chapter 17

The Us Before

**

Natawa ang iba kong kaklase sa biglang outburst ko, habang naka yuko naman ako upang itago ang mukha ko sa kahihiyan. Paniguradong namumula na ang mukha ko sa sobrang inis at pagkapahiya.

Lei cleared his throat, loud enough for all of us to hear. Tumahimik naman ang klase dahil dito.

I was telling myself to calm down, apparition lang ito. Pero kahit anong pag mamanipula ko sa utak ko, I know... si Lei nga itong nasa harapan ko.

Balisa ako at at 'di ko pa rin maintindihan ang nangyayari. Kung mag tuturo ba naman s'ya ay bakit dito pa?

Nananadya ba 'to? I'm still confused on why he's here. Kaya pala ang lapad nang ngiti ng mga kaklase kong babae kanina.

Habang kinakausap ko ang sarili ko ay 'di ko namalayan na nagsasalita na pala 'to sa harapan.

"I'll start the roll call now," anunsyo nito habang nang lalaki ang ilong n'ya na mas nagpa inis lalo sa'kin. Akala n'ya naman hindi ko alam na ginagawa n'ya iyon kapag pinipigilan n'yang tumawa?

Bago naman nito masimulan ang roll call ay may biglang pumasok na estudyante. Hindi ko 'to kilala, naligaw ba 'to na junior?

We all look confused when he came through the front door since there's a general rule in this school that we can't come in, or go out sa front door lalo na't kung may teacher sa harapan. Common sense 'yon, 'di ba?

Sinundan ni Lei nang tingin ito. "It's not good to be late as always, Mr. Mendrel," ani Lei, or sir Santi namin. I don't even know what to call him. Naiilang ako to call him Sir, even.

May dagdag kaming kaklase?

"Sorry, sir. Na traffic lang," pag dadahilan nito, at dumiretso sa gawing row kung saan ako naka upo.

Halata namang nagsisinungaling ito dahil basa pa ang buhok nito, at mukhang bagong paligo. Imposible namang pawis 'yon dahil hindi naman mainit, at mukhang hindi naman s'ya nagmamadali papasok. Prenteng-prente pa nga ang pagka upo nito sa tabing ng silya ko.

"It's quite rare to be on a traffic jam at a subdivision, Mr. Mendrel," walang emosyong sagot ni Lei.

Kaya pala nag pantig ang tenga ko nang banggitin ni Bon na Santi ang pangalan ng homeroom teacher namin. 'Di ko naman alam na itong hudas na 'to pala 'yon.

Santi was not his surname nor his first name, it was his middle name. I don't know why he used it though? Probably to sound mature at least, because he sounds like a joke. Hindi ko maiwasan maging bitter.

Sabagay, his surname Huang isn't that common, pero mas madaling tandaan kung ganoon, 'di ba?

Wait, ano bang pakialam ko?

Habang abala ako sa iniisip ko ay biglang narinig kong nag tawanan ang mga kaklase ko pero agad namang sinaway ni Sir iyon.

Pinagpatuloy n'ya ang roll call hanggang sa ako na ang tinawag n'ya. Bakas sa mukha nito ang nag tatanong na tingin sa'kin.

"You were absent for three consecutive days, Ms. Trinity. One of your classmates told me that you're suffering from Urinary Tract Infection. Is that true?" gusto ko naman mapa face palm sa tanong nito.

Does he really need to inform the whole class that I suffered from UTI? 'Di ba pwedeng nagkasakit na lang ako, ganon?

Gusto n'ya talaga akong ipahiya, ano?

"Y-yes, uh sir. I have my excuse letter and medical certificate po," akmang ibibigay ko na ito ng bigla ulit itong nag salita.

"Please just give it to me at the faculty later. I have some important things to discuss with you, since you weren't able to attend the class for three consecutive days," after n'yang sabihin 'yon ay tumango na lang ako at itinabi ang papers na hawak ko sa bag ko.

Pinigilan ko rin na pasadahan pa ulit ito nang tingin. Pinagpatuloy naman nito ang roll call habang pumalumbaba na lang ako.

***

"I'll meet you before dismissal here, Ms. Zsarilla," biglang paalala ni Lei sa'kin. Hindi na 'ko hinintay nitong sumagot at dumiresto na lumabas ng classroom.

Akala ko ba sa may faculty?

I erased some thoughts in my head that are inappropriate. Gaga ka talaga, Trina.

I can feel my temples pulsing, na stress ako agad.

After 2 hours of meeting with him ay may break time kami. Doon lang ako nakahinga nang maluwag, those 2 freaking hours with him was suffocating. Wala akong gana kumain kaya hinayaan ko si Bon na pumunta sa cafeteria mag isa.

Yumuko na lang ako at mas ginustong umidlip.

After our break ay wala pa rin teacher na pumasok sa'min sa next period. Nagkuwentuhan lang kami ni Bon dahil hanggang mag lunch ay bakante kami.

Nag sabay kami ni Bon kumain sa may cafeteria noong lunch, nalungkot pa 'ko nang makita na wala ng siomai, iyon na nga lang ang magpapasaya sa'kin, ipagkakait pa. Pinagtiisan ko na lang kung anong available sa cafeteria, basta mabusog lang.

Pagkatapos namin kumain ay agad din kaming umakyat pabalik ng classroom, mainit kasi sa cafeteria lalo na't maraming estudyante. Nang makarating kami ng 3rd floor kung nasaan ang faculty, ay saglit akong napatigil sa paglalakad. Nadatnan ko kasi si Lei na naka tambay sa labas nito. Hawak nito ang phone n'ya, at tumigil ito sa pagtitipa nang makita n'ya ako.

"Good afternoon, sir!" bati ni Bon, tumango ito at ngumiti nang tipid bilang sagot.

Hindi talaga ako sanay na tawagin s'yang sir. Parang gusto kong kilabutan. Paano ba naman kasi, maging teacher mo ang kababata at worst ay ex mo pa 'di ba?

I was taken aback when he gave me the kind of look that he used to give me before; back when we're still together, back when we're still madly in love with each other.

Inalis ko agad ang tingin sa singkit na mga nito at binilisan ang lakad papanik, nagtaka pa si Bon kung bakit ako nagmamadali.

He may have fooled me once with those eyes, but I won't let it happen twice.

**

Natapos ang klase nang bored na bored ako. Kung pwede lang talaga i-skip ang first week of classes, aba gagawin ko.

Kating kati na ako umuwi, kaso naalala kong kailangan ko pa magpaiwan para lang pumirma si Lei sa excuse letter ko. Talipandas na 'yan, malaman ko lang talagang nananadya s'ya.

I waited for Lei sa loob ng classroom as per his instruction, pinauna ko na umuwi si Bon. Nilingon ko ang classroom at kitang wala nang nagpaiwan na kaklase ko maliban sa akin. Atat ang lahat umuwi lalo na't maaga ang uwian ngayon.

I waited for him for around ten minutes before he arrived. Dumiretso ito sa teacher's table, inilapag ang mga gamit n'ya rito at umupo. Lumapit naman ako rito dala-dala ang excuse letter at medical certificate ko.

I kept a straight face at iniiwasan tumingin rito, itinuon ko ang tingin ko sa table n'ya para hindi awkward.

Inilapag ko ang papers na dala ko sa table niya. "Sir, ito na po yung ka-"

Walang pakundangan at hinawakan nito ang kamay ko. Dahilan para mapatingin ako rito, nanigas din ako sa kinatatayuan ko.

Tumingin ito nang mariin sa'kin at ngumiti, napaawang ang bibig ko rito.

No, Trina. Just, no. I mentally said to myself.

I tried to suppress it - the thought of giving in, but it felt like everything came back. The pain, the longingness, the questions I kept asking to myself every night, even this gut wrenching feeling of how I used to cherish him before.

I was holding my guard up, trying my best to not show any emotion. Nasasaktan pa rin ako, aaminin ko. But I need to have pride dahil una sa lahat, ako ang iniwan.

Hindi naman ata tamang magpaka tanga ng ilang beses, ano?

But again, I lose with just those three words.

"I miss you."

**