mag asawang nag palaki sa kanya.

     Patawid nang kalsada, no’on ang isang may edad na babae, nang makita n’yang may humaharorot na motorsiklo. Bigla siyang tumakbo upang mailigtas ang estrangherang babae sa tiyak na kapahamakan. Itinulak nito ang babae, dahilan upang s’ya ang masagasaan ng motorsiklo. Nagising na lamang s’yang nasa Hospital na pala s’ya. Bumungad agad ang isang babae at isang lalake na kapwa nag-aalala sa kanyang kalagayan.

   “Kumusta, ka iho?” Tugon ng isang babae na sa tansya n’ya, may edad apat na po’t taong gulang.

    “Ano pong nangyari?” Nasan po ako?” Wika nito habang palingon-lingon sa paligid nang silid.

    “Nandito ka sa Hospital iho,” aniya ng isang kasamang lalake. “Wala kabang matandaan?” Nabangga ka, at tatlong araw ka ng walang malay.

   “Hinawakan nito ang ulo n’ya. 

   “Upo naalala ko na po,” okay lang po ba kayo Manang?” Tanong nito sa kaharap na babae.

   “Tingnan mo to, ikaw na nga itong nasaktan ikaw pa ang mag tatanong kung okay lang ako?”

     Napangiti na lang siya sa sinabi ng babae.

    “Nasan pala mga magulang mo?” Saan ka nakatira para matawagan natin sila?” Wika ng babae habang bakas pa rin ang pag-aalala sa estrangherong bata.

    “Natahimik s’ya sa tanong ng babae. Bigla nitong naalala ang mga magulang n’ya. Nagsimula na ang pag patak ng luha nito, dahil sa sinapit nang mga magulang n’ya sa kamay ni Carlos Sebastian.

    “O bakit iho?” Wala kabang mga magulang?” Malungkot na tanong ng babaeng kaharap.

      Yumuko s’ya at sinabi nitong wala na s’yang mga magulang. Nalungkot naman ang mag asawa sa sinabi ng batang kaharap nila. Napahagulhol ang bata habang kausap ang dalawang tao sa tabi nito.

    “Sshhhss, wag ka nang umiyak,” gusto mo ba do’on kana lang saamin?” Nakangiting tanong sa kanya ng estrangherang babae. “Wala kaming anak.” Gusto mo ba kami na lang ang mga magulang mo?

     Napangiti ang batang si Juan Miguel ng sabihin nang dalawang taong kausap nito na gusto s’yang maging anak. Mabilis s’yang tumango sa sinabi ng dalawa.

     “Simula ngayon Nanay Erma ang itatawag mo sakin ha, at sa kanya naman ay Tatay Pedro.” Kami na ang mga magulang mo.” Pangako mamahalin ka namin at ituturing na parang isang tunay na anak. “Nakangiting tugon kay Miguel, at niyakap nila itong mag asawa.

     Bumalik ang dating sigla ni Miguel ng makilala n’ya ang mag asawang kumupkop sa kanya. Binigyan s’ya nito nang bagong pangalan. Manuel Santos. Dahil Santos ang mag asawa na naka pulot sa kanya. Pinag-aral siya ng mag asawa haggang sa maka graduate siya ng Korsong Crimenology. Y’on ang kinuha n’yang kurso dahil pinangako nito sa sarili na gaganti s’ya sa taong pumatay sa mga magulang n’ya. Ito mismo ang mag lalagay ng posas sa kamay nang taong pumatay sa magulang nito.

      “Miguel, anak.” Bumangon kana d’yan nang makapag-almusal na tayo.” Sigaw nang Nanay Erma, niya mula sa baba.

      “Opo Nay, mag hihilamos lang po ako.” Tugon niya din.

     “Sege anak, bilisan mo at samahan mo ako mamalengke para sa mga paninda natin.

    “Opo nay, nand’yan na po!” Kaya dali-dali s’yang bumaba.

     “Maupo kana diyan anak, kumain na tayo.” Saad nang nay Erma nito habang inaayos ang mga basket na dadalhin nito sa palengke upang lagyan ng mga pinamalengke.

     “Nay, nasan po si tatay?” Bakit po dalawa lang tayo?” Tanong nito habang nagsasandok ng kanin sa plato.

     “Naku may nag pa service sa Tatay mo anak, bibili daw ng alak sa kabilang baryo.”

    “Ah ganon po ba nay,” saan naman po Nay?” Pagtataka nitong tanong.

    “Doon sa Hacienda El Jackson, anak.”

    “Natigilan siya sa pag subo ng kanin at nabitawan niya ang tinidor kaya nahulog ito sa sahig.

     “Bakit anak, may problema ba?” Nagtatakang tanong ng kanyang ina.

     “Ah w—wala ho nay, nadulas lang ho ang tinidor sa kamay ko.” Nanginginig nitong wika sa ina. 

      Biglang nag-igting ang panga nito sa narinig, kasabay ang pag kuyom ng kamao nito sa gigil.

    “Pero namumutla ka anak, sigurado ba na okay ka lang?” Nag-aalalang wika nang nay erma niya.

     Hindi sinabi sa kanila ni Manuel ang tunay niyang pag katao para na rin sa kaligtasan niya at nang mga taong kumupkop sa kaniya. Natatakot siya na baka malagay rin sa panganib ang buhay nang mga taong kumupkop at nag-aruga sa kanya.

    “Sigurado ka anak, na okay ka lang? “Hinawakan siyang nanay Erma, niya sa no’o.

      “Wala ka naman lagnat.” Bakit namumutla ka anak?” Pag-aalala pa nitong wika.

      “Okay lang po talaga ako.” Si nanay talaga oh,” sabay lapit sa ina at niyakap niya ito.

     “Sus, nag lambing na naman ang binata ko.”

     “Mahal na mahal ko po kayo ni Tatay, siguro kung hindi niyo po ako napulot baka hanggang ngayon pariwara parin po ako at namumulot parin nang basura para makakain.” Malungkot na wika nito sa ina habang nakayakap ito sa leeg. “Napaka swerte ko po dahil kayo ang naging nanay ko.” Sabay halik sa nakapuyod na buhok nang nay erma niya.

     “Ano ba naman yan anak, pinapaiyak mo ako eh.” Kami nga ang swerte sayo ng Tatay mo eh.” Dahil meron kami napaka bait na anak, at napaka gwapo pa.” Sabay hawak nito sa buhok kaya nagulo ito. “Ikaw ang pinakamalaking biyaya na natanggap namin anak.”

      “Si Nanay talaga ginulo na namn ang buhok ko.” Nakanguso niyang tugon kaya tinawanan siya ng ina.